மணல் வீடு சிற்றிதழ்

ஒரு நல்ல திரைப்படத்தைப் பணம் கொடுத்து திரையரங்கம் சென்று பார்ப்பது போல, ஒரு நல்ல புத்தகத்தைக் காசு கொடுத்து வாங்கிப் படிப்பது போல அறம் மிகுந்த செயல் ஒரு சிற்றிதழைப் பணம் கொடுத்து வாங்கி வாசிப்பது.

மணல் வீடு சிற்றிதழ் எழுத்தாளர் மு.ஹரிகிருஷ்ணன் அவர்களால் பல ஆண்டுகளாக மிகச் சிறப்பாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் இதழ். சீரான கால இடைவெளி எல்லாம் இல்லை. அதிகபட்சம் அரையாண்டு இடைவெளிக்குள் இதழ் வந்துவிடும்.

இதழ் வடிவம், உள்ளடக்கம், பக்கங்கள் என அத்துணை விஷயங்களிலும் கனமான இதழாக இருக்கும். பெரிய வடிவத்தில், தடிமனான பக்கங்களுடன், மிகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிறந்த படைப்புகளுடன் வெளி வருகிறது. கவிதைகள், கட்டுரைகள், கதைகள், எதிர் இலக்கியங்கள், நேர்காணல்கள், ஓவியங்கள் என மணல்வீடு ஒவ்வொரு இதழும் பல காலம் பாதுகாத்து வைத்துப் படிக்க வேண்டிய தகுதியுடைய ஓர் இதழ் தான்.

எந்த சமரசமும் இல்லாமல் படைப்புகளில், படைப்புகளின் தேர்வுகளில் இயங்கக் கூடியவர் மு.ஹரிகிருஷ்ணன். மாற்று இலக்கியத்தையும், தொல்கலைகளையும் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருபவர்.

தற்போது இதழ் எண் 37-38 வெளிவந்துள்ளது. 192 பக்கங்களில் சிறுகதைகள், கவிதைகள், கட்டுரைகள், மொழியாக்கம்,விமர்சனம்,ஓவியங்கள் என அற்புதமாக வந்துள்ளது. வாசிக்கத் துவங்கியிருக்கிறேன்.

இந்த இதழில் பெரு.விஷ்ணுகுமார்,பெருந்தேவி,ஷா அ, யாழ் அதியன் , கறுத்தடையான்,அனார், றாம் சந்தோஷ், சுதந்திரவல்லி கவிதைகளை வாசித்தேன். இன்னும் சிறுகதைகள், மொழி பெயர்ப்புகள், கட்டுரைகள் இருக்கின்றன.... 192 பக்கங்களில் A4 அளவில் புத்தகம்  என இதழ் கனக்கிறது..


மணல்வீடு இதழ் வேண்டுவோர் கீழ்க்கண்ட வங்கிக் கணக்கில் சந்தா தொகையைக் கட்டி விட்டு அதன் ஆசிரியருக்கு தகவல் சொல்லிவிட்டு முகவரியைத் தந்துவிட்டால் இதழ் உங்கள் முகவரி தேடி வந்துவிடும். ஓர் ஆண்டுக்கான சந்தா ரூபாய் ஐநூறு மட்டும் தான் ...

ஒரு நல்ல சிற்றிதழை வாசிக்க, ஒரு நல்ல சிற்றிதழை ஊக்குவிக்க அவசியம் சந்தா செலுத்துங்கள்

முகவரி :

மு.ஹரிகிருஷ்ணன்
ஆசிரியர் - மணல்வீடு சிற்றிதழ்
ஏர்வாடி, குட்டப்பட்டி அஞ்சல்,
மேட்டுர் வட்டம்,
சேலம் மாவட்டம் - 636 453
அலைபேசி - 98946 05371
மின்னஞ்சல் - manalveedu@gmail.com
manalveeduhari@gmail.com


சந்தா செலுத்த வங்கி விவரம்

M. Harikrishnan
Indian Bank, Mecheri

A/C No : 534323956
IFSC : IDIB000M025

சிற்பி இலக்கியப் பரிசு பெறும் கவிஞர் சோலைமாயவன்

கவிஞர் சிற்பி அவர்கள் வழங்கும் சிற்பி இலக்கியப் பரிசு இந்த ஆண்டு கவிஞர் சோலைமாயவன் அவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.

இவரது விரல்களில் வழியும் குரலற்றவனின் செங்குருதி கவிதைத் தொகுப்புக்கு இந்த விருது வழங்கப்படுகிறது.

இந்தத் தொகுப்புக்கு ஏற்கெனவே கோவை புத்தகக் கண்காட்சியின் சிறந்த கவிதைத் தொகுப்புக்கான விருதும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இரண்டு மிக முக்கியமான விருதுகளை இந்த ஆண்டு கவிஞர் சோலை மாயவன் பெறுகிறார்

பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டம் பெருமையுடன் வாழ்த்துகிறது ..

மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள் சோலைமாயவன்

இன்னும் விரியட்டும் சிறகு

தேயிலை நிழலில்

உறங்குகிறது

வனமிழந்த சிறுத்தை

- சோலைமாயவன்

தகப்பன் பாடும் தாலாட்டு

கவிஞர் ஆன்டன் பெனி அவர்களின் மகளதிகாரம் தொகுப்புக்கு 

நான் எழுதிய வாசிப்பனுபவம் இந்த மாத இனிய உதயம் இதழில் வெளியாகியுள்ளது.. உங்கள் வாசிப்புக்கு ஏதுவாக இங்கு ...

