செவ்வாய், 28 அக்டோபர், 2014

கதைகளினூடாகக் கிடைத்த அறிவு

இந்தப் பதிவை நான் ரொம்ப நாளாக எழுத நினைத்து, தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே வந்து பின் விட்டுவிட்டேன்.

வா.மணிகண்டன் அவர்களது சமீபத்திய பதிவு ஒன்று எனக்கு இந்த நிகழ்வுகளைக் கிளர்ந்தெழச் செய்தது.உடனே இது குறித்து அவருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். அடுத்த நாளே அவரும் பதில் அனுப்பி விட்டார். அவரது மடலும் இங்கு இணைப்பில் உள்ளது.அவரும் சொல்லிவிட்டார் எழுத வேண்டும் என்று.


இந்தப் பதிவுக்கு கிரியா ஊக்கி வா.மணிகண்டன் தான்..

கடந்த மே மாதம் முழுக்க எனது நாட்களைக் குழந்தைகளுடனே செலவிட்டேன். அண்ணன் மகள்கள் ஜனனி, நிவேதா, மாமா மகள்கள் அபிதா, செளம்யா அப்புறம் எனது மகள் பாரதி, மற்றும் மச்சான் மகள் இனியா. இவர்கள் மொத்தமாக ஒரு மாதம் என் வீட்டிலேயே இருந்தார்கள். இவர்கள் போக ஒரு வாரத்துக்கு வந்து தங்கியிருந்த ஹரி, தமிழி, சுபாஷ், நந்தினி மற்றும் சிலர்..

இத்தனை பேரையும் பகல் முழுக்க சமாளித்தது வீட்டிலிருந்தவர்கள் பாடென்றாலும் மாலை முதல் இரவு வரை என் பாடு தான். அந்த ஒரு மாதமும் பார்க்க வேண்டுமே என்னை. வழக்கமாக வீட்டுக்கு வர இரவு 8 அல்லது 9 ஆகும். ஆனால் அந்த மாதம் முழுக்க அடித்துப் பிடித்து 6.30 அல்லது 7 க்கு வந்து விடுவேன். வெள்ளிக்கிழமைகளில் எப்போதும் அப்பா, அம்மாவுடன் இருப்பது வழக்கம் ஆனால் அந்த மாதம் முழுக்க அப்படித் தங்கவில்லை. சனி, ஞாயிறுகளிலும் வழக்கம் போலல்லாமல் முழுக்க அவர்களுடனே இருந்தேன்.

மாலைகளில் என்ன செய்வோம்.? இதுதான் பட்டியல்

நான் வரும் நேரத்துக்காக வாசலில் காத்திருப்பார்கள்
வந்ததும் உற்சாகமாகக் கட்டிக் கொண்டு வரவேற்பார்கள்
வாங்கி வந்த தின்பண்டங்களை ருசித்துவிட்டுப் பின்...

தினமும் ஐந்து திருக்குறள் ஒப்புவித்து, எழுதிக் காட்டிவிடுவார்கள்
பின்னர்
ஒரு மணி நேரம் நல்ல விளையாட்டு.

எல்லாம் நான் சிறு வயதில் விளையாண்ட விளையாட்டுகள் மற்றும் இப்போது அவர்கள் விளையாடும் எளிமையான விளையாட்டுகள்
பல்லாங்குழி, தாயம், பச்சைக் குதிரை, கண்ணாமூச்சி, நொண்டி, கொல கொலயா முந்திரிக்கா, ட்ரிங்,ட்ரிங்... எத்தனை விளையாட்டுகள் .. மிகவும் கொண்டாட்டமான நாட்கள் அவை. அது போக அவர்கள் சில எளிமையான சின்னச் சின்ன விளையாட்டுகளைக் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டார்கள்.

உதாரணமாக, ரொம்ப சுமாரான விளையாட்டு தான் கையைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள் " ஹெல்லோ மிஸ்டர் இனியா ( இனியாவும் மிஸ்டர் தான் அவர்களுக்கு) உனக்கு என்ன காய்ச்சலா, வாங்கித் தரேன் விக்ஸ், கையை விடுடா நான்சென்ஸ்..” என்னவோ இது எனக்கு ரொம்பப் பிடித்து விட்டது. இதையே கொஞ்ச காலம் சொல்லித் திரிந்தேன் பார்க்கும் நெருக்கமானவர்களிடமெல்லாம். நிறையப் பேர் கிண்டலடித்து விட்டார்கள்.

இனியா என்னிடம் இதைச் சொன்னது இன்னும் சுவாரஸ்யம். “ ஹெல்லோ மிஸ்டர் பூபால், உங்களுக்கு என்ன காய்ச்சலா, வாங்கித் தரேன் விக்ஸ், கைய விடுடா நான்சென்ஸ் ( உள்ளிருந்து ஒரு குரல் " இனியா , மாமாவ மரியாதை இல்லாமப் பேசக் கூடாது" ) சரிங்க அத்தை. கைய விடுங்க மாமா நான்சென்ஸ். நான்சென்ஸ் எல்லாம் அவர்களுக்கு மரியாதை இல்லாத வார்த்தை இல்லை...

பின்பு, இரவு உணவு. அத்தனை பேரும் வட்டமாக வாசலில் அமர்ந்து உண்போம் குதூகலமாக. இரவு உணவுக்குப் பின்னர், ஆரம்பமாகும் நிகழ்வில் கதை சொல்லல், பாடல், விடுகதை, பொது அறிவுத் தகவல்கள் எனப் பிரித்துக் கொள்வேம். அவர்களுக்காகவே தேடித் தேடி கதை சொல்வேன். தினமும் பாரதிக்குக் கதை சொல்லும் அனுபவமும் கை கொடுத்தது.

என்னிடம் ஒரு வழக்கம், வழக்கமான கதைகளையே சொல்லி அதன் முடிவை மட்டும் எனது பாணியில் மாற்றிச் சொல்வது, உதாரணத்துக்கு பாட்டி வடை சுட்ட கதையின் முடிவில் காகம் ஏமாந்து வடையைக் கீழே விடும் தருணம் வேறொரு காகம் வந்து அதை நரிக்குக் கிடைக்காமல் கவ்விக் கொண்டு ஓடிப் போய் பாட்டியிடமே கொடுத்து விடும், அதன் அறிவுரையின் பேரில் இரண்டு காகங்களும் பாட்டிக்கு சுள்ளிகள் பொறுக்கிப் போட்டு பாட்டியிடம் உணவுண்டு உழைத்து வாழும்.

விறகு வெட்டிக் கதையில் மூன்று கோடாரிகளையும் ஆற்றிலிருந்து எடுத்த வன தேவதை, மூன்றையும் அவனுக்குத் தராமல் மரம் வெட்டுவது தவறு. வீட்டுக்குப் போ உனக்காக உன் வீட்டில் ஒரு மளிகைக் கடை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறேன் அதை வைத்துப் பிழைத்துக் கொள் என்று சொல்லும். இது போன்ற கதைகளை சுவாரஸ்யமாகக் கேட்பார்கள், அது சொல்லும் நீதியை அவர்களாகவே சொல்லுவார்கள்.

கதைகள் அவர்களது கற்பனைகளின் வாசல்களைத் திறந்து விடுகின்றன, அப்பத்தாவின் கதைகள் தான் எனது சிறு வயதுக் கற்பனைகளின் ஊற்று.

