திங்கள், 20 ஏப்ரல், 2015

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டத்தின் இருபத்தி நான்காவது சந்திப்பு

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்தின் இருபத்தி நான்காவது இலக்கிய சந்திப்பு சென்ற ஞாயிற்றுக் கிழமை(19.04.2015)  பாலக்காடு சாலை, நகரமன்ற ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் நடந்தது.

எப்போதும் போல படித்ததில் பிடித்தது என்பது முதல் அமர்வு. வாசகர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் தாங்கள் படித்த கதை, கவிதை சம்பவங்கள் எது குறித்தும் பேசலாம். அதில், ச.தி.செந்தில்குமார் அவர்கள் இளஞ்சேரல் அவர்களின் கருட கம்பம் நாவல் வாசிப்பனுபவத்தை சிலாகித்துப் பேசினார். தான் வாசித்த நாவல்களில் மிக முக்கியமானதானதாக் குறிப்பிட்டார். கனகீஸ்வரி எனது கவிதைத் தொகுப்பான பறக்க எத்தனிக்கும் ஒற்றை இறகு நூலிலிருந்து தான் ரசித்த இரண்டு கவிதைகளைக் குறிப்பிட்டுப் பேசினார். பின்னர் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் நினைவலைகளில் சி.நா.மலையப்பன், பொள்ளாச்சி அபி , அம்சப்ரியா ஆகியோர் பேசினர்.











பின்னர் நிகழ்ச்சி எனது வரவேற்புரையுடன் தொடங்கியது. எழுத்தாளர் இரா.தட்சிணாமூர்த்தி அவர்கள் எழுதிய வகுப்பறைக்கு வெளியே என்ற நூலை புன்னகை ஜெயக்குமார் அறிமுகம் செய்து வைத்துப் பேசினார். ஜெயக்குமார் ஆசிரியர் என்பதால் அந்தக் கட்டுரைகளின் தாக்கம் அவரது பேச்சில் வெளிப்பட்டது. ஒரு ஆசிரியரின் மிக முக்கியக் கடமை மாணவனுக்கு வகுப்பறைக்கு வெளியே என்ன கற்பிக்கிறார் என்பதில் இருக்கிறது என்று பேசியது அருமை.

கவிஞர் கடங்கநேரியான் எழுதிய " யாவும் சமீபத்திருக்கிறது" என்ற கவிதை நூலை மழைக்காதலன் அவர்கள் அறிமுகம் செய்து வைத்துப்பேசினார். மழைக்காதலன் சில கவிதைகளைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டவும் சில கவிதைகளை விமர்சித்தும் பேசினார். கடங்கநேரியானிடம் இன்னும் எதிர்பார்ப்பதாகக் கூறி முடித்தார்.

திணை காலாண்டிதழை க.அம்சப்ரியா அறிமுகம் செய்தார். சிற்றிதழ்களின் தேவை, அவற்றின் நிலை குறித்தும் தனது சிற்றிதழ் அனுபவங்கள் குறித்தும் பேசினார். திணை ஏழாவது இதழின் கதைகள், கட்டுரைகள் , தலையங்கம் , கவிதைகள் அனைத்தையும் குறிப்பிட்டுப் பேசினார்.

நட.சிவக்குமார் தனது உரையில் போலந்து நாட்டுக் கதை உட்பட மூன்று நல்ல சிறுகதைகளை சுவை படச் சொல்லி பேசியது சிறப்பாக அமைந்தது.

கவிஞர் கலைவாணன் எழுதிய " ஒரு சவரக்காரனின் கவிதை மயிருகள் " என்ற நூலை நாணற்காடன் அறிமுகம் செய்தார். நாணற்காடன் தனது உரையில் " நாவிதர்கள் போன்ற விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வை இந்த நூல் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. இந்தக் கவிதைகளைப் படித்து முடிக்கும் போது நமக்கு நாவிதர்கள் மேல் பரிதாபம் வரவில்லை மாறாக நமக்கு குற்ற உணர்ச்சி மேலோங்குகிறது. அதுவே இந்த நூலின் வெற்றியாகும். “என்றார்.

கவிஞர் கலைவாணன் பேசுகையில் முன்பு பண்டுவம் ( மருத்துவம்), முண்டிதம்(அழகுக்கலை),இங்கிதம்(சடங்குகள்),சங்கீதம்(இசை) என நால்விதம் தெரிந்தவன் நாவிதன். இன்று கையில் சவரக்கத்தியோடும், வெறும் சடங்காற்றுபவனாகவும்நின்று கொண்டிருப்பதன் வலி தான் வார்த்தைகளாகி இந்தக் கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறேன். ஆண்டாண்டுகளாக அடக்குமுறைக்கு ஆட்பட்ட ஒரு இனத்தின் வலிகளையே நான் பதிவு செய்திருக்கிறேன் என்று பேசினார்.

எழுத்தாளர் இமையம் எழுதிய சிறுகதைத் தொகுப்பான சாவு சோறு நூலை பேராசிரியர் ராம்ராஜ் அறிமுகம் செய்து பேசினார். ராம்ராஜ் ஒரு நேர்த்தியான  கதை சொல்லி. அவரிடம் கதை கேட்கும் போது நாமும் குழந்தையாகிவிடுவோம் அல்லது நம்மை அவ்வாறாக உணர்ந்தே அவர் கதைகளைச் சொல்வார். இமையத்தின் எழுத்துகள் எடிட்டிங் உட்பட அனைத்து அழகுபடுத்தலுக்கும் உட்பட்டு ராம்ராஜின் வார்த்தைகளாக வரும்போது கதைக்குள் நாம் நம்மை மறந்து உலவுகின்றோம்.