மகளதிகாரம் - தகப்பன் பாடும் தாலாட்டு

பெண் குழந்தைகளைப் பெற்ற தகப்பன்கள் எப்போதும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். அன்னையின் வழியாக, சகோதரிகளின் வழியாக, தோழிகளின் வழியாக, மனைவியின் வழியாக என எல்லா உறவுகளின் வழியாகவும் பெண் அன்பு ஓர் ஆணை வந்தடைந்து தான் இருக்கிறது என்றாலும் அவனது வழியாக அவனது வாழ்க்கையாக ஒரு பெண்ணை மகளாகத் தனது கரங்களில் முதன் முதலில் ஏந்திக் கொள்ளும் போது அவன் புதிதாகப் பிறக்கிறான். அவளைக் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டபடியே விலாவின் இரு புறங்களிலும் இறக்கைகள் முளைக்க, ஒரு புதிய வானத்தில், புதிய திசையில் , புதிய ஒரு பறவையாகப் பறக்கத் துவங்குகிறான். எதிர்பால் குழந்தைகளின் ஈர்ப்பு என்று அறிவியலே ஒப்புக்கொண்டாலும், ஆணின்பால் மகள் கொண்ட அன்பு என்பது ஆயுளுக்கும் சுரந்து கொண்டே இருக்கும் முலைப் பால்.

மகளதிகாரம் - கவிஞர் ஆண்டன் பெனியின் மகள் மீதான பெருங்காதலை, அளவிட முடியாத அன்பை, அந்நியோன்யத்தை, மகளைக் கொண்டாடும் தந்தைமையை திகட்டத் திகட்ட கவிதைகளாக்கி நம் கைகளில் நமது ஒரு மகளாகத் தவழச் செய்திருக்கும் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு. மகள்களைப் பற்றி நிறைய அப்பாக்கள் கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார்கள், மகளதிகாரம் என சற்றேறக்குறைய நூறு கவிதைகளை நிறைத்துத் தந்திருப்பது இவர் தானென நினைக்கிறேன்.

ஒவ்வொரு இரவும்

தூங்கும் மகளின்

முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பேன்

தியானம் என்று

தனியாக எதுவும்

செய்வதில்லை

இந்தக் கவிதை ஒரு தந்தையின் பேரன்பை ஒரு அழகான காட்சியாக நம் கண்களுக்கு முன்னால் காட்டி விடுகிறது. மகள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற அழகை ரசிக்கும் தந்தை அதை தியானம் என்கிறார். கொஞ்சம் கண்களை மூடி யோசித்துப் பார்த்தோமானால் உண்மையில் மகள் தூங்குவதை அமர்ந்திருந்து ரசிப்பது தியானத்தை விடவும் மனதை எவ்வளவு சாந்தப்படுத்தும் …. இந்தக் கவிதையின் அழகியலுக்கு இணையானது இந்தத் தந்தைமையின் அன்பியல்.

குழந்தைகளின் கண்கள் வழியாகப் பார்க்கும் போது தான் இந்தப் பிரபஞ்சமே அவ்வளவு அழகானதாகவும் வியப்புக்குரியதாகவும் இருக்கிறது. அவர்கள் இயற்கையை வியந்து நேசிக்கிறார்கள். இயற்கையும் அவர்களைத் திரும்ப நேசிக்கத்தானே செய்யும் ? அதைத் தான் இந்தக் கவிதையில் நட்சத்திரங்கள் செய்கின்றன.

நட்சத்திரங்களை

எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் போது

தூங்கிவிட்டாள் மகள்

நான் எவ்வளவு சொல்லியும்

இரவு முழுவதும் காத்திருந்தன

நட்சத்திரங்கள்

எழுந்துவிடுவாள் என

இந்தக் கவிதையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் நட்சத்திரங்களில் ஒரு அப்பா நட்சத்திரமும், ஒரு மகள் நட்சத்திரமும் சேர்ந்தே ஜொலிக்கின்றன. இந்தக் கவிதையும் ஒரு நட்சத்திரம் தான்.

தந்தையுடன் நடக்கும் மகள்களைப் பார்க்கும் போது ஒரு இசைமை இருக்கும் அவர்களது துள்ளல் நடையில். அப்பாவின் விரல்களைப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் நடக்கும் வயது வரைக்கும் அப்பா ஒரு மிகப்பெரிய கதாநாயகனாக இருப்பார் மகள்களுக்கு.

இந்தக் கவிதை ஒரு கணம் நம்மை நெகிழச் செய்கிறது.

என் கைகளில்

மோதிர விரலுக்கு அடுத்து இருப்பது

மகள் விரல்

மகளைப் பெற்ற அப்பாக்களின் மோதிர விரலுக்கு அடுத்த விரல் மகள் விரல் என்கிறார். அவ்வளவு இறுக்கமாக மகள்கள் அந்த விரலைப் பற்றியபடியிருக்கிறார்கள் வாழ்வெங்கும்.

ஒரு தந்தையும் மகளும் முதல் பிரிவை சந்திக்கும் தருணம் மகள் முதல் நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் தருணமாக இருக்கும். மகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டுவிட்டு வரும் அப்பாவின் மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கும் கவிதை இது.

மகளையும் என்னையும்

பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு

நான் மட்டும்

தனியே இருப்பேன் வீட்டில்

மகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி விடும் போது கூடவே தனது மனதையும் அவளுடன் அனுப்பி விட்டு, வீட்டில் வெறுமையாக இருக்கிறேன் என்கிறார் இந்தத் தந்தை. இந்தப் பிரிவின் கவிதை மகளை வேலைக்கு வெளியூர் அனுப்பும் தந்தையை, மகளுக்கு திருமணம் செய்து புகுந்த வீடு அனுப்பும் தந்தையை மிகப் பரிவுடன் நினைக்கச் செய்கிறது.