சரி, வெறும் கதைகள் மட்டும் போதுமா இந்தக் காலக் குழந்தைகளுக்கு.? இந்தக் காலக் குழந்தைகள் இயல்பிலேயெ அறிவில் முதிர்ந்து இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வெறும் கதைகள் மட்டுமல்லாது நிறைய அறிவியல் உண்மைகள் தேவைப்படுகின்றன. அவர்கள் நாம் குழந்தையாய் இருக்கும் போது தெரிந்து வைத்திருந்தவற்றை விட அதிகமாக, அல்லது வளர்ந்த பிறகும் நாம் தெரிந்து வைத்திருப்பதை விட அபரிமிதமான தகவல்களைத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

பொது அறிவுத் தகவல்களைச் சொல்லித் தரும்போது நிறைய அறிவியல் தகவல்களையும் விளையாட்டாகச் சொல்லித் தருவேன். ஒருமுறை , நிலாவில் பாட்டி வடை சுடுகிறாள் என்று ஆரம்பிக்கும் போதே இடைமறித்த மகள் அதெல்லம் பொய், நிலா நமது துணைக்கோள் அங்கு காற்று இல்லை யாரும் வாழ முடியாது என்று சொல்கிறாள். அவள் இரண்டாம் வகுப்பு தான் படிக்கிறாள்.

கிரகணம் பற்றி ஒரு நாள் கேட்டார்கள். படம் வரைந்து அழகாக விளக்கினேன். தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டார்கள். அவர்களிடம் பாம்பு வந்து விழுங்குகிறது என்ற பப்பெல்லாம் வேகாது இனி. அதே நாளில் ஆர்வ மிகுதியாய் சூரியக் குடும்பத்தைப் படம் வரைந்து விளக்குகிறேன் என்று ஒன்பது கோள்கள் சூரியனைச் சுற்றி வருகின்றன என்று சொல்லிக் கொடுத்தேன். பொடணியில் அடித்த மாதிரி உடனடி மறுப்பு வந்தது "இப்ப தான் புளூட்டோ கிரகமே இல்லைனு கண்டு பிடிச்சுட்டாங்கல, அப்படினா எட்டு கோள்கள் தானே" என்று சொன்னவள் நிவேதா ஆறாம் வகுப்பு ஆ பிரிவு. ஆறாம் வகுப்பு மாணவிக்குத் தற்போதைய ஆராய்ச்சி முடிவுகள் தெரிந்திருக்கின்றன.

இன்னும் இன்னும் நிறைய, உண்மையில் அந்த ஒரு மாதமும் அவர்களுக்கு நான் சொல்லிக் கொடுத்ததை விடவும், அவர்களுக்காக நான் கற்றுக் கொண்டவையும், அவர்களிடம் நான் கற்றுக் கொண்டவையும் அதிகம். இந்த மாதிரியான உரையாடல்கள் இரவு 1 மணிவரை போகும் தினமும். ஒரு நாளும் அவர்களாக தூக்கம் வருது என்று சொன்னதில்லை. காலையில் அலுவலகம் போக 6 மணிக்கு எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று கதை சொல்லித் தூங்க வைப்பேன்.குழந்தைகளுடன் செலவிடும் நேரம் பொன்னானதாக இருக்கிறது.

நண்பர்கள் நிறையப் பேர் குழந்தைகளுக்காகவே இயங்கி வருகிறார்கள், அவர்களும் கதைகளின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்து குழந்தைகளுடனான உரையாடலில் கதைகளுடனே தொடர்கிறார்கள். அவர்களிடமும் இந்தக் கோரிக்கையை வைக்கிறேன். கதைகளின் ஊடாக அறிவியல் உண்மைகளையும் நாம் சொல்லும் போது அது வேறு மாதிரியான திறப்பாக அமைகிறது குழந்தைகளுக்கு. குறிப்பாக வானம் வெங்கட், குமார் ஷா, சக்திவேல், ராமராஜ் போன்ற நண்பர்கள் குழந்தைகளுக்காகத் தொடர்ந்து நிகழ்வுகளை நடத்தி வருகிறார்கள். இவர்கள் மலைவாழ் குழந்தைகள் முதல் அனைத்துத் தரப்புக் குழந்தைகளிடமும் செல்கிறார்கள். அடித்தட்டுக் குழந்தைகளுக்கு அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் மேல்தட்டுக் குழந்தைகள் அளவிற்குப் போய்ச் சேரவில்லை என்பது நான் கண்ட உண்மை. அந்த மாதிரியான குழந்தைகளின் பக்கம் அறிவியலின் உண்மையை ஒளிரச் செய்ய வேண்டிய பொறுப்பும் நமக்கு இருக்கிறது. இது உண்மையில் பகுத்தறிவைத் தூண்டிவிடும் ஒரு முயற்சியும் கூட. அதுமட்டுமல்லாமல் வெறும் கிண்டலும் கேலியும் நிறைந்த பொழுது போக்குகள் நிறையவே இருக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் முழு நேரமாகக் கூட அவை கிடைக்கின்றன. பிறகு தனியாக நாமும் எதற்கு..?

பள்ளியிலேயே இந்த அறிவியல் அறிவு கற்பிக்கப் படுகிறதே என்று அசட்டையாக நினைக்கலாம். பள்ளிகளில் பாடமாக, அறிவாகவெல்லாமா கற்பிக்கப்படுகிறது.? மதிப்பெண்கள் தான் இலக்கு. அதைத் தவிர வேறெதற்கும் நேரமும் இடமும் இல்லை. இப்படி இருக்க பள்ளிக்கூட அறைகளைத் தாண்டி அவர்களுக்கு பொது அறிவுக்கான கற்குமிடம் தேவை.

அறிவியல் தவிர, அன்றாடம் நாம் எதிர்கொள்கிற பிரச்சினைகளிலிருந்தும் வாழ்க்கைக் கல்வியைத் துவங்கலாம். சிறுவர்கள் மீதான வன்கொடுமை மலிந்து விட்ட காலம் இது. நமது குழந்தைகளுக்கு அதன் புரிதலை எப்படிக் கடத்துவது.? Good Touch, Bad touch என்று அவர்களுக்கு மற்றவர்களின் தொடுகையைப் புரியவைப்பது இன்றியமையாததாகவே கருதுகிறேன். இதன் மூலமும், அவர்களின் குரலை அடக்கி ஒடுக்காமல் காது கொடுத்துக் கேட்பதின் மூலமாகவும் பல பிரச்சினைகளை முளையிலேயே கண்டறியலாம் என்றும் தோன்றுகிறது.

குழந்தைகள், குழந்தைகளாகவே வளர்தல் நல்லது தான். அவர்களது குழந்தைமையைப் பிடுங்கிவிட்டு அவர்களின் மூளையில் பேரறிவை இப்போதே புகுத்திவிடச் சொல்லிவிடவில்லை. நன்றாக விளையாடட்டும், விளையாட்டாகவே , விளையாட்டிலேயே இந்தப் பிரபஞ்சத்தையும் கற்றுக் கொள்ளட்டுமே...








திங்கள், 22 செப்டம்பர், 2014

அன்பு சூழ வாழ்கிறோம் ...

