ஞாயிறு, 23 ஏப்ரல், 2017

உலக புத்தக தினம்

ஏப்ரல் 23 - உலக புத்தக தினம். உலகம் கொண்டாடும் நாடகங்களை எழுதிய ஷேக்ஸ்பியர் நினைவு தினத்தை யுனெஸ்கோ அமைப்பு உலக புத்தக தினமாக  அறிவித்துள்ளது.