குழந்தைகள் கவிதைகள்; கவிதைகள் குழந்தைகள். இது என்ன சொல் விளையாட்டு. ஆனாலும் உண்மைதான் குழந்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குட்டிக் குட்டிக் கவிதைகள். கவிதைகள் ஒவ்வொன்றும் தூக்கிக் கொஞ்ச வேண்டிய குழந்தைகள் தாம். அவ்வாறாக மகள்களின் கொலுசுச் சத்தங்களும் சிரிப்புச் சத்தங்களுமாக நிறைந்து கிடக்கும் மகளதிகாரக் கவிதைகளில் ஆண்டன் பெனி எனும் அற்புதத் தகப்பனின் பேரன்பின் இசை நம்மை நிறைவாக்குகிறது இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பை வாசிக்கும் போது.

கவித்துவமும், அழகியலும் , அன்பின் உணர்வுகளும்  மிகுந்த இந்த கவிதைத் தொகுப்பை வாசிக்கும் பெண் பிள்ளைகளின் தகப்பன்கள் தங்களது மகளை இன்னும் கூடுதலாக நேசிப்பார்கள், மற்றவர்கள் தங்களுக்கு ஒரு பெண் பிள்ளையைக் கற்பனை செய்து கொண்டு அவளை நேசிப்பார்கள். இது ஒரு தகப்பன் தனது மகளுக்கு எழுதிய கவிதைத் தொகுப்பு என்று மட்டுமல்லாது எல்லாருக்குமான கவிதைத் தொகுப்பாக, இந்த சமூகம் பெண்கள் மேல் பார்க்கும் பார்வையை இன்னும் கனிவாக்கும் ஒரு கவிதைத் தொகுப்பாக இந்தத் தொகுப்பு இருக்கும். ஒரு படைப்பு சமூகத்தில் நிகழ்த்தும் மாற்றம் அதிரடியான மாற்றமாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, சமூகத்தில் மெல்ல மெல்ல அன்பை விதைத்து , சக மனுஷியின் மேலான மரியாதையையும் அன்பையும் மலரச் செய்யும் மென் மாற்றங்களையும் செய்யலாம். அப்படி ஒரு மாற்றத்துக்கான கவிதைகளைத் தந்திருக்கும் கவிஞர் ஆன்டன் பெனி அவர்களின் கைகளை இறுகப் பற்றிக் குலுக்குகிறேன், அவரது மகளின் பிஞ்சுக் கைகளையும் சேர்த்துக் குலுக்குவதாக இருக்கிறது அது.

வாழ்த்துகள் கவிஞர் ஆன்டன் பெனி ..

மகள் எனும் தாய்

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் பாரதி ...

தனது உணவின்
முதல் கவளத்தை
எப்போதும் எனக்கு
ஊட்டி விட்டுப் பின்
உண்பாள்
ஆதலினால் மகள் என் தாய்

❤

தப்பும் தவறுமான

வாழ்தலில்

எனது எல்லாப் பிழைகளையும்

ஒரு புன்னகையால்

நேர் கொள்வாள்

❤

சிநேகிதனோடு விளையாடுவது போல
விளையாடி
ஆசிரியனிடம் கற்றுக் கொள்வது போல
கற்றுக்கொண்டு
மாணவனுக்குச் சொல்லித் தருவது போல
கற்றுத் தந்து
அப்பாவை அவள் அவ்வப்போது
உருமாற்றிக் கொள்வாள்

❤

கூகுளில் தேடிப் பார்
என்று சொன்ன சிநேகிதிக்கு
அப்பா தான் என் கூகுள்
என்று பதில் சொல்லி
என்னிடம் கேட்கிறாள் அந்தக் கேள்வியை
நான் புதிது புதிதாய்ப் பிறக்கிறேன்

❤

இந்த வாழ்க்கையை
ஏன் வாழ்கிறாய் என்று கேட்கப்பட்ட
ஒவ்வொரு முறையும்
ஒவ்வொரு காரணம் இருந்திருக்கிறது
இனி எப்போதும்
என் வாழ்வின் காரணமாக
அவள் இருப்பாள்

❤

எனக்கு மகளாக இந்த நாளின் ஒரு
பின் மாலைப் பொழுதில் பிறந்தாள்
அப்போது தெரியவில்லை
நானும் அப்போது தான்
பிறந்திருக்கிறேன் என்று

❤

யாருக்கு யாராக இருந்தாலும்
மகளுக்குக் கதாநாயகனாக
இருத்தலின் காரணமாகவே
இன்னும் நல்லவனாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்
என்னை

❤

உனது ஒரு பொம்மையாக
என்னை
உறைய வைத்து விடாதா
இந்தக் காலம் ?

❤

ஒரு பிறந்த நாளை
அழகாக்க
ஒரு முத்தம் போதும்
என்பது எவ்வளவு அழகானது

❤

ஒவ்வொரு முறையும்
தனது
குறும்புகளால்
இந்த ஆயுளை நீட்டித்து விட முடிகிறது
மகளால்

❤

புத்தாடை
இனிப்புகள்
நண்பர்கள்
பரிசுகள்
யாவற்றையும் தாண்டி
கோழிக் குஞ்சுக்கு
வழக்கமான இரையை
சிதறவிட்டுவிட்டுப் பள்ளிக்குப் போகிறவள்
பிறந்தநாளில் இன்னுமொரு முறை மலர்கிறாள்

ஆதிமுகத்தின் காலப்பிரதி கவிதைகளுக்கு கவிஞர் ஆண்டன் பெனியின் அழகான அறிமுக உரை

படைப்பு குழுமத்தில் காஃபி வித் கவிதை என்று ஒரு நிகழ்வு ஒலிப்பதிவு செய்து ஒலிபரப்புகிறார்கள், ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு கவிஞரது கவிதைகளை கவிஞர் ஆண்டன் பெனி அறிமுகம் செய்து வைக்கிறார்.
இந்த வாரம் எனது ஆதிமுகத்தின் காலப்பிரதி கவிதை நூலை அறிமுகம் செய்திருக்கிறார்.