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்தின் செய்தி மடல்களை பிரதி எடுக்க கோவையில் நகலகத்துக்குச் சென்றிருந்தேன் வெள்ளிக்கிழமை. 70 பிரதிகள் வேண்டுமெனச் சொல்லிவிட்டுக் காத்திருக்கையில் வந்தான் நக்கல் பிடித்த நண்பனொருவன். "என்ன ணா இலக்கியமா" என்று அருகில் அமர்ந்தவன் மொக்கையைத் துவங்கினான். செய்திமடல் கைக்கு வந்ததும் அதைப் பார்த்துவிட்டு எல்லாமே "சம்பளப் பணமா ணா" என்று கேட்டான். "ஆமாம்" என்றேன். "ஏன் ணா இப்படி..?” என்றவனின் பாக்கெட்டிலிருந்த சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து" இந்த மாதிரியெல்லாம் நான் நாசமாப் போற செலவு பண்றதில்லை" என்று சொன்னேன். சிரித்தான்.

நண்பர் பொள்ளாச்சி அபி அவர்களின் சிறுகதை தினமணியில் பரிசு பெற்றது. மேலும் ராமகிருஷ்ண விஜயத்திலும் சிறுகதைப் போட்டியில் பரிசு வென்றார். தினமணி கதை சூழலியல் பற்றியது. மிகவும் பிடித்த்து எனவே நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அந்தக் கதையைத் தர விரும்பி அதை ஐம்பது பிரதிகள் எடுக்க கடைக்காரப் பெண்ணிடம் தரும் போதே இவன் ஆரம்பித்தான், “ ணா, உங்க கதையா ணா “ “ இல்லை டா, நண்பருடையது “என்றேன் கடுப்பாக.

“ ஏன் ணா உன் கதைய எடுத்து எல்லாருக்கும் தந்தா ஒத்துக்கறேன் நீ உருப்படியாத் தான் செலவு பண்ற னு; வேற ஒருத்தர் கதைய எதுக்குணா இத்தனை எடுத்து இப்படித் தர “

“ அடேய்.. கம்முன்னு கிளம்பு. கதை நல்லா இருக்கு. அதான் எல்லாருக்கும் பரிசா தர விரும்பி எடுக்கிறேன் னு “ சொன்னேன்.

“ ஓ… ஊரான் புள்ளைய ஊட்டி வளர்த்தா உன் பிள்ளை தானே வளரும் னு நினைப்பா “ னு கேட்டான். இங்க எதுக்கு இந்தப் பழமொழி. இருந்தும் கொஞ்சம் காட்டமாக பதிலளித்தேன்

“ ஊரான் பிள்ளைனு ஏதோ ஒரு பிள்ளைய கூட நான் சொல்ல மாட்டேன், இருந்தாலும் உன் பேச்சுப்படி உன் அண்ணனோட பிள்ளைய ஊரான் பிள்ளை னு சொல்லுவியா ? நான் இந்தக் கதையை என் அண்ணனின் கதையாகவே எண்ணுகிறேன், அப்படி இல்லாத போதும் இந்தக் கதை ரொம்பப் பிடித்துவிட்டது என்பதாலும் நம் நண்பர் என்ற காரணத்தாலும் இதைச் செய்கிறேன் “ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டேன். "ணா சும்மா தான், வாங்க டீ சாப்பிடலாம் "என்றான். "ஏற்கெனவே எரியுது கிளம்பு" என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பி விட்டேன். இதே போலத்தான் கனகராஜன் அண்ணனின் புத்தகத்தை நிறையப் பேருக்கு வாங்கிப் பரிசளித்த போதும், இளஞ்சேரல் அவர்களின் சிறுகதையொன்றைப் பிரதியெடுத்த போதும் கேள்விகளை எதிர் கொண்டேன்….. ஒரு நல்ல வாசகன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறேன் பிடித்த, நெருக்கமான படைப்புகளை மற்றவர்களுக்கும் பரிந்துரைப்பதில், பரிசளிப்பதில் மகிழ்ச்சி தான். இந்தப் பழக்கமும் இலக்கிய வட்டம் தொடங்கிய போது தான் ஆரம்பமானது. இப்போது யாழியின் கவிதைத் தொகுப்பை வாங்கித் தர ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

சொன்னது போலவே, இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு வகையில் குடும்ப உறுப்பினர்களைப் போலவே நெருங்கி விட்டோம்…
அதில் முக்கியமானவர் சித்ராதேவி அம்மா. இவரது மகன் மதன்ரா௺ஜ் அமெரிக்காவில் பணியில் இருக்கிறார். மேலும் குறும்படங்களை நண்பர்களுடன் இணைந்து எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். இவர் தனியாக இங்கு வசிக்கிறார். வாசிப்பு தான் துணை. எங்களோடு தொடர்ந்து இலக்கிய வட்டத்தில் இணைந்திருக்கிறார். நிறைய முறை பொருளாகவும்,அன்பாகவும், உழைப்பாகவும் இலக்கிய வட்டத்துக்கு உதவிகள் செய்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு ஆத்மா.

சென்ற கூட்டங்களின் போதே சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார், ஏன் சிறப்பு விருந்தினர்களுடன் ஓட்டலில் சாப்பிடுகிறீர்கள் பணம் விரயம், பக்கத்தில் தானே வீடு வாருங்கள் என்று. எங்களுக்குத் தயக்கமாகவும், அவரைத் தொந்தரவு செய்து விடக் கூடாது என்பதாலும் போவதே இல்லை.
இந்த மாத அழைப்பிதழை அவரிடம் கொடுத்த போது அவர் சொன்ன இரண்டு விஷயங்கள் யோசிக்க வைத்தது. ஒன்று ஹோட்டலுக்குச் சென்றால் சாப்பிட்டு விட்டு உடனே கிளம்பியாக வேண்டும் வீடு என்றால் அப்படி இல்லை ஆற அமர உட்கார்ந்து பேசலாம் என்றார்.

உண்மைதான், சிறப்பு விருந்தினர்கள் தூரத்திலிருந்து அடித்துப் பிடித்து நிகழ்ச்சிக்கு வருகிறார்கள். நிகழ்ச்சிக்கு முன்னால் அவர்களுடன் பேச வாய்ப்பு அமைவதில்லை. நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு விட்டு எங்கு அமர்ந்து பேசுவது? எனவே விரைந்து கிளம்பிவிடுவோம். வீடாக இருந்தால் இந்தக் குறை தெரியாது என்ற அம்மாவின் கருத்து சரியெனவே பட்டது.

இன்னொரு விஷயம் அவர் சொன்னது, நான் எப்போதும் தனியாகவே இருக்கிறேன் நீங்கள் வந்தால் உங்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தால் ஆறுதலாக இருக்கும் என்று சொன்னார். இதுவும் கொஞ்சம் யோசிக்க வைத்தது. முன்பு சில முறை அவர் வீட்டுக்குப் போகின்ற போதெல்லாம் தன் தனிமையைப் பற்றிச் சொல்லிக் கண் கலங்குவார். இதற்காகவே அவருக்கு மட்டும் நேரில் போய் அழைப்பிதழ் தந்து விட்டுக் கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு வருவோம்.

ஆக, இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் யோசித்து இந்த முறை மதிய உணவுக்கு வருவதாகக் கூறியிருந்தோம். அவரும் நிகழ்ச்சி முடிவதற்கு கொஞ்ச நேரம் முன்னால் கிளம்பிப் போய் சாப்பாடு வைத்து விடுகிறேன் என்று சொல்லி இருந்தார். காலையில் நிகழ்ச்சிக்கு வரவில்லை. காரணம் கேட்டால் அவரது அம்மாவுக்கு உடம்பு சரி இல்லை என்றார். சங்கடமாகப் போய்விட்டது. அம்மா நீங்கள் பாருங்கள் ஹோட்டலுக்குப் போகிறோம் என்றோம். ஆனால் சாப்பாடு செய்தாகி விட்டது என்று சொல்லி வரச்சொல்லி வற்புறுத்தினார். அவரது அம்மா தனது தங்கை வீட்டுக்குப் போயிருப்பதாகச் சொன்னார்.