நிகழ்ச்சியில் தற்காலக் கல்வி முறையில் மாற்ற வேண்டியவை என்ற தலைப்பில் மாணவர்கள், வாசகர்கள் பேசி விவாதித்தனர்.

மேலும், மாணவர்கள், கவிஞர்கள் கலந்து கொண்ட கவியரங்கம் சிறப்பாக நடந்தது. கவிஞர்கள் கனகீஸ்வரி, செளவி, உதயசங்கர்,மெளனம் ரமேசு,அபூர்வ ஹரணி, நிவேதா,சிதம்பரநாதன் அனைவரும் கவிதை வாசித்தனர்.

கவிஞர் அம்சப்ரியாவின் நன்றியுரையோடு விழா இனிது  முடிந்தது.

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டத்தின் செய்தி மடல் வெளியிடப்பட்டது. உங்கள் பார்வைக்கு ..

https://www.dropbox.com/s/kwpz7poqbsctz9i/Seythimadal%2016.pdf?dl=0


அடுத்த நிகழ்வு முழுநாள் நிகழ்வாக, குழந்தைகள் கலைக் கொண்டாட்டமாக நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளோம். மே 17.. தயாராக வேண்டும்.. 

வெள்ளி, 17 ஏப்ரல், 2015

அலோ யார் பேசறது - செல்போன் படுத்தும் பாடு


போன வாரத்துல சாயங்காலம் நண்பனொருவன் அழைத்தான், எடுத்துப் பேசினேன் " என்னடா, ரெண்டு ரிங் லயே எடுக்கற , போன் கையிலயே வெச்சுட்டு இருக்கியா " னு கேட்டேன்.

" ஏண்டா, மிஸ்டு கால் விடலாம்னு பாத்தியா, அட்டென் பண்ணிட்டனா " எனக் கேட்டேன். " இல்லை வேலை இல்லாம சும்மா இருக்கியோ அதான் உடனே எடுத்துட்ட" னு கேட்டான். கடுப்பாயிட்டேன்.

இன்னிக்கு காலைல கூப்பிட்டான், அட்டென் பண்ணலயே , கடைசி ரிங் ல எடுத்தேன். எடுத்த உடனே " என்னடா ரொம்ப பிஸி யா, இத்தன நேரம் ரிங் போகுது எடுக்க மாட்டிங்கற" னு கேட்டான். வந்துச்சு பாருங்க கோபம்,

நல்ல வார்த்தையில நாலு திட்டு திட்டினேன். மக்களே அது என்ன போன் உடனே எடுத்தா வெட்டியா இருக்கேன்னு கேக்கறீங்க, லேட்டா எடுத்தா ரொம்ப பிசியா இருக்கேன் னு கேக்கறீங்க. எப்ப தான் எடுக்கறது..?

இன்னொரு கூத்து. போன் பண்ணினா நேரடியா மேட்டருக்கு வரதில்ல, எப்படி இருக்கீங்க னு கூட கேக்கறதில்ல. முதல் கேள்வி " எங்க இருக்க" ஆமா அத தெரிஞ்சு என்ன பண்ண போறீங்க அய்யா. 

இன்னொரு நல்ல மனுசன் இருக்காரு. பேசிட்டு இருக்கறப்பவே வச்சிடுவாரு. ரெண்டு மூணு முறை கண்டுக்கல. ஒரு முறை கேட்டுட்டேன். " நீ தான் ஓ.கே னு சொன்ன அதான் வச்சுட்டேன் னு சொன்னார் " அப்ப தான் புரிஞ்சுது. எப்ப ஓ.கே னு சொன்னாலும் வச்சுடுவாரு.
" நாளைக்கு வரயா பூபால்"
'ஓ.கே"
டொக். 
வச்சுட்டாரு.. அடேய் அடேய் எங்க வரணும் எதுக்கு வரணும் சொல்லுங்கடா. 
அத அப்புறமா போன் பண்ணி மறுபடி கேக்கணும்.

தெரிஞ்சவங்களே இப்படினா ராங் கால் அன்பர்கள் சொல்ல வேண்டுமா,

ஒரு நாள் ஒருத்தர் போன் பண்ணினாரு " நல்லா இருக்கீங்களா" னு பண்பா கேட்டாரு. நானும் " நல்லா இருக்கேன்" னு சொல்லிட்டு யாருங்க னு கேக்கறக்குள்ள " நம்ம ஊர்ல மழைங்களா" னு கேட்டார். நானும் " ஆமாங்க, ஒரு வாரமா நல்ல மழை" னு சொன்னேன். சொல்லச் சொல்ல " அப்புறம் ஏண்டா தண்ணி இல்லனு புலம்புனியாமா கிணத்துல " னு சொன்னாரு. நான் அப்புறம் கேட்டேன் " ஏங்க யாருங்க, நான் பூபாலனுங்க பொள்ளாச்சிங்க" னு சொன்னேன்.
" அத மொதல்லயே சொல்லித் தொலைக்க வேண்டியது தான " னு திட்டிட்டு வச்சுட்டாரு. " எங்கீங்ணா சொல்ல விட்டீங்க..?