கவிஞர் ஆண்டன் பெனி அவர்களது அறிமுக உரை அவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. கவிதைகளைக் கொண்டாடும் , நேசிக்கும் ஒருவரால் தான், அதுவும் சக படைப்பாளியை எந்தவித எதிர்பார்ப்புமற்று நேசிக்கும் ஒருவரால் தான் இவ்வாறு எழுத முடியும் ... மன நிறைவைத் தந்த ஓர் அறிமுகம்.

வாசியுங்கள் ....



“எனக்கான தனித்த வலி மிகுந்த தருணங்களில் நான் தேக்கி வைத்திருக்கும் சொற்களை என்ன செய்வது?
யாரிடமும் பகிரப் பிரியப்படா யாவற்றையும் என்ன செய்வது? 

கவிதைகள் இருக்கின்றன எப்பேர்ப்பட்ட இடரிலும் ஒரு நம்பிக்கையை தர….
ஒரு புன்னகையை தர…. 

ஆகவே கவிதைகளிடம் என்னை ஒப்படைத்திருக்கிறேன்”

என்று தன்னை இலக்கியச் சூழலுக்கு ஒப்புக் கொடுத்ததன் வாக்குமூலத்தினைப் பதிவு செய்கிறார் பூபாலன்.

கவிதைகளை ஒரு தோளிலும்… கவிஞர்களை மறு தோளிலும் தூக்கித் திரியும் மனிதர்களோடு எனக்கு எப்போதும் வாழப்பிடிக்கும்…

பூபாலன் அப்படியொரு வகையே.. தன் தோளில் இலக்கியத்தின் கனமேற்றித் திரிகிறார்.

தனது "ஆதிமுகத்தின் காலப்பிரதி" நூலில் சமூகத்தின் அனைத்து வேர்களோடும் பயணப்பட்டிருக்கிறார்.

நான் இந்த விமர்சனப் பார்வையில் உறவுகளின் ஆணிவேரினை மட்டும் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறேன்.

பூபாலனும் ஒரு மகளதிகாரத் தந்தை.

அவரை எங்குதேடியும் கிடைக்கவில்லையெனில்… மகளின் உள்ளங்கைக்குள் பாருங்கள் அங்கிருப்பார்.

மகள்களுக்குப் பிடித்த அப்பாவை… கவிதைகளுக்கும் பிடிக்கும்.

மகள்களின் உலகத்திற்குள் நுழைவது அசாத்தியமானது… கடவுள்களும் காத்திருக்கும் இடம் அது.

பூபாலன் அந்த உலகத்திற்குள் கடவுளையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு உள்நுழைந்ததோடு… கவிதைகளிலும் நிறைகிறார் இப்படி...

“கதைப் புத்தகத்தின் பக்கத்தில் 
புலி துரத்திக்கொண்டோடும் மானுக்குக் 
கூடுதலாக இரண்டு கால்கள் 
வரைகிறது குழந்தை”

இன்னொரு கவிதையில் அழகியலின் உச்சம் தொடுகிறார் இவ்வாறு...

“மாடிப்படியில் அடிபட்டு 
இறந்து கிடந்த மைனாவை 
அப்புறப்படுத்தி விட்டு வருகிறேன் தூங்கிவிட்ட மகளுக்கு 
இன்றிரவு என்னிடம் 
கதைகள் இல்லை”

இம்மாதிரியான அப்பாக்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துப் பிறந்துவிடுகிறார்கள் சில மகள்கள்…
**

பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டத்தைத் தவிர்த்துவிட்டு என் இலக்கிய வாழ்வைப்பற்றி நான் பேசிவிடமுடியாது.

பொள்ளாச்சி அபி
பொள்ளாச்சி அம்சபிரியா
பொள்ளாச்சி பூபாலன் மூவர்மட்டுமே அப்போது எனக்கான பொள்ளாச்சியின் அடையாளங்கள்

ஒரு மண் தன்னிலிடும் விதைகளை மட்டும் முளைக்க வைப்பதில்லை… தன்மீது பாதம் அமர்த்தும் மனிதர்களின் ஆற்றலையும் முளைவிடச் செய்துவிடுகிறது.

தாமிரபரணித் தண்ணீருக்குப் பிறகு… நான் கட்டிக்கொண்டு ஆனந்தக் கூத்தாட ஆசைப்பட்டது ஆழியாற்றுத் தண்ணீர்.

பொள்ளாச்சிக்கும் எனக்குமான அன்பு நானிங்கு பணியேற்கும் முன்பிருந்தே தொடங்கிவிட்டது.

மிக வறண்ட பூமியில் உறவுகளின் ஈரப்பதம் அதிகமாக இருக்கும்….
மிகவும் செழிப்பான பூமியிலும் உறவுகளின் ஈரப்பதம் அதிகமாக இருக்கும்…

உறவுகளின் தூர் மரணம் அவலம்தான் எனினும்… தூர் மரணத்தைத் தவிர்த்துவிட்டு வாழ்வது அதைவிடவும் அவலம் என்பதை மிக அழகாகக் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார் இந்தக் கவிதையில்.

மரணம் என்பது விடுதலா? விட்டுவிலகலா? என்ற வாதம் வேண்டாம்…

வாழ்தல் மரணத்தையும் விடக்கொடியதாக இருக்கிறது இங்கே பலருக்கும்.

அம்மா என்பதை அம்மா என்றே நேரிடையாகச் சொல்லிவிடலாம் என்பதுபோல் பூபாலனின் காட்சிப் படிமங்கள் ஔிவுமறைவற்ற வார்த்தைகளில்… நேருக்கு நேர் பேசிவிடுகின்றன…

உங்களுக்கு அம்மா இருக்கிறார் என்றால்… உங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கிறது என்றே பொருள்…

நமக்காக வாழ்வின் துயரங்களைச் சுமந்து திரிகிற அம்மாவை கடவுள் என்றுதானே சொல்லவேண்டும்.

பூபாலனின் இந்தக் கவிதைக்கு நானென்னெ விளக்கவுரை சொல்லிடமுடியும்?