ஒரு வழியாக மதிய உணவுக்குஅவரது வீட்டுக்குப் போய் சுவையாகவும் மனம் நிறையவும் சாப்பிட்டு விட்டு கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணி நேரம் அவருடன், நான்,அம்சப்ரியா, நிலாரசிகன்,சு.வேணுகோபால் மற்றும் நண்பர்களும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

ரொம்ப மன நிறைவாக இருந்தது. பேச்சில் அம்மா தனது தந்தையாரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுப் பேசியதும் அனைவரும் வாய்பிளந்து அதிர்ச்சியாகி விட்டார்கள்.
அவரது தந்தையின் பெயர் முல்லை தங்கராசன். சித்திரக்கதை உலகின் மன்னனாகத் திகழ்ந்தவர் பக்திக்கதைகள் முதல் இரும்புக்கை மாயாவி வரை இவரது படைப்புகளைப் பற்றிச் சொன்னவர் மும்பைக்கு இயக்குனர் ராண்டார்கை அவரை ஒரு திரைப்பட விஷயமாகச் சந்தித்துப் பேசப் போனபோது தவறி விட்டதாகச் சொல்லி வேதனைப்பட்டார். மேலும், ஜெயகாந்தன், கண்ணதாசனுடன் அவருக்கு இருந்த உறவு, புகைப்படங்கள் அனைத்தையும் காட்டிப் பேசினார். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. நம்மவர்கள் மிகுந்த ஆச்சர்யத்திலும், ஆனந்தத்திலும் இருந்தார்கள். கிளம்பும் போது வயிறும் மனமும் நிறைந்து கிடந்தது. அன்பைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாத சித்ராதேவி அம்மாவைப் போன்ற அற்புதர்களால் இந்த வாழ்வு இன்னும் இனிமையானதாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் ஆகிறது.



இன்னும் இருக்கிறார்கள் த.வாசுதேவன் அய்யா, கார்த்தி, ஆனந்தகுமார், இன்பரசு, செந்தில்குமார் .. ஒவ்வொருவரையும் பற்றி வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது பதிய வேண்டும்... 

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டம் பதினேழாவது சந்திப்பு

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்தின் பதினேழாவது சந்திப்பு நேற்று நடந்தது. இன்னுமோர் இனிமையான நாள்.

படித்ததில் பிடித்தது பகுதியில் தாங்கள் படித்த / கேட்ட கவிதைகளையும் சம்பவங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டனர். பின்னர் கவிஞர் அம்சப்ரியா அவர்களின் வரவேற்புரையை அடுத்து நான் கவிஞர் நிலாரசிகன் அவர்களின் கடலில் வசிக்கும் பறவை தொகுப்பின் வாசிப்பனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டேன்.


அடுத்ததாக தோழன் ராசாவின் இலக்கியப் பணிகள் மற்றும் அவரது சமூகப் பணிகள் அறிமுகத்தை அம்சப்ரியா நிகழ்த்தினார். பின்னர் தோழன் ராசாவின் ஏற்புரை. கவிதைகளை நான்கு சுவர்கள் நிரம்பிய அறையொன்றில் வாசித்துவிட்டு அப்படியே விட்டுப் போய்விடுவதில்லை எனவும் களத்தில் இறங்கி மக்களுடன் மக்களாக அவர்களின் விழிப்புணர்வுக்கும் அடிப்படைத் தேவைகளுக்குமாகப் போராடிக் கொண்டிருப்பதையும் இயல்பாக எடுத்துரைத்தார்.

சு.வேணுகோபால் ஐயா அவர்கள் இரா.முருகவேள் அவர்களின் மிளிர்கல் நாவலை விமர்சனம் செய்து பேசினார். ஆம். நான் எனது வாசிப்பனுபவத்தை மட்டுமே பகிர்கிறேன் எப்போதும். இவர் தான் விமர்சனம் செய்தார். மிளிர்கல் ஏராளமான தகவல் தரவுகளை உள்ளடக்கிய கருத்துப் பெட்டகம், ஆனால் அதை ஒரு நாவலாக ஏற்க முடியவில்லை அதற்கான வடிவத்தில் அது இல்லை என்றும் பேசினார். மேலும் தனக்கு அதன் வடிவத்தின் மேல் தான் அதிருப்தி என்றும் அதன் உள்ளடக்கத்திலும் கருத்துகளிலும் உடன்பாடு என்றே பேசினார். மிளிர்கல் கண்ணகியின் பயணப் பாதையில் உள்ள ஏராளமான தகவல்களை உள்ளடக்கிய நாவல் என்று அதில் குறிப்பிடப்பட்ட சில தகவலகளையும், மேலும் அதில் சொல்லப்படாத பல தகவல்களையும் குறிப்பிட்டுப் பேசி ஆச்சர்யப் படுத்தினார்.

கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக்க, தமுஎக தோழர் பாலன் அவர்கள் ஒரு பாடலைப் பாடினார். பின்னர் முருகவேள் தனது ஏற்புரையாற்றினார். தனது ஏற்புரையில் மிகச் சாதுர்யமாக சு.வேணுகோபால் அவர்களின் விமர்சனத்தை எதிர்கொண்டு பேசியவர், நாவல் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற வடிவத்தையே உடைப்பதாக இருக்கட்டுமே என்று பேசினார். இந்த வடிவத்தில் தான் கவிதை இருக்க வேண்டும் என்ற வரையறையை எல்லாரும் பின்பற்றி இருந்தால் புதுக்கவிதை, நவீன கவிதைகள் எப்படி உருவாகியிருக்கும் என்று முத்தாய்ப்பாகச் சொன்னார். அதானே, எழுத்தாளன் தனது எழுத்துக்களின் மீது முதலில் நம்பிக்கையும், காதலும் கொள்வது இயல்புதான். பாராட்டக் கூடியதும்தான்.

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டம் சார்பாக ஆசிரியர் புன்னகை ஜெயக்குமார் அவர்களுக்கு சாதனை ஆசிரியர் விருது வழங்கப்பட்டது. அரசுப்பள்ளியில் பல நடைமுறைச் சிக்கல்களைக் கடந்து தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகளாக கணினியியல் துறையில் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் நூறு சதவிகிதம் தேர்ச்சியைக் கொண்டு வந்த்தோடு இந்த வருடம் கூடுதலாக ஒரு மாணவியை தமிழகத்திலேயே முதல் முதலாக அரசுப் பள்ளியில் கணினியலில் இருநூற்றுக்கு இரு நூறு மதிப்பெண்கள் எடுக்க வைத்திருக்கிறார். அது மட்டுமல்லாமல் தனது படிகள் அறக்கட்டளை மூலம் தனது சொந்தப் பணத்தில் நிறைய மாணவர்களின் கல்விக்கான உதவித் தொகையைத் தந்திருக்கிறார். இவை போதாதா இவருக்கு விருது வழங்கிச் சிறப்பிக்க ..?