இன்னொரு நாள் ஒருத்தர் போன் பண்ணினாரு " அரிசிக் கடைங்களாண்ணா"
" இல்லைங்க ராங் நம்பருங்க"
மறுபடி போன் " அரிசிக் கடைங்களாண்ணா" 
" இல்லைங்க ராங் நம்பருங்க. மறுபடி எனக்கே கூப்பிட்டுட்டீங்க" என்றேன்.
நாலு முறை இப்படியே பண்ணினார். கடுப்பாயிடுச்சு. ஐந்தாவது முறை

" அரிசிக் கடைங்களாண்ணா"
" ஆமா, சொல்லுங்க"
" எத்தனை மூட்டை போடறதுணா, 20 மூட்டை பொன்னி போட்டுடலாமா"
" சரி போடுங்க" னு சொல்லிட்டு வச்சுட்டேன் பிறகு வரவே இல்ல.

ஒருநாள் ராத்திரி 2 மணி இருக்கும் போன் வந்துச்சு : " திண்டுக்கல்லுல அப்புச்சி ஒருத்தர் தவறிட்டாருனு சித்தப்பா போன் பண்ணியிருக்கார். அப்பா, மாமனார் ரெண்டு பேர்கிட்டயும் சொல்லிடுனு சொன்னார். சரினு சொல்லிட்டு தூங்கிட்டேன். எதோ கனவு மாதிரி இருந்துச்சு. காலைல வழக்கம் போல வேலைக்குப் போயிட்டேன். 11 மணிக்கு திட்டிர்னு ஞாபகம் வந்துச்சு. அவசர அவசரமா போன் பண்ணி அப்பாவுக்கும் மாமனாருக்கும் சொன்னேன். அடிச்சு புடிச்சு கிளம்பிப் போனாங்க.

ஒரு நாள் ஒரு போன் வந்துச்சு எடுத்த எடுப்புலயே ஒரு பொண்ணு இந்தியில எதோ பேசி அழுவுது. நான் ஹலோ ஹலோ னு சொல்றேன் எதுமே கேக்கல. அது பாட்டுக்கு கதறி அழுவுது. எனக்கும் அழுவாச்சியா வந்துச்சு.எனக்கு இந்தி தெரியல. கடைசியா 5 நிமிஷம் கழிச்சு ராங் நம்பர் னு மட்டும் சொல்லிட்டு வச்சுட்டேன். அன்னிக்கு ராத்திரி முழுக்க தூக்கம் வரல. எனக்கு மட்டும் தான் இப்படியா..?

மனைவி, தோழிகளின் தொல்லை வேற மாதிரி. விடிய விடிய ஆன்லைன்லயே இருக்கீங்க ஆனா வாட்ஸ் அப், மெசஞ்சர் எதுல அனுப்பினாலும் ரிப்ளை பண்ண மாட்டீங்கறீங்க என சலித்துக் கொள்வார்கள். நெட் ஆன்ல யே இருக்கும் அதுனால ஆன்லைன்னு வருதுனு சொன்னாலும் கேக்க மாட்டாங்க. 



கோவிலுக்குள்ள, மருத்துவமனைக்குள்ள, எதாவது கூட்டங்கள்ல, பள்ளி கல்லூரிகளுக்குள் போகும் போது எல்லாம் நான் எனது அலைபேசியை அமைதி அல்லது அதிர்வு நிலைக்கு மாற்றிவிடுவது தான் வழக்கம். அது தான் நல்ல பழக்கமும் கூட. ஆனா எழவு வீட்டுல கூட " ஏய் செல்ஃபி புள்ள கிவ் மீ உம்மா " என செல்போன் கதறும் போது செத்தவன் கூட எந்திரிச்சு உக்காந்து அழுவான். இப்படி பண்றீங்களேமா.

ஸ்மார்ட் போன் வச்சிருந்தா பத்தாது மக்கா, ஸ்மார்ட்டா உபயோகிக்கணும், ஸ்மார்ட்டா நடந்துக்கணும்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் விகடனில் வெளியான எனது கவிதையொன்றை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். அவ்வளவுதான் ...

​

புதன், 8 ஏப்ரல், 2015

மரக்கட்டைகளினும் மலிவானது மனித உயிர்

செய்தி : செம்மரக்கட்டை கடத்தியதாக 20 தமிழர்களை ஆந்திர காவல்துறையினர் திருப்பதி வனப்பகுதியில் சுட்டுக் கொன்று விட்டனர்



செம்மரக்கட்டை கடத்தினதுக்கு என்கெளன்டரில் இருபது உயிரை எடுக்கும் அளவுக்கு அரக்கத்தனமான சூழலில்தானா வாழ்கிறோம்.?

தீக்காயங்கள் தெளிவாகப் புகைப்படத்தில் தெரிகின்றன ,  இவர்களை முன்னமே கைது செய்து கைகள் கட்டப்பட்டு அழைத்துச் சென்றதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. ஆக இது திட்டமிட்ட கொலையா.? பதறுகிறது மனம்.