“வாழ்வதை எதை விடவும் 
அதிகம் வெறுத்த அம்மா 
அடுக்களையில் மறைவாக 
ஒளிந்து சாணிப் பவுடரைக் 
குடிக்கப் போன சமயம் 
எனக்கொரு வாய் 
குடுங்க அம்மா என்று 
கேட்டபோதுதான் 
அவள் சாவை விடவும் 
கொடுமையான இந்த 
வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்”
**

நிலம் குத்தியே விதைக்க வேண்டியதில்லை… விதைகளை விசிறிவிட்டும் விதைக்கலாம் என்கிறது பூபாலனின் கவிதைகள்…

அவலங்களை அவல வார்த்தைகளால் சொல்லாமல்… அழகியலாகச் சொல்கிறது அவரது கவிதைகள்…

தன் எழுதுகோலில் மயிலிறகைக் கோர்த்து எழுதுகிறார்…

வாசிப்பவர்களுக்கு உடலும் மனதும் கூசுகிறது…

“வேலியோர முட்புதருக்குள் 
வீறிட்டழும் சிசுவிற்கு 
யாரிடத்தும் 
யாதொரு புகார்களில்லை 

அதன் அழுகையெல்லாம் 
முலையமிழ்ந்து கிடைக்கும் 
ஒரு மிடறு 
பாலுக்காகத் தான்”

இந்தக் கவிதையினை பூபாலனின் ஆகச்சிறந்த ஒன்று என்றே சொல்வேன்.

உலகத்தரம் என்ற ஒன்றை உன்னைவிட்டுத் தொலைதூரம் இருக்கிற ஒருவர்தான் எழுதவேண்டுமென்பதில்லை.

உன் சக தோழனாலும் எழுதமுடியும்… உன் சக பயணியாலும் எழுதமுடியும் என்பதை முதலில் நம்புங்கள் தோழர்களே.
*
தன் குழந்தைக்குக் காதலியின் பெயர் வைப்பது வரை இருக்கிறது…
ஒரு ஆண் மகன் காதலின் ஆயுள்நீட்டிப்பு… 

காதல் என்பது ஆணுக்கு வேறு… பெண்ணுக்கு வேறு என்கிற யதார்த்தத்தினை பகடித் தொணியில் சொல்லப்பட்ட விதம் அருமை.

காதலியின் பெயரை மகளில் திணிப்பதையும்.. அதனை மனைவியைக் கொண்டு அழைப்பதையும்…. பகடி செய்யாமல் வேறென்ன செய்யமுடியும்?

அந்தக் கவிதை இதோ…

“சரஸ்வதி அக்காவை 
அக்காவென்று சொல்லாதே 
அண்ணியென்று சொல்லு என 
நச்சரித்த ஆறுமுகம் அண்ணனுக்கு வாக்கப்பட்டு வந்த 
செல்வி அத்தாட்சிக்கு 
மூன்று பிள்ளைகள் 
முதல் பிள்ளையின் பெயர் 
சரஸ்வதி 

மிச்சம் இரண்டும் 
யாரெனத் தெரியவில்லை”
***

அவரவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை அவரவர்கள் செய்கிறார்கள்…

யார் மீதும் யாருக்கும் அக்கரையில்லை.

தனது "ஆதிமுகத்தின் காலப்பிரதி" கவிதை நூலில் அவ்வாறு நம்மால் புறக்கணிக்கப்பட்ட / நிராகரிக்கப்பட்ட மனிதர்களையே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்…

ஆடுகிறவர் இல்லையென்றாலும் நமக்கு விதிக்கப்பட்ட ஜதிகளை விதிப்படி சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம்…

சக பயணத் தோழனுக்கான ஆபத்து நல்லவேளை நமக்கில்லை என்று எளிதாக கடந்துவிட கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

இந்தக் கவிதையில் பூபாலன் சொல்கிறபடியே...

“நடன காரியின் 
கம்மல்  கழன்று 
மேடையில் செங்குத்தாய் 
நிற்கிறது 
ஊசி முனையை நீட்டி 

ஜதி சொல்பளின் 
பார்வையெல்லாம் 

தத்தோம் தித்தோம் 
ததிங்கனத்தோம்”

பூபாலனின் கவிதைகளைப் படிக்க கவிதை மனது வேண்டியதில்லை… அதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தினைப் புரிந்துகொள்ள… கொஞ்சம் சூடும் சொரணையும் வேண்டும்...

சூடு சொரணை என்பது…

அவரது கவிதைகளில் வரும் காட்சிப் பிம்பங்களை ஏற்கனவே நீங்கள் கடந்திருந்தால்… அந்த அவலங்கள் இப்போதாவது உங்களுக்குப் புரியவேண்டும்..

இனி எப்போதாவது பார்க்க நேர்ந்தால்…
கண்களில் தூசி விழுந்ததாக நினைத்துக்கொண்டு கண்களைக் கசக்கிக் கொஞ்சம் கண்ணீர் எடுங்கள் அதுவே பூபாலனுக்குப் போதும்...

...ஆண்டன் பெனி

ஒலிப்பதிவைக் கேட்க :

https://www.youtube.com/watch?v=hTcYw-hJ3Yo

கவிதை நிமித்தம் ஒரு பறத்தல்

இந்த மாதம் படைப்பு மின்ன்னிதழில் எனது பயணக்கட்டுரை ஒன்று இடம் பெற்றுள்ளது.. உங்களுக்கு வாசிக்கத் தருகிறேன் ...

கவிதை நிமித்தம் ஒரு பறத்தல் 
( சாகித்ய அகாடெமி இளம் எழுத்தாளர் சந்திப்புக்கு டெல்லி பயண அனுபவங்கள்.. )

பயணம் எப்போதும் அனுபவங்களால் ஆனது. பழகிய பாதையிலேயே செக்கு மாடெனச் சுற்றிச் சுழலும் மனதைக் கொஞ்சம் மாற்றுப்பாதைக்கு அழைத்துச் சென்று ஆசுவாசப்படுத்துவது.