அடுத்ததாக தோழன் ராசா அவர்களின் தொடர் இலக்கிய, சமூகப் பணிகளைக் கெளரவிக்கும் பொருட்டு அவருக்கு இலக்கியச் சுடர் விருது வழங்கப்பட்டது.

இந்த முறையைப் போலவே கொஞ்சம் பொருளாதார நிலை ஒத்துழைத்தால், ஒவ்வொரு முறையும் சிறப்பாக இயங்கும் தகுதியானவர்களுக்கு விருதளிக்க வேண்டும் என்பது எங்களின் எண்ணம். இது அவர்களுக்கு நிச்சயம் ஊக்கமாகவும், அடுத்தடுத்த பயணங்களுக்கான உத்வேகத்தையும் தரும் என்றும் நம்புகிறோம்.

அடுத்ததாக, நிலாரசிகன் பேசினார். எப்போதும் நேர்மறை எண்ணங்களை வார்த்தெடுப்பதில் தொடங்கி தனது கவிதைகளின் படிமங்களை அவர் பேசி முடித்ததும் நிறைய கைதட்டல்கள். அய்யா சிவசக்தி ராமசாமி அவருடன் விவாதித்ததும் கூட ஆரோக்யமாகவே அமைந்தது. கவிஞர் பாலுசாமி அவர்கள் கவிதைகளில் படிமங்கள் குறியீடுகள் குறித்து தனது கவிதைப் பயிற்சிப்பட்டறையை செவ்வெனே செய்தார்.

தொடர்ந்து கவியரங்கம், இருபத்தி ஐந்து கவிஞர்கள் தங்களது கவிதைகளை தங்களது குரலில் வாசித்த்து மகிழ்ச்சியான அனுபவம்.
இறுதியாக எனது நன்றியுரையுடன் நிகழ்ச்சி இனிதே நிறைவடைந்த்து.

இந்த நாளையும் அற்புதமாக்கித் தந்த அன்பு நண்பர்கள் அனைவருக்கும் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளும் நிறைய அன்பும்..


இந்த இலக்கிய சந்திப்புக்கு முன்பும், பின்பும் நிறைய நெகிழ் சம்பவங்கள் நடந்ததைத் தனியாகப் பதிய வேண்டும். பிறகு…..

திங்கள், 15 செப்டம்பர், 2014

இன்னும் மிச்சமிருக்கிறது காதல் ...



சென்ற வெள்ளிக்கிழமை மாலை உக்கடம் பேருந்து நிலையத்தில் கிடைத்த ஒரு அனுபவம் கொஞ்சம் என்னை நெகிழ்த்தி விட்டது. இது சாதாரண அனுபவமாகக் கூட இருக்கலாம்: அப்போது இருந்த எனது மன நிலையில் இது பெரிய விஷயமாகக் கூடப் பட்டிருக்கலாம். இருப்பினும் இன்னும் மனதில் அது இருக்கிறது.


பேருந்தின் சன்னல் இருக்கைக்கு அடுத்த இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறேன். சன்னல் இருக்கையில் ஒரு இளைஞன்.

சன்னலுக்கு வெளியே வழக்கம் போலவே ஒரு இளைஞி. அவனது காதலி. பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


ஒட்டுக் கேட்கவெல்லாம் இல்லை. நன்றாகவே கேட்ட்து. அவர்களது உரையாடல்.

“ கார்த்தி, பாத்துப் போடா”

“ ம். சரி டி. நீ போய் சாப்பிடு”

“ பசிக்கல, நீ பாத்துப் போ, போனதும் கூப்பிடு. பழனியில இறங்கினதும் சாப்பிடு, ஜூஸ் குடி அப்பறம் அண்ணனுக்குக் கூப்பிடு, நடந்து போகாத சரியா. பாப்பாக்கு எதாவது வாங்கிட்டுப் போ. அண்ணன் கூட சண்டைக் கட்டாத என்ன சொன்னாலும் சரி பாத்துக்கலாம்னு சொல்லு”



"சரி டி, நான் பாத்துக்கறேன் நீ கிளம்பு பஸ் வந்துடும்"

"இல்லடா உன் பஸ் எடுக்கற வரைக்கும் இருக்கேன்."

இப்போது பேருந்து கொஞ்ச தூரம் முன்னால் நகர்கிறது. ஓடி வந்து மீண்டும் சன்னலுக்கு அருகில் நின்று கொள்கிறாள்.

" எப்போ டா வருவ.?"

"அட லூஸு, ரெண்டு நாள் தான் வந்துடுவேன்."

இப்போது அவள் " அச்சோ மறந்துட்டேன் நீ போய்ச் சேர மூணு மணி நேரம் ஆகும்" என்றபடி ஓடியவள் இவன் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே கையில் டெய்ரிமில்க், குட் டே மற்றும் அம்மா குடிநீருடன் வந்து விட்டாள்.

இப்போது பேருந்து இன்னும் கொஞ்சம் நகர்ந்து முன்வரிசைக்கு வந்து விட்டது. அங்கும் வந்து நின்றாள். அடுத்து நகரப் போவது எங்கள் பேருந்து தான் என்பது எனக்கே கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தது.

"உனக்கு ரொம்ப லேட்டாச்சு டி. கிளம்பு. நான் போய்க்குவேன்."

" நீ தயவு செய்து சீக்கிரம் வா டா , பாத்துப் போய்ட்டு வா " என்று அநேகமாக பத்து அல்லது அதற்கும் அதிகமான முறையாகச் சொல்லி விட்டாள்.


பேருந்து இப்போது கிளம்பி நகர்ந்து விட்ட்து, கொஞ்ச தூரம் நடந்து கையசைத்துக் கொண்டே வந்தவளைக் கடந்து வந்துவிட்டோம்.

ஒரு பத்து நிமிடம் தான் பேருந்து பேருந்து நிலையத்தில் எங்களுடன் நின்றிருக்கும், அதற்குள் இத்தனை நிகழ்வுகள்.

அவளின் முகம் அப்படி ஒளிவீசிக் கொண்டிருந்தது இப்போது என் மனதில்.

வழக்கமாக இந்தக் காட்சியில் பெண் பேருந்தில் அமர்ந்திருப்பாள். ஆண் அவளை இப்படி வழியனுப்புவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இங்கு இந்தப் பெண் இவ்வளவு காதலோடு இருப்பதைப் பார்க்கும் போது நல்ல காதல் இன்னும் இருப்பதை உணர வைத்த்து.


அவளது முகத்தில் ஒரு துளி கூடக் கலப்படத்தை என்னால் உணர முடியவில்லை என்பதே என்னை அவளைப் பற்றி இங்கு எழுத வைத்த்து.


பேருந்து கிளம்பி வெளியில் வந்ததுமே அவனது அலைபேசி தொடுதிரை ஒளிர்ந்தது.. அம்மு காலிங் என்று. அவளாகத்தானிருக்கும். பாத்துப் போ என்று தான் சொல்லியிருப்பாள். நான் மெல்லக் கண்மூடி ஒரு கானகத்தில் பட்டாம் பூச்சியின் பின் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் சிறுமியொருத்தியைப் பற்றிய கனவிலிருந்தேன். வெண்ணிற உடையைத் துருத்திக் கொண்டு சிறகுகள் முளைத்திருந்த அச்சிறுமியின் முகம் அந்தக் காதலியின் சாயலிலிருந்த்து.


நான் என்னைப் பற்றிய நினைவுகளுக்கு வந்தேன்.