என்னதான் கடத்தலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் விசாரணையெல்லாம் இல்லாமல், யாரிடமும் உத்தரவு வாங்காமல் எடுத்த எடுப்பிலேயே டொப் டொப்பென்று சுட்டுவிட முடியுமா. முழுப்பூசணியை சோற்றில் ஏனடா மறைக்கீறீர்கள்.

கொலைபாதகம் செய்பவனுக்கே மரண தண்டனை வேண்டாம்னு போராடிட்டு இருக்கும் சூழலில் இருபது உயிர்களை ஈவு இரக்கமே இல்லாம எடுக்கும் உரிமையை இவர்களுக்கு யார் தருவது.

செம்மரக்கட்டைகளைக் கடத்துவது குற்றம் தான். ஆனால் அதற்கு இதுதான் தண்டனையா. நாட்டில் போதை கடத்தல் , ஆள் கடத்தல், உடல் உறுப்புகள் கடத்தல் என கோடிகளில் புழங்கும் பெரிய முதலைகளை விடுத்து அன்றாடம் காய்ச்சிகளின் மீது தானா உங்கள் வன்மம் வெளிப்பட வேண்டும்.
இது ஒன்றும் ஆரோக்கியமான சூழலாக இல்லை. அச்சமூட்டும் ஒரு சூழலில் தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நம் ஒவ்வொருவரின் குரல்வளையை நோக்கியும் குறி பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது ஒரு துப்பாக்கி. எப்போது எந்தக் காரணத்துக்காக நாம் சுட்டு வீழ்த்தப்படுவோம் என்பது தெரியாது.

இலங்கையில் இனப்படுகொலையில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டுவிட்டன. இங்கும் அந்த வன்கரங்கள் தமிழர்களின் மீது பாய்வது மகாக் கொடுமை. தமிழர்கள் என்று மட்டுமில்லை. இது ஒரு மிகப்பெரிய மனித உரிமை மீறல்.

மனித உரிமை அமைப்புகள், தமிழ் அமைப்புகள் என அனைவரும் ஒன்று கூட வேண்டிய சமயம். முக்கியமாக ஆந்திராவுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்கும் பறந்து பறந்து நடிக்கும் திரைத்துறையினர் வாய்திறப்பார்களா பார்க்கலாம். ( எல்லாத்துக்கும் இவர்களிடம் கருத்து கேட்பதும் தப்பு தான்)

ஜூஸ் குடிக்கறதுக்குக் கூட விஞ்ஞானி மாதிரி யோசிப்போம்


உங்ககிட்ட ஒரு ரகசியம் சொல்றேன்.... நீங்களும் பின்பற்றலாம்

வாரா வாரம் சனி மற்றும் ஞாயிறுகளில் எங்க ஊர்ல இருக்கற ஜூஸ் கடைல நானும் பாரதியும் ஜூஸ் குடிப்போம். அதுல ஒரு ட்ரிக் இருக்கு, எப்பவும் ஜூஸ் வாங்கினா பார்சல் தான் வாங்குவோம். காரணம், பார்சல் ஒரு ஜூஸ் வாங்கினா ரெண்டரை டம்ளர் வரும். பார்சல் வாங்கிட்டு பாரதியின் நடன வகுப்புக்கு போற வழில குடிச்சுடுவோம். சாதாரணமா ஜூஸ் விலை 40 அல்லது 50 இருக்கும். கடைல குடிச்சா ரெண்டு பேருக்கு 100 ரூபாய் ஆயிடும். இதுவே பார்சல்னா 50 ரூபாய் தான். அதிகமா குடிச்ச மாதிரியும் ஆச்சு. 

நான் சாத்துக்குடி தான் அதிகமா குடிப்பேன் ( ஏன்னா அது தான் விலை கம்மி ) , பாரதிக்கு ஆரஞ்சு தான் பிடிக்கும். சில சமயங்களில் கூட யாராவது இருந்தா ரெண்டு பார்சல் வாங்குவோம். 4 டம்ளருக்கும் மேல வரும். 

# கஞ்சூஸ்னெல்லாம் திட்டாதீங்க. பிடிச்சா இத நீங்களும் பின்பற்றலாம்.

யாராவது கடைக்காரன் கிட்ட போட்டு குடுத்துடாதீங்க பா. ரகசியம் நமக்குள்ள இருக்கட்டும்

செவ்வாய், 17 மார்ச், 2015

விஷமாகிக் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை

குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கும் உணவின் மீது எப்போதும் கொஞ்சம் நமது கவனம் அதிகமாக இருக்கும். முன்பெல்லாம் பாக்கெட்டில் சில மிட்டாய்களை வைத்திருப்பேன். சந்திக்கும் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கவென. ஒரு முறை அம்சப்ரியா சொன்னார், மிட்டாய் சில குழந்தைகளுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது சளி பிடித்துவிடும் அதனால் தான் நான் நிறுத்திவிட்டேன் என்று. அன்று முதல் மிட்டாய் கூட வாங்கி வைப்பதில்லை. கடைகளில் கிடைக்கும் பட்சத்தில் பாக்கெட் செய்யப்பட்ட இரண்டு ரூபாய் கடலை பர்பியை அல்லது நல்ல சாக்லேட்டுகளை மட்டுமே வாங்கித் தருகிறேன்.