பயணம் நிறைய புதிய முகங்களை அறிமுகம் செய்கிறது, நிறைய புதிய சித்திரங்களை நம்முள் வரைகிறது. புதிய பாதைகள்,புதிய இடங்கள், புதிய காட்சிகள் என ஒரு புதிய திசைப் பயணம் ஒரு புதிய வாழ்க்கையையே வாழச் செய்கிறது.   அப்படியான பயணம் ஒன்று கவிதையின் நிமித்தம் அமைந்தால் எப்படி இருக்கும் ? அப்படியான ஒரு பயணமாகத்தான் அமைந்தது டெல்லி பயணம். சாகித்ய அகாடெமியின் இளம் எழுத்தாளர் சந்திப்பில் கலந்து கொண்டு தமிழகத்தின் சார்பில் கவிதை வாசித்துவிட்டுத் திரும்பியிருக்கிறேன். அந்த அனுபவங்கள் இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் டெல்லியின் மூடுபனியைப் போல நினைவின் வெளிகளில் மங்கலாகப் படர்ந்தபடியிருக்கும்.

 சாகித்ய அகாடெமியின் இளம் எழுத்தாளர் சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என சில மாதங்களாகவே கவிஞர் சிற்பி ஐயா கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார் , வேலைப்பளு, சொந்த நிகழ்வுகள் என ஏதாவது காரணத்தின் பொருட்டு என்னால் கலந்து கொள்ள இயலாமலே இருந்தது. இந்த முறை அவர் அழைத்ததும் மறுக்க இயலவில்லை. உடனே ஒப்புக்கொண்டேன். எப்போதும் வெளியூர்ப் பயணம் என்றால் தனியாக அல்லது நண்பர்களுடன் செல்லத்தான் வாய்க்கும். இந்த முறை டெல்லி செல்ல வேண்டியிருப்பதை வீட்டில் சொன்னவுடன் மகள் பாரதியும் நானும் வருகிறேன் அப்பா என்றாள் ஆச்சர்யமாக. ஏதோ ஆர்வத்தில் கேட்கிறாள் என்று நினைத்து விட்டேன். ஆனால், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தினமும் கேட்கத் துவங்கிவிட்டாள். எப்போதும் இப்படி அவள் விரும்பியதில்லை. ஒன்றுக்கு இரண்டு முறை கேட்டு விட்டு சரி என்று ஒப்புக்கொண்டேன். ஒரு நாள் கவிதை வாசிப்புக்கு சாகித்ய அகாடெமியில் கலந்து கொள்வது மேலும் இரண்டு நாட்கள் அவளுக்கு டெல்லியைச் சுற்றிக் காட்டுவது என்று திட்டமிட்டுக் கொண்டேன். நான் மூன்று நாட்கள் அலுவலகத்துக்கு விடுப்பு, அவள் பள்ளிக்கு விடுப்பு. இது எங்கள் இருவருக்குமே முதல் முறை இவ்வாறு தனியாகப் பயணிப்பதும் இத்தனை நாட்கள் விடுப்பு எடுப்பதுவும்.

ஜனவரி 31 மாலை 4 மணிக்கு , ரவீந்திர பவனில் கவிதை வாசிக்க வேண்டும். ஜனவரி 30 கிளம்புகிறோம்.  டெல்லியில் தட்பவெப்ப நிலை 8 டிகிரி என்றார்கள். குளிராடைகளையெல்லாம் வாங்கி தயாராகிவிட்டோம். ஜனவரி 30 அன்று விமானம். பாரதிக்கு இது முதல் விமான அனுபவம்.  உற்சாகமாகக் கிளம்பிவிட்டாள். விமானம் பறக்கத் துவங்கியது.. மேகத்துக்கு மேல் பறக்கும் அனுபவத்தை ஒரு குழந்தையின் கண் கொண்டு பார்ப்பது அவ்வளவு அழகான அனுபவமாக இருக்கும். பாரதியின் கண்களில் அது தெரிந்தது. சன்னல் இருக்கைகள் எப்போதும் குழந்தைகளுக்கானவை அல்லது வளர்ந்தவர்களைக் குழந்தைகளாக்குபவை என்று பேருந்துப் பயணத்தைப் பற்றி எப்போதோ ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறேன். அது விமானப் பயணத்துக்கும் பொருந்துகிறது தான். நாங்கள் சென்று சேரும்போது மாலை 4 மணியாகிவிட்டது. அங்கிருந்து கரோல் பாக் என்ற இடத்தில் ஒரு விடுதியில் சாகித்ய அகாடெமி அறை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. ஒரு மணி நேரப் பயணத்தில் அறையை அடைந்தோம். டெல்லியின் பனிக் காற்று முகத்தை ஈரமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய மாலையை ஒரு சிறு நடைப்பயணத்துடன் டெல்லியின் தெருக்களை வேடிக்கை பார்த்து முடித்துக்கொள்ள விரும்பி கரோல் பாக் சந்தைக்குள் நடந்தோம். தம்பி தினேஷ் கவிபாடி , முகநூலில் என் நிலைத்தகவலைப் பார்த்துவிட்டு அழைத்தான், இரவு உணவுக்கு சந்திக்கலாமா என்று. அவனே கரோல் பாக் வந்து தனது இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சிப் பல்கலைக்கழகத்தின் விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றான். மரங்கள் அடர்ந்த அந்தக் கல்லூரியின் சாலை முகப்பிலிருந்து விடுதி வரை ஒரு மைல் தூரம் நீண்டிருந்தது. குளிர் பொங்கும் இரவில் அந்தச் சாலையில் நடப்பதை பாரதி கொண்டாட்டமாக்கிக் கொண்டாள். அங்கு நிறைய தமிழ் மாணவர்கள், அவர்களுடன் பேசிவிட்டு இரவு உணவை முடித்துவிட்டு வந்தோம்.