என்னைக் குழந்தையைப் போல பார்த்துக் கொண்ட பார்த்துக் கொள்கிற மற்றும் தன்னை ஒரு குழந்தையாக முற்றிலும் என்னிடம் ஒப்படைத்து விட்ட என் காதலியை நினைத்துக் கொள்கிறேன். மனம் நெகிழும் நிறைய சம்பவங்கள் காட்சிகளாக சட சடவென வந்து போகின்றன.


எனது நிறுத்தத்துக்குச் சற்று தூரம் முன்பு வரைக்கும் கண்களை மூடியே இருந்தேன். வேண்டுமென்றே கூட. எனது நிறுத்த்தை நெருங்கும் போது

“ கார்த்தி, எப்பவும் இதே காதலோடு சந்தோஷமாக இருங்க. மாறிடாதிங்க” என்று அவசரமாக சொல்லிவிட்டு ( நிஜமாக) வேகமாக இறங்கிவிட்டேன். என்ன நினைத்தான் , என்னைப் பார்த்தானா என்றெல்லாம் கவனிக்கவே இல்லை. வேகமாக இறங்கிவிட்டேன்

கொடுத்து வைத்த மற்றுமொருவன் ..

அவர்கள் காதலில் வென்று மிக மகிழ்ச்சியுடன் பல காலம் வாழப் பிரார்த்திக்கிறேன் ..

அந்தக் காலம் மீண்டும் வந்தது …



அம்மாவின் வருகையை ஒட்டியா என்று தெரியவில்லை கோவை நகரின் சுவர்களெங்கும் பளிச்சென சுண்ணாம்பு பூசப்பட்டு ஓவியங்களால் நிறைக்கப் பட்டிருக்கின்றன. ஒரு மாதத்துக்கு முன்பே இவற்றைப் பார்த்து விட்டேன். என்றால், இது அம்மாவின் வருகைக்காக இருக்காது என்று கூட நினைத்தேன். எது எப்படியோ மிக அழகாக உள்ளன. முன்பெல்லாம் இச்சுவர்கள் சினிமா சுவரொட்டிகளாலும் , அரசியல் அலப்பறை வாசகங்களாலும் இன்ன பிற அழுக்குகளாலும் நிறைந்து கிடக்கின்ற சுவர்களில் இப்போது குழந்தைத் தொழிலாளர் ஒழிப்பு, இயற்கையக் காப்போம், பெண்களைப் போற்றுவோம் போன்ற வசனங்களுடன் கைகளால் வரைந்த ஓவியங்கள்.


முன்பெல்லாம் சுவர் ஓவியக்காரர்களுக்கு இருந்த மதிப்பையும், டிஜிட்டல் உலகம் வந்த போது தங்கள் தொழிலை இழந்து வேறு வேலைகளுக்கு அவர்கள் சென்று விட்டதைப் பற்றியும் இளஞ்சேரல் அவர்கள் பேசியதாக நினைவு. மிகுந்த திறமைசாலிகளாக அறியப்பட்டவர்கள் தங்களது திறமைகளுக்கான வாய்ப்புகளை பிளக்ஸ், போஸ்டர்கள் போன்ற நவீன யுத்திகளிடம் இழந்து விட்டு வீட்டுக்கு வண்ணம் பூசுதல் மற்றும் இன்ன பிற தொழில்களுக்குச் சென்றிருப்பார்கள்.


அவர்களின் திறமையை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியாகவே இச்சாலை ஓவியங்கள் பட்டன எனக்கு. அவர்களுக்கு சுவர்கள் வேண்டும். போஸ்டர்கள் பிளக்ஸ்களுக்குக் கூட சுவர்கள் தேவையில்லை.


இருக்கும் சுவர்களை சாலை ஓவியர்களுக்கான ஒரு வாய்ப்பாக தமிழகம் முழுவதும் தந்தால் அவர்களுக்கும் பேருதவியாக இருக்கும். மேலும், மக்களுக்கும் பழைய நினைவுகளை வித்தியாசமான கோணங்களில் பார்க்கும் வாய்ப்பைப் பரிசளித்த மாதிரி இருக்கும்.



சரிதானே…

தமிழில் எழுதுபவனுக்கு ஆங்கிலத்தில் ஒரு விருது .. Best Author Award 2014



தமிழில் எழுதுபவனுக்கு ஆங்கிலத்தில் ஒரு விருது


கொஞ்ச நாட்கள் முன்பு உடுமலையிலிருந்து Youths Club India என்ற அமைப்பிலிருந்து அழைத்தார்கள். அவர்களின் ஆண்டு விழாவில் சிறந்த தொழிலதிபர், சமூக சேவகர், என்று பத்து விருதுகள் தருவதாகவும் அந்த வரிசையில் சிறந்த எழுத்தாளர் விருதுக்கு என்னைப் பரிந்துரைக்கப் போவதாகச் சொன்னார்கள். திடுக்கிட்டுவிட்டேன். நான் அப்படியெல்லாம் எதுவும் பெரியதாக எழுதவில்லையே என்ற போது எனது கவிதைகள், வலைப்பூ, முகநூலைப் பார்த்திருப்பதாகவும் எனது கவிதைத் தொகுப்பைப் படித்திருப்பதாகவும் சொல்லி எனது சுயவிவரக் குறிப்பைக் கேட்டார்கள். நான் இன்னும் பெரிதாக எதுவும் எழுதவில்லை வேண்டுமானால் இந்த விருதுக்கு நான் நன்றாக எழுதிக் கொண்டிருக்கக் கூடிய நல்ல எழுத்தாளர்களைப் பரிந்துரைக்கிறேன் என்றேன். அதையும் செய்யுங்கள் மேலும் உங்கள் சுயவிவரக் குறிப்பையும் கொடுங்கள் என்றார்கள்.

ஒரு வாரம் கழித்து நான் கையில் கொங்குப் பகுதியைச் சேர்ந்த எட்டுப்
பேருடைய பட்டியலுடன் அவர்களுக்கு அழைத்தேன். அப்போது தான் தங்களது இரண்டு விதிமுறைகளைச் சொன்னார்கள் ஒன்று எழுத்தாளர்கள் 34 வயதுக்குள் இருக்கவேண்டும் என்றார்கள் முதல் விதிமுறையிலேயே ஏழு பேர் அவுட். மீதமிருந்த ஒருத்தரும் அடுத்த விதிமுறையில் கழிந்தார் அது உடுமலை அல்லது பொள்ளாச்சிக்காரராக இருக்க வேண்டும்….. முடியவில்லை. விடாப்பிடியாக எனது சுய விவரத்தை மட்டும் வாங்கிக் கொண்டார்.

பிறகொரு நாள் பேசும் போது 32 பேர் தேர்வுப் பட்டியலில் இருப்பதாகச் சொன்னார் 32 பேரா..? நம்பிக்கையோ எதிர்பார்ப்போ இல்லாமல் தான் இருந்தேன். ஆனாலும் ஆச்சர்யம் , இரண்டு நாட்களில் ஒரு குறுஞ்செய்தியில் அறிவுப்பு நீங்கள்தான் தேர்வாகியிருக்கிறீர்கள் என்றும் செப்டம்பர் 14 அன்று விழா என்றும். அந்தக் குறுஞ்செய்தி வந்த அன்று தான் புதுக்கோட்டைப் பயணம். பயணத்தில் யாழி தனது நூல் வெளியீட்டு விழா அழைப்பிதழ் தருகிறார். வாழ்த்துரை இரா.பூபாலன் என்று இருந்த வரிகள் அத்தனை ஆனந்தத்தையும் அதிர்ச்சியையும் ஒருங்கே தந்தது. காரணம் நூல் வெளியீட்டு விழா செப்டம்பர் 14 என்னைக் கேட்காமலே என் பெயரைப் போட்டுக் கொள்ளாலாம் என்ற நம்பிக்கை யாழிக்கு வந்ததற்கு என் அன்பு தான் காரணமாயிருக்கும். யாழியின் அன்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமாய் நானிருக்கிறேன் என்பதே மகிழ்ச்சி. எப்படிக் கலந்து கொள்வது என்று மட்டுமே யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.யாழியிடமும் லேசாகச் சொல்லி வைத்தேன்.