இதுவரைக்கும் பாரதிக்கு குர்குரே, லேய்ஸ் போன்ற பாக்கெட் தின்பண்டங்களை வாங்கித் தந்ததில்லை. சிறுவயதிலிருந்தே அது தீங்கானது என்று சொல்லி வளர்த்ததால் அவளும் ஆசைப்பட்டுக் கேட்டதே இல்லை. மற்றவர்கள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தால் அவற்றைச் சாப்பிட வேண்டாம் என சொல்லும் அளவுக்கு பக்குவத்துக்கு வந்துவிட்டாள். Fanta,Coke,Pepsi போன்ற குளிர்பானங்களையும் இதுவரை தந்தது இல்லை.

ஐஸ்கிரீம், சாக்கலேட்டுகள் குழந்தைகளுக்கு அலாதி ப்ரியம் என்பதால் எப்போதாவது அவற்றை மட்டும், அதுவும் தரமானவற்றையே வாங்கித் தருகிறோம். இப்படி , பார்த்துப் பார்த்து தான் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தன் குழந்தைகளின் நலனுக்காக ஒவ்வொன்றையும் செய்கிறோம். அதுவும், உணவுப் பொருட்கள் விசயத்தில் ரொம்பவே கவனமுடன் இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறோம்.

பாரதிக்கு முதல் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள் முடிந்த இரண்டாவது நாள், அவளுக்கு வாயிலும் வயிற்றிலும் நிற்காமல் போகிறது. பல முறை போனதால் துவண்டு விட்டாள். பாட்டி வைத்தியங்கள் எதுவும் மாலை வரை முயன்று பார்த்தும் பலனளிக்காத்தால், இரவு ஒன்பது மணிக்கு மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினோம். மருத்துவரைப் பார்க்க இரவு 12 ஆகிவிட்டது. மருத்துவர் , சாப்பிட என்ன கொடுத்தீர்கள் என்றதும் மனைவி சாதத்துடன் பீட்ரூட் சட்னி என்று சொன்னதும் மருத்துவர் கன்னாபின்னாவென திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார். தெரிந்தவர்தான். ஒரு வயதுக் குழந்தைக்கு பீட்ரூட் சட்னி எதுக்குக் கொடுத்தீங்க. மண்ணுக்குக் கீழே விளையும் பொருட்களில், குறிப்பாக பீட்ரூட்டில் மருந்து ( pesticides ) தெளித்திருப்பார்கள் அதன் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும். பெரியவர்களுக்கே பீட்ரூட் சாப்பிட்ட அடுத்த நாள் காலைக்கடன் கழிக்கையில் பாருங்கள் எப்படி எரியுமென்று என்று பயப்படுத்தினார். இரண்டு இரவுகள், மூன்று பகல்கள் மருத்துவமனையில் தான். கொடுமை என்னவென்றால், பாரதி ரொம்பவும் துவண்டுவிட்டதால் குளுகோஸ் போட வேண்டும் என்று சொல்லி செவிலியர்கள் பாப்பாவின் கையில் அவள் கதறக்கதற ஊசியில் துளைத்தார்கள். சின்னக் குழந்தை, நரம்பு கிடைக்கவில்லை ரத்தம் பொங்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டது. நாங்கள் அழுதுவிடும்படி ஆகிவிட்டோம். அப்பா கோபத்தில் செவிலியர்களிடமிருந்து குழந்தையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு மருத்துவரிடம் சண்டைக்குப் போய்விட்டார். பின்பு அவர் வந்து, எங்களை வெளியில் போகச் சொல்லிவிட்டு குழந்தையின் இன்னொரு கையில் ஊசியைச் செலுத்திப் படுக்கை வைத்தார். இரண்டு இரவுகளும் ஒரு துளி கூடத் தூங்காமல் அவள் அருகில் அவளைப் பார்த்தபடியே இருந்தோம். கை கால் அசைந்து ஊசி எங்கும் ஏறிவிடுமோ , குழாயை இழுத்துவிடுவாளோ என்று..


நிகழ்காலத்துக்கு வருவோம், நேற்று அப்பா தர்பூசணி வாங்கி வந்திருந்தார். அனைவரும் வட்டாமாக அமர்ந்து, அழகாக வெட்டி சாப்பிட அமர்ந்தோம். தர்பூசணி செக்கச் செவேலென்று அழகாக இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு நண்பர்கள் வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பிய வீடியோ ஞாபகம் வந்தது. கீழுள்ள இணைப்பில் வீடியோ இருக்கிறது பாருங்கள்.



https://www.dropbox.com/s/2hr8wiurw756xvt/VID-20150311-WA0007.mp4?dl=0 

இதைப்பார்த்து விட்டு எப்படிச் சாப்பிடுவது. அதற்குள் எல்லோரும் பாதி சாப்பிட்டு விட்டார்கள். எனக்கு இப்போது வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லாமல் ஒரு உருண்டை உருள்கிறது நிஜமாலுமே.

இந்த எரித்ரோசின் பி என்ற வேதிப்பொருளைப் பற்றி இணையத்தில் பார்த்தால் கண்ணைக் கட்டுகிறது.