ஜனவரி 31, மாலை 4 மணிக்குத் தான் எனது கவிதை வாசிப்பு அமர்வு. ஆனால், காலையிலேயே சாகித்ய அகாடெமி சென்றுவிடுவதாகத் திட்டமிட்டோம். காரணம் , அதற்கு முந்தைய தினம் தான் எழுத்தாளர் எஸ்.இராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு சஞ்சாரம் நாவலுக்கு இந்த ஆண்டின் சாகித்ய அகாடெமி விருது வழங்கப்பட்டிருந்தது. அவருடன் பேராசிரியர் இரா.வேங்கடாசலபதி அவர்கள் உரையாடும் நேர்முகம் என்ற நிகழ்வை ஒருங்கிணைத்திருந்தார்கள்.  அந்த நேர்முகத்தில் கலந்து கொள்ளலாம் மேலும் பல நிகழ்வுகள் இருந்தன அவற்றிலும் கலந்து கொள்ளலாம் என நினைத்தோம்.  அன்றைய நிகழ்வுக்கு டெல்லி ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த்துறை மாணவர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் அனைவரும் வந்திருந்தனர். தம்பி தமிழ் பாரதனை அங்கு சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. முழு நாளும் உடன் இருந்தான்.  பேராசிரியர் இரா.வேங்கடாசலபதி எழுத்தாளர் எஸ்.ரா அவர்களை மிகச் சிறப்பாக நேர்முகம் செய்தார். அவரது இயல்பான கேள்விகளுக்கு எஸ்.ரா  உடனடியான அதே சமயம் ஆழமான பதில்களைத் தந்தார். தான் கதைகளால் ஆனவன், கட்டுரை,சிறுகதை,நாவல் அல்லது பத்தி என எதை எழுதினாலும் அதில் கதை இருக்கும் என்றார். மிக அழகான உரையாடலாக அமைந்தது. நிகழ்வின் பின்னர் மாணவர்களுடன் தரையில் வட்டமாக அமர்ந்து வெகு நேரம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார்.  எழுத்தாளர் மாலன், மலையாளக் கவிஞர் சச்சிதானந்தன் ஆகியோரைச் சந்தித்து உரையாடியதில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.


மாலை 4 மணிக்கு கவிதைக்கான அமர்வு, எனது கவிதைகளை மங்கலபிரதாபன் , அனாமிகா ரிஷி, சிந்து ஆகியோர் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்துத் தந்திருந்தனர் . ஆங்கிலத்தில் இரண்டு கவிதைகள், தமிழில் ஒரு கவிதை வாசிக்கக் கேட்டிருந்தார்கள். தயாராக இருந்தேன்.

இளம் எழுத்தாளர் சந்திப்புக்கு அனைத்து மாநிலங்களில் இருந்தும் இளம் கவிஞர்கள்  வந்திருந்தனர். பெரும்பாலும் இந்தியில் வாசித்தனர். சிலர் ஆங்கிலத்தில் வாசித்தனர். சுஃபியா, ஶ்ரீஜித் ஆகியோர் நன்றாகப் பேசினார்கள், ஶ்ரீஜித் மலையாளத்தின் சமகால இலக்கியப் போக்குகளைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார். எனது முறை வந்ததும் கவிதைகளை வாசித்தேன். கவிதை வாசிப்பை ஒரு திருவிழா போல சாகித்ய அகாடெமி கொண்டாடியதைப் பார்த்தேன். கவிதைகளை நேசிப்பவனுக்கு அது எவ்வளவு பெரிய ஆறுதலாக இருந்திருக்கும். அப்படித்தான் இருந்தது.

மாலை மலைமந்திர் கோவிலுக்கு தமிழ் பரதனுடன் சென்று விட்டு, தில்லி தமிழ்ச் சங்கத்துக்குச் சென்றோம். அங்கு எஸ்.ரா அவர்களுக்குப் பாராட்டு விழா. நான் சென்றதன் முக்கியக் காரணம் ஷாஜகான் ஐயாவையும், கவிஞர் சுரேஷ் பரதனையும் சந்திக்க. சுரேஷ் பரதனின் ஊர் நடுவே ஒரு வன தேவதை கவிதைத் தொகுப்பை வாசித்திருக்கிறேன். சிறப்பான தொகுப்பு அவரது கவிதைகளை இரு முறை பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்தின் படித்ததில் பிடித்தது பகுதியில் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன் ஆகவே அவரைச் சந்திக்க ஆவலாயிருந்தேன். ஷாஜகான் ஐயாவின் எழுத்தும் சமூகச் செயல்பாடுகளும் எப்போதும் நான் வியந்து பார்க்கும் ஒன்று. ஆகவே அவரையும் சந்திக்க விரும்பினேன். அதிக நேரமில்லை, காரணம் பாரதியும் காலையிலிருந்து இலக்கியத்தின் முகத்திலேயே திரும்பத் திரும்ப முழித்ததால் சோர்வாக இருந்தால். சுரேஷ் பரதன், வனிதா ரெஜி ( சுரேஷ் பரதனின் மனைவி),ஷாஜகான் ஐயா, தமிழ்பரதன் கொஞ்சம் பேச்சு ஒரு குவளை காபி. அவ்வளவு தான் வேகமாக அறைக்கு வந்து விட்டோம். அன்று மட்டும் தான் பாரதி வெகு சீக்கிரம் உறங்கிவிட்டாள்.