நிகழ்ச்சிக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னாள் நிகழ்ச்சி நிரல் தந்தார்கள் விருது விழாவுடன் கண்தானம், ரத்த தானம் என்று பல நிகழ்ச்சிகளுடன் முழுநாள் நிகழ்வாக இருந்தது கொஞ்சம் வருத்தமாக இருந்தது. யாழி நூல் வெளியீட்டு விழா காலை பத்து முதல் ஒரு மணி வரை . உடனே அலைபேசியில் அவர்களிடம் கேட்டேன் சரியாக விருது விழா எப்போது என்று. 3.30க்கு என்று சொன்னதும் மிக்க மகிழ்ச்சி. காலையில் நூல்வெளியீட்டு விழா , அடித்துப் பிடித்துப் போனால் போய் விடலாம்.

செப்டம்பர் 14 அன்று காலை 9.30க்கு அர்த்ரா அரங்கில் ஆஜர். ஆனால் விழா துவங்க 11 ஆகி விட்டது. முன் அனுமதி வாங்கிக் கொஞ்சம் முன்னதாகவே பேசிவிட்டுக் கிளம்பி கொஞ்சம் தாமதமாக விருது விழாவுக்கு 4 மணிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

மனம் உறுத்தலாகவே இருந்தது. எந்த நிகழ்ச்சியிலும் இப்படி இடையில் அவசரமாகச் செல்லும் பழக்கம் இருந்தது இல்லை. அத்தனை பெரிய மனிதனும் இல்லை. நிறைய நண்பர்கள் வந்திருந்தார்கள் தூரத்திலிருந்தும். அவர்களுடன் கதைத்திருக்கலாம் தான்… உறுத்தலாக இருந்ததால் யாழி, இளஞ்சேரல், இளவேனில், வைகறை என அனைவருக்கும் ஒரு குறுஞ்செய்தியை அனுப்பி விட்டேன் மன்னிக்கும் படி.


விருதுக்கு வருவோம், தாமதமாகப் போனதால் விருது தாமதமாகி அங்கேயே இரவு ஏழு ஆகி விட்ட்து. இருப்பினும் அங்கும் முகநூல் நட்பான பரிசல்காரன், ஆர்த்தி மங்களா சுப்ரமணியன் ஆகியோரைச் சந்தித்தது மகிழ்ச்சி.


ஆர்த்தி, பல திறமைகளைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள பெண், எழுதுகிறார், பாடுகிறார், இசையமைக்கிறார், இயக்குகிறார் எல்லாம் சேர்த்துக் குறும்படமாக்குகிறார் அதைவிடவும் சிறப்பு அவர் ஒரு தேர்ந்த MAGICIAN. மேடையிலேயே சில தந்திரக் காட்சிகளைச் செய்து கைதட்டல்களை அள்ளினார். இன்னும் உயரங்கள் காத்திருக்கிறது தோழி.

சொன்னது போல, தமிழில் கவிதைகள் எழுதிக் கொண்டிருப்பவனுக்கு Best Author என்று ஆங்கிலத்தில் விருது கொடுத்தார்கள். உள்ளூரில் வேறெந்தக் கெட்ட விஷயங்களுக்கும் போகாத ஒரு இளைஞன் உருப்படியாக ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான் அல்லது எழுத முயற்சிக்கிறான் என்று அவதானித்து இந்த விருதைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.






Youth’s Club Indiaவிற்கு நன்றி. பிரபு, கதிரவன், மணிகண்டன் போன்ற இளைஞர்கள் இவ்வமைப்பை உருவாக்கி மிகச் சிறந்த சமூகப் பணிகளைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த இளைஞர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகளையும் நன்றியையும் பகிர்கிறேன்.


இனியேனும் எழுத வேண்டும் நல்லபடியாக …


இந்த விருதைச் சாத்தியமாக்கிய பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டச் செயல்பாடுகள், கருந்துளை சிற்றிதழ் மற்றும் என் கவிதைகளை நன்றியுடன் நினைத்துக் கொள்கிறேன் …

திங்கள், 8 செப்டம்பர், 2014

துயரத்தின் மீதும், ஆத்திரத்தின் மீதும் அமர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் இச்சொற்களை …



துயரத்தின் மீதும், ஆத்திரத்தின் மீதும் அமர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் இச்சொற்களை …

கீழே இணைத்துள்ள செய்தியைப் படியுங்கள் … கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த இந்த மிக மோசமான விபத்தில் இறந்து போனவர்கள் மொத்தம் நான்கு பேர். அனைவரும் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள், அதில் ஒருவனான நாகராஜ் (32), நான் ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் வகுப்புப் படிக்கும் போது எனது உற்ற நண்பன். அவனது குடும்பத்தினர் அனைவரும் எனக்கு  நெருங்கிய நண்பர்கள்.
 விநாயகர் சதுர்த்திக் கொண்டாட்டங்கள் நாம் அனைவரும் அறிந்ததே. அப்படியான ஒரு கொண்டாட்டத்துக்கு ஊர்வலத்துடன் கிளம்பிப் போனவர்கள் தான் இவர்கள். ஊர்வலம் முன்னால் செல்ல இவர்கள் பின்னால் சாப்பாடு எடுத்துக் கொண்டு சென்றதாகச் சொல்கிறார்கள். ஒரு ஆட்டோவை முந்திச் செல்லும்போது, பேருந்தில் நேருக்கு நேர் மோதிப் பின் மரத்தில் மோதி சுக்கு நூறாகச் சிதறி உருக்குலைந்து போய்விட்டது வண்டி. சம்பவ இடத்திலேயே நண்பன் பலியாகிவிட்டான்.




விபத்துக்குக் காரணம் வேகம், தாறுமாறான வேகம். வேகத்துக்குக் காரணம்....? வேறென்ன மது தான். விநாயகர் சதுர்த்திக் கொண்டாட்டங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட மதுவை தாராளமாகக் குடித்துவிட்டு வண்டியை ஓட்டியிருக்கின்றனர். மூளைக்குள் பரவிவிட்ட மதுவின் வீரியம் அவர்களின் எக்ஸிலேட்டரைப் பிடித்து மரண வேகத்தில் அழுத்தியிருக்கிறது. வேதனையான நிகழ்வு.