நீங்களும் படித்துப் பார்க்கலாம். தின்பண்டங்களில் வண்ணம் தர உபயோகப் படுத்துகிறார்கள் எனினும் அமெரிக்காவில் இது தடை செய்யப்பட்ட ஒன்று.

http://en.wikipedia.org/wiki/Erythrosine

இதன் MSDS இதையே தான் சொல்கிறது. கொஞ்சம் ஆபத்தான திரவம் தான் இது.

http://www.sciencelab.com/msds.php?msdsId=9923927

எத்தனை மாபாதகர்கள் இவர்கள், வியாபாரத்துக்காக, தர்பூசணி சிவப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த மருந்தை ஊசியின் வழியாக உட்செலுத்துகிறார்கள். இதன் பின் விளைவுகள் அறிவார்களா இவர்கள். சினிமாவில் வருவதைப்போல இந்தப் பழத்தை மறந்தாற்போல அவர்கள் வீட்டுக்கே எடுத்துப் போக, அவர்களின் குழந்தைகள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தால் தான் இவர்களுக்குப் புத்தி வருமா.

ஜங்க் புட் சாப்பிட வேண்டாம், ரசாயன குளிர்பானங்களைக் குடிக்க வேண்டாம் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். பழங்கள் தான் உடலுக்கு ஆரோக்கியம் என்றும் அறிவுறுத்துகிறோம். ஆனால் இன்று அந்தப் பழங்களை நம்பி சாப்பிட முடிகிறதா .?

மாம்பழங்களை கார்பைடு கல் வைத்துப் பழுக்க வைக்கிறார்கள் - உடலுக்கு மிகவும் தீங்காகிறது

திராட்சைகள் கெடாமல் இருக்க மேலே பூச்சி மருந்து தெளிக்கிறார்கள்.

ஆப்பிள் , பேரிக்காய்கள் கெடாமலும், கண்கவரும் வண்ணமும் இருக்க மெழுகை ( Wax Coating ) பூசி விற்கிறார்கள்.

வாழைப்பழம் மஞ்சள் நிறத்தில் அழகாக இருப்பதுவும் ரசாயனம் தான்.

இதுபோக, உணவுப் பொருள் அனைத்திலும் கலப்படம்
குருமிளகில் பப்பாளி விதை
காபிப் பொடியில் புளியங்கொட்டைப் பொடி


நாம் சாப்பிடும் அனைத்து உணவுப் பொருட்களிலும் நஞ்சைக் கலக்கிறார்கள்.

எத்தனை துயரம் மிகு செயல்கள் இவை. சுகாதாரத்துறையும் அரசும் இவற்றைக் கண்டு கொள்வதாகவே இல்லை. மருத்துவமனைகளும் புதிய புதிய நோய்களும் பல்கிப் பெருகாமல் என்ன செய்யும்.

அடுத்த உலகப் போர் தண்ணீருக்காகத்தான் இருக்கும் என்று ஆய்வாளர்கள் கருத்துச் சொல்கிறார்கள்.

ஆனால், அது வரைக்கும் இந்த மனித இனம் உயிரோடு இருக்குமா எனத் தெரியவில்லை, தனக்குத் தானே சோற்றில் விசம் வைத்துத் தின்று செத்துவிடுவோம் என்றே நினைக்கிறேன்.


திங்கள், 16 மார்ச், 2015

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டம் 23ஆவது சந்திப்பு

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்தின் இருபத்தி மூன்றாவது இலக்கிய சந்திப்பு நேற்று (15.03.2015) ஞாயிற்றுக் கிழமை பாலக்காடு சாலை, நகரமன்ற ஆண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் நடந்தது.

வழக்கமாக நடக்கும் அறையில் கட்டிட வேலைப் பொருட்களை வைத்திருந்ததால், உள்ளே ஒரு வகுப்பறை தான் கிடைத்தது. மின்விசிறி, மின் விளக்கு இரண்டும் இல்லை. கோடை நெருங்கும் காலம். புழுக்கமாக இருக்குமே என பயந்தோம். நல்ல வேளை, வானிலை நமக்குக் கொஞ்சம் சலுகை காட்டியது.

ஓரளவுக்குப் போதுமான அறைதான் எனினும், இந்த முறை நிறைய புதிய நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட 75 வாசக,படைப்பாளர்கள், பங்கேற்பாளர்களால் அறை நிரம்பிவிட்டது. கொஞ்சம் பேர் வெளியில் நின்று கேட்கும் படி ஆனது. ஆனாலும் மிகவும் உற்சாகமானதாக இருந்தது.



வழக்கம் போலவே ஒன்பது மனிக்கு ஆரம்பித்து ஒரு மணிக்குள் முடித்தே ஆக வேண்டும் என்ற திட்டமிடலுடன் வந்திருந்தோம். ஆனால், குமரகுருவைச் சுமந்து வந்த பேருந்து 7 மணிக்குப் பொள்ளாச்சி வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு 9 மணிக்குத்தான் வந்தே சேர்ந்தது. அவர் குளித்து தயாராகி வரவே 10 ஆகியிருக்க, அவைநாயகன் மற்றும் சு.வேணுகோபால் ஆகியோர் இன்னும் தாமதமாக வர, நிகழ்ச்சியை ஆரம்பிக்க 10.30 ஆகிவிட்டது.