வெள்ளிக்கிழமை, டெல்லியைச் சுற்றிப்பார்க்கக் கிளம்பினோம், பனிக்கர் டிராவல்ஸில் முன்பதிவு செய்திருந்தேன். தினமும் காலையில் ஒரு பேருந்து டெல்லி முழுக்கச் சுற்றிக்காட்டச் செல்லும். ஒரு ஆளுக்கு நானூற்று ஐம்பது ரூபாய்.  குதுப்மினார், செங்கோட்டை, மகாத்மா காந்தி சமாதி, தாமரைக்கோவில், என டெல்லி முழுக்கச் சுற்றிக் காட்டினார்கள். பேருந்தில் நிறைய தமிழர்கள் இருந்தனர். ஒவ்வொரு இடத்திலும் இறக்கி விட்டு விட்டு அரை மணி நேரம் அல்லது ஒரு மணி நேரம் கால அவகாசம் தருவார்கள் அதற்குள் பேருந்துக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும். முதல் இரண்டு இடங்களில் நானும் பாரதியும் நெடுநேரம் சுற்றிவிட்டுத் தாமதமாக வந்தோம். வழிகாட்டி சொன்னார். சீக்கிரமாக வாங்க இல்லை என்றால் பேருந்து கிளம்பி விடும் அடுத்த இடத்துக்கு ஆட்டோ பிடித்து தான் வர வேண்டும் என்றார். அடுத்தடுத்த இடங்களில் சரியான நேரத்துக்கு வந்துவிட்டோம்.

சனிக்கிழமை ஆக்ரா சென்றுவிட்டு இரவு விமானத்தில் ஊர் திரும்புவதாகத் திட்டம். பனிக்கர் டிராவல்ஸில் அதற்கும் ஒரு பேருந்து இருக்கிறது. ஒரு ஆளுக்கு ஆயிரத்து நூறு ரூபாய். ஆனால் அவர்கள் டெல்லி திரும்ப இரவு பத்து மணி ஆகிவிடும், நான் விமானத்தைப் பிடிக்க முடியாது. ஆனால், ஆக்ரா போக பாரதி ஆர்வமாக இருந்தாள். எனவே,நண்பரிடம் சொல்லி ஆக்ராவுக்கு டாக்சி ஏற்பாடு செய்து கொண்டோம். நண்பரும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே கிளம்ப வேண்டும். நான்கு மணிக்கு எழுந்து குளிக்க வேண்டும். பள்ளிக்குக் கிளம்ப அத்தனை பாடுபடும் பாரதி ஒரு மறுப்பும் இல்லாமல் நான்கு மணிக்கு எழுந்துவிட்டாள். வாகனம் கிளம்பும்போது பார்க்கிறோம் எதிரில் ஒரு வெண் திரையென பனி படர்ந்து கிடக்கிறது. சாலை தெரியவேயில்லை. கார் கண்ணாடி முழுதும் பனி படர்கிறது ஆனால் அவற்றை அவ்வப்போது துடைத்துக்கொண்டு வண்டி போய்க் கொண்டே இருக்கிறது. சில்லென்றிருந்த அனுபவம் அது. மதுராவில் கிருஷ்ணன் பிறந்த இடம்,  ஆக்ரா கோட்டை மற்றும் தாஜ்மகால் சென்றோம். பனி மூடிக் கிடந்த தாஜ் மகாலை தூரத்தில் நின்று பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம். அவ்வளவு அழகு, ஒரு வெள்ளை நிறப் பிரம்மாண்டம். அதற்குள் தான் மும்தாஜூம் அருகிலேயே ஷாஜகானும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உலகின் மிக அழகான ஒரு கல்லறையில் உறங்கும் பேறு பெற்றவர்கள்.

நாங்கள் திட்டமிட்டு நேரமின்மையால் அக்‌ஷர்தாம் கோவிலுக்குச் செல்ல இயலவில்லை. சென்ற முறை நான் சென்ற போதும் அங்கு செல்ல இயலவில்லை. இன்னொரு முறை பார்க்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பி வரும் போது ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. உங்களது விமானம் இரண்டுமணிநேரம் தாமதாமாகும் என. டாக்சியை அப்படியே அக்‌ஷர்தாம் கோவிலுக்கு விடச் சொல்லிவிட்டோம். இரவு 7 மணிக்கு தினமும் அக்கோவிலில் ஒலி ஒளி அமைப்புகளுடன் அரை மணி நேர இசை நிகழ்ச்சி ஒன்று நடக்கும். முழுமையாக அதைப் பார்த்தோம். அற்புதம். தொழில் நுட்பத்தின் பிரம்மாண்டத்தை மிகப் பொருத்தமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏராளமான பார்வையாளர்கள் அதற்கு. இரவு சீக்கிரமாக விமான நிலையம் வந்து விட்டோம். கோவை வந்து சேர அதிகாலை மூன்று மணி ஆகிவிட்டது. வீட்டில் அனைவரும் வந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். இந்தப் பயணம் தந்த நினைவுகள் அவ்வளவு சீக்கிரம் அழியாது மனதை விட்டு அப்படி தற்காலிகமாக மறந்தாலும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் நாங்கள் எடுத்துக் கொண்ட நூறு புகைப்படங்கள் அந்த மகிழ் கணத்தினை உறைவித்துத் தரும்.

நான் பள்ளி நாட்களில் அடிக்கடி விமானத்தை வரைந்து பார்ப்பேன்.  கோட்டோவியத்தில் வரைய எளிதான ஒரு கனவு வாகனம் அது என்பதால். இத்தனை வருடம் ஆகியிருக்கிறது அந்தக் கனவுக்குள் என்னைப் பொருத்திக் கொள்ள. இந்த முறை என்னை இவ்வளவு உயரத்தில் பறக்க வைத்த என் கவிதைகளுக்கு நன்றி. கவிதை தான் என் சிறகு. அதைப் பொருத்திக் கொண்டு தான் நான் கனவிலும் கண்டிடாத வெளிகளில் எல்லாம் பறந்து திரிகிறேன். இப்போது கூடடைகிறேன். வணக்கம்.

படைப்ப்பு இதழ் வாசிக்க : 

https://padaippu.com/thagavu-10