கிளம்பும்போது நாகராஜுக்கு டாட்டா சொல்லி அனுப்பி வைத்த மகளும், சீக்கிரம் வரச் சொல்லிக் கேட்டுக்கொண்ட மனைவியும் அப்படிக் கதறி அழுகிறார்கள். அவர்களுக்கு யாராலும் ஆறுதல் சொல்ல முடியவில்லை. முகம் சிதைந்த அவ்வுடலைப் பார்த்து இது தன் மகன் தான் என நம்பவே மறுத்து அழும் அவனின் தாய்க்கும் யாராலும் ஆறுதல் சொல்ல முடியவில்லை. இது இப்படி இருக்க இவனுடன் இறந்து போனவர்களில் திருமணமான ஒரு ஆண்டு மட்டுமே ஆன ஒருவன் வீட்டை நினைத்தால் பதறுகிறது.இன்னொரு இளைஞன் 21 வயதானவன். அவனும் இறந்து விட்டான், அவனது காதலி பேருந்தில் அழுது கொண்டே கல்லூரிக்குப் போனாள் என்று யாரோ சொல்லக் கேட்ட போது வலிக்கிறது. எத்தனை கனவுகள் அவர்களுக்குள் இருந்திருக்கும். அவள் அவனது உடலையாவது பார்க்கும் வாய்ப்பைப் பெறுவாளா..? எப்படித் தன்னைத் தேற்றிக் கொள்வாள். எதையும் நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.

நாகராஜை நினைக்கும் போது கோபமும், அழுகையும் முட்டிக் கொண்டு வருகிறது. பத்தாவது படிக்கும் போதே கிராமத்துத் திருவிழாவில் பியர் குடித்து விட்டு வந்தான். ரொம்பவே சண்டை போட்டேன். அப்போது அவன் எனக்கு சத்தியம் செய்தான் இனி குடிக்க மாட்டேன் என்று. நினைவில் வந்து போகிறது அவன் அம்மா மீது அவன் செய்து கொடுத்த சத்தியம்.

சென்ற வருடமே எங்கள் ஊரில் விநாயகர் சதுர்த்திக்கு பணம் வசூலிக்க வீடு வீடாக வந்த நண்பர்களிடம் நான் சொன்னேன், தண்ணியடிக்காம சாமி கும்பிடுவயா.? தண்ணியடிச்சுட்டு சிலையைத் தூக்க உனக்கு எப்படி மனசு வருகிறது பின்னெதற்கு சாமி கும்பிடுகிறாய் என்றெல்லாம் கேட்டுவிட்டேன். எதுவுமே சொல்லாமல் போய்விட்டார்கள். அவர்களுக்குத் தெரியும் வேறு பல நல்ல காரியங்களுக்குக் கேள்வியே கேட்காமல் பணம் தந்திருக்கிறேன். அதனால் இம்முறை அவர்களுக்கு என்னிடம் எந்த வருத்தமும் இருந்திருக்காது. மாறாக அவர்களின் மனசாட்சி உறுத்தியிருந்தால் மகிழ்ச்சி. இந்த வருடம் என்னிடம் பணம் கேட்க வரவேயில்லை அவர்கள்.

ஒவ்வொரு வருடமும் விநாயகர் சதுர்த்திக்கு எத்தனை உயிர்கள் பலியாகியுள்ளன..? அப்படி என்ன ஒரு கொண்டாட்டம். மது இல்லாமல் கொண்டாட மாட்டார்களா..? சென்ற வருடம் ஒரு இளைஞன் விநாயகரைக் கரைக்கப் போய் ஆற்றில் தவறி விழுந்து இறந்து விட்டான். அவன் விழுந்ததைக் கவனிக்கக் கூட இல்லாமல் ஆடியிருக்கிறான் அவனது சகோதரன். அவனும் முழுக்க போதையில் இருந்திருக்கிறான். இம்முறையும் கோவையில் அப்படி ஒரு மரணம் நிகழ்ந்துள்ளது.

விநாயகர் சதுர்த்தியை விட்டு விடலாம், பொதுவாக தினமும் நிகழும் சாலை விபத்துகளில் எத்தனை உயிர் சேதம், பொருட்சேதம் ஏற்படுகின்றன. நன்றாக யோசியுங்கள் யாராவது வண்டி ஓட்டத் தெரியாதவன் அல்லது புதிதாகப் பழகியவன் விபத்தை ஏற்படுத்துகிறானா..? இல்லை; அத்தனை பேரும் பல வருடங்கள் ஓட்டிக் கொண்டிருப்பவர்கள் தான். பிறகு எப்படி ..?

ஒரு புள்ளி விபரம் சொல்கிறது. இந்தியாவில் நடக்கும் விபத்துகளில் 72% விபத்துகளுக்குக் காரணம் குடி தான் … குடித்துவிட்டுத் தாறுமாறாக ஓட்டி விபத்தை ஏற்படுத்துவதால் அவனது உயிர் மட்டுமா போகிறது, எத்தனை உயிர்களை, எத்தனை குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தைப் பாதிப்புக்குள்ளாக்குகிறார்கள்.
சாலை விபத்துகள் தவிர்த்து குடியால் கல்லீரல் கெட்டு, இதயம் கெட்டு, என எத்தனையோ லட்சம் பேர் செத்துக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.

மதுக்கடைகளைத் திறந்து வைத்துவிட்டு அடுத்த முக்கில் நின்று குடித்துவிட்டு ஓட்டுபவர்களைப் பிடிப்பதாகச் சொல்லும் அபத்தம் இங்குதான் நிகழ்கிறது. மேலும்  மதுக்கடைகளையும், மது தொ௳ழிற்சாலைகளையும் அரசாங்கமோ, அரசு அதிகாரவர்க்கத்தின் பினாமிகளோ தான் நம் ஊரில் நடத்துகிறார்கள். பக்கத்து மாநிலங்களில் மது புழங்கும் போது நாம் பூரண மது விலக்கைப் பற்றி யோசிக்கவே முடியாது என்று சொன்னவர்கள் முகத்தில் கரியினைப் பூசும்படியாக கேரளா அரசு பூரண மது விலக்குக்கான முதல் அடியை எடுத்து வைத்துவிட்டது. பூனைக்கு முதல் மணியைக் கேரளா கட்டியிருப்பதை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்போம்.

கேரளாவில் பார்த்திருக்கிறேன், நம் ஊரைப் போல கும்பலாக அடிதடியுடன் மதுச் சாலைகளில் நெருக்கித் தள்ளுவதில்லை. வரிசையில் நின்று தான் வாங்கிப் போகிறார்கள், கேரள காவல் துறையும் நம் அளவுக்கெல்லாம் இல்லை. குடித்து விட்டு வண்டி ஓட்டினால் உடனே நடவடிக்கை தான். பின் பாக்கெட்டில் பணத்தைச் சொருகிவிட்டு இங்கு போல அங்கு தப்ப முடியுமா என்று தெரியவில்லை. அதுவும் போக கள்ளுக்கடைகள் வீதிக்கொன்று இருக்கின்றன. குடி அவர்களின் அன்றாட வாழ்வில் கலந்தே விட்டிருக்கிறது. அப்படி இருக்கும் அவர்களே பூரண மது விலக்கைப் படிப்படியாக அமல் படுத்தத் துணிந்து விட்டார்களென்றால் தமிழ் நாட்டிலும் அது சாத்தியம் தானே.

அம்மா உணவகம், அம்மா மருந்தகம், வரிசையில் அம்மா மதுச் சாலைகள் என்று விபரீத யோசனையை எந்த மந்திரியாவது சொல்லித் தொலைக்கும் முன் மது என்கின்ற சாத்தானை முற்றிலும் அழிக்க பூரண மது விலக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தொடங்கி முடித்துவிட்டால், ஏராளமான குடும்பங்கள் தப்பிப் பிழைக்கும். நீங்கள் செய்வீர்களா அம்மா ..?