நிகழ்ச்சியி ல்முதலில் என்னைக் கவர்ந்த பெண் ஆளுமை என்ற தலைப்பில் மாணவர்கள், வாசகர்கள் பல்வேறு பெண் ஆளுமைகளைப் பற்றிப் பேசினர். குறிப்பாக பூ.சா.கோ மாணவிகள் நாகஷியாமளா, சந்திரமதி, பி.கே.டி மாணவி கோகிலா மற்றும் பெரியகுளம் இர.அறிவழகன் ஆகியோரது உரை சிறப்பாக அமைந்தது.

நிகழ்ச்சிக்கு முதல்முறை வந்த ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவன் மிமிக்ரி செய்யட்டுமா என்று கேட்டான். இலக்கியக் கூட்டத்திலும் மிமிக்ரியா? இருந்தாலும் சிறுவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினோம். பல முன்னணி நடிகர்களின் குரலில் ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் செய்தான். அரங்கமே உற்சாகத்தில் நிறைந்தது. கைதட்டல்களில் நிறைந்தது. கவிதை வாசிப்புக்கு இப்படி கைதட்டல்கள் கிடைக்குமா ..?

அடுத்ததாக படித்ததில் பிடித்தது பகுதியில் செலீனா , ச.தி.செந்தில்குமார் உள்ளிட்டோர் பேசினர்.

நான் வரவேற்புரையாற்ற. எழுத்தாளர் அவைநாயகன் அவர்கள் எழுதிய கூண்டுப்பறவை ஏன் பாடுகிறது என்ற நூலை எழுத்தாளர் சு.வேணுகோபால் அறிமுகம் செய்து வைத்துப் பேசினார்.





எழுத்தாளர் சு.வேணுகோபால் பேசியதாவது " மாயா ஏஞ்சலோ எழுதி அவைநாயகன் மொழி பெயர்த்த கூண்டுப்பறவை ஏன் பாடுகிறது எனும் நூல், மாயா ஏஞ்சலோவின் சுய வரலாரின் ஒரு பகுதி ஆகும். இவர் தன் வாழ்க்கை வரலாறை ஏழு பாகங்களாக எழுதியுள்ளார். முதல் பாகமான இந்த நூல் அவரதி 3 வயதிலிருந்து 17 வயது வரையிலான காலகட்டத்தின் பதிவாக உள்ளது. பொதுவாக ஒரு சுயசரிதை நூல் , நூலாசிரியரின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு என்ற அடைப்புக்குறிக்குள் நின்றுவிடும், ஆனால் மாயா ஏஞ்சலோவின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒட்டு மொத்த கருப்பின மக்களின் வரலாற்றின் ஒரு பதிவாகவே உள்ளது. கருப்பின மக்களின் வாழ்க்கை முறையின் ஒரு குறியீடாகவும், ஆண்,பெண் பாலினங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு மனிதனின் வேதனைக்குரலாகவே உள்ளது.

தமிழில் இதுவரை மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சுயசரிதை நூல்களில் இந்நூல் மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். இந்த நூல், மாயா ஏஞ்சலோ என்னும் கருப்பினப் பெண்ணின் ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட ஒரு காவியமாகவே தோன்றுகிறது. மேலும் இந்த நூலை வாசிக்கையில் கருப்பினர்கள் சந்தித்த போராட்டங்களை நமது தலித் மக்கள் , அவர்களுடைய போராட்டங்களை அறிந்து உணர்ந்துகொள்ளக் கூடிய வகையிலேயே இருக்கிறது.” என்று பேசினார்.

கவிஞர் குமரகுரு அன்பு எழுதிய மணல் மீது வாழும் கடல் கவிதைத் தொகுப்பை கவிஞர் செளந்தரராஜன் அறிமுகப்படுத்தி வைத்துப்பேசினார்.

முதல் மேடை என்று கூச்சத்துடனே ஏற்புரை வழங்கினார் குமரகுரு. அப்பாவின் கால்கள் கவிதையைத் தன் அப்பாவுடன் நினைவு படுத்தி அவர் சொன்னபோது நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

பின்னர் கவியரஙக்த்தில் மாணவர்கள், கவிஞர்கள் என மொத்தம் பதினேழு பேர் கவிதை வாசித்தனர். கனகீஸ்வரி, நாகஷியாமளா,அனாமிகா, யாழி ஆகியோரது கவிதைகள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படி இருந்தன.

ஒவ்வொரு மாதமும் நடக்கும் நிகழ்வுகளை அடுத்த மாதம் புகைப்படங்களுடன் பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்ட செய்தி மடல் என்று அச்சிட்டு வழங்குவது வழக்கம். இந்த முறையும் செய்தி மடல் வெளியிட்டோம். செய்தி மடல் உங்கள் பார்வைக்கு இங்கு இணைத்துள்ளோம். வாசித்துவிட்டு ஆலோசனைகளைப் பகிரலாம்.


சிறு விவாதத்துக்குப் பிறகு நிகழ்ச்சி கவிஞர் அம்சப்ரியாவின் நன்றியுரையோடு இனிது முடிந்தது.

மதிய உணவு சித்ரா அம்மா வீட்டில் இந்த முறை. நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அவரது கையால் உணவும் அன்பும். உணவுக்குப் பின் திண்ணையில் வட்டமாக அமர்ந்து சு.வேணுகோபால், அவைநாயகன் மற்றும் நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். இந்த செளகர்யம் எங்கும் கிடைக்காது.



கிளம்பும் போது சித்ரா அம்மா சொன்னார், தனியாகவே இருப்பேன், மாதத்தில் ஒருநாள் தான் இந்த வீடு கலகலப்பாக இருக்கிறது என்று. மனம் கொஞ்சம் கனமானது. அடுத்த வாரம் குடும்பத்துடன் சென்று அவரைப் பார்த்துவிட்டு வர வேண்டும்.

நண்பர்கள் கிளம்பிவிட, பத்திரிகைக்கு செய்தி கொடுத்துவிட்டு வீட்டுக்கு வர வழக்கம் போல ஆறு மணியாகி விட்டது. பம்பிக் கொண்டே வந்தேன். வாசலிலேயே காத்திருந்த பாரதி காலைக் கட்டிக் கொண்டாள். கொஞ்ச நேரம் வாசலிலேயெ இனியா , பாரதியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்த இடைவெளியில் மனைவியின் முகம் மலர்ந்துவிட்டிருக்குமென்றே நினைக்கிறேன். யாவும் சுமூகமாகவே முடிந்தது.

இனி ஏப்ரல் மாதக் கூட்டத்துக்கு யோசிக்க வேண்டும். அத்துடன் மே மாதம் குழந்தைகள் கலைக் கொண்டாட்டமாக முழுநாள் நிகழ்வாக நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம். அதற்கும் இப்போதிருந்தே தயாராக வேண்டும் ..


திங்கள், 2 மார்ச், 2015

இன்னும் வளரனும் பாப்பா ...

வழக்கமாகவே வார இறுதி நாட்களில் பாரதியின் சிறப்பு வகுப்புகளுக்கு நாங்கள் கிளம்பினாலே குஷி தான்.

இந்தவாரம் சனிக்கிழமை விடுமுறை மேலும் வேறு வேலை இல்லாததால் கொஞ்சம் முன்னதாகவே சென்றுவிட்டோம். வழக்கம் போலவே கெளரி கிருஷ்ணா போகலாம் என்றாள். அவளுக்கு கேக், எனக்கு எலுமிச்சை ஜூஸ்.

அப்போது, டிஸ்யூ பேப்பர் எடுத்து கிழிச்சு கிழிச்சு ஒரு பாப்பா விளையாடினாள். அவளது அக்காவோ நிறைய டிஸ்யூ பேப்பரை கசக்கி டேபிள் நிறைய நிறைச்சு வெச்சிருந்தா.

பாரதியின் கடமையுணர்வு வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.

"அப்பா, நீங்க தான சொன்னீங்க, 3000 பேப்பர் செய்ய ஒரு மரத்த வெட்டுவாங்க அதுனால பேப்பர் வேஸ்ட் பண்ண கூடாதுனு “.

" ஆமாம் "

" அங்க பாருங்க எத்தன பேப்பர் வேஸ்ட் ஆகுது னு. ஒரு ஐடியா பா, வரவங்களுக்கெல்லாம் ஒரு கர்சீப் கொடுத்துடலாம் அவங்க துடைச்சிட்டு திருப்பி தரனும், ஹோட்டல் காரங்க அத துவைச்சு மறுபடி யூஸ் பண்ணனும். அப்ப, பேப்பர் வேஸ்ட் ஆகாது தான..? “ ( ஓட்டல்காரங்கோவ் நோட் பண்ணுங்கோவ் )

" அட சூப்பர் பாப்பா, இத போய் அந்த மேனேஜர் அங்கிள் கிட்டயும், சப்ளையர் அங்கிள் கிட்டயும் சொல்லிட்டு வா"

" அப்பா இன்னொன்னும் சொல்லனும், எலுமிச்சை ஜூஸ் னா, அம்மா போடற மாதிரி இனிப்பா இருக்கனும் தான, இங்க என்ன கசப்பா இருக்கு, நீங்க குடிச்சுட்டிங்க, குழந்தைங்க எப்படி குடிப்பாங்க ? “

" கரெக்டு டா. இதையும் போய் சொல்லிட்டு வா "

" போங்கப்பா, நீங்களே சொல்லுங்க "

" தைரியமா போய் சொல்லுடா, நல்லது தானே சொல்ற "

" கிளம்பினாள், வேக வேகமாக மேனேஜர் டேபிள் வரை நடந்து விட்டு சிரித்துக் கொண்டே ஒரு சுத்து சுத்தி வந்தாள் "

" ஏண்டா சொல்லலயா "

" போங்கப்பா " என்று சிரித்தாள்.

" போய் சொல்லிட்டு வா “. மீண்டும் போய் விட்டு, சிரித்துக் கொண்டே ஓடி வந்து விட்டாள்.

சப்ளையர் எங்களைப்பார்த்து வந்தார். “ என்ன சார் வேணும் "

“ இல்லங்க, பாப்பா எதோ உங்க கிட்ட சொல்லனுமாமா "

“ சொல்லு பாப்பா "

“ அங்கிள் , ஒன்னும் இல்ல நீங்க போங்க " சிரித்தபடியே கிளம்பி விட்டாள்.


இன்னும் வளரனும் பாப்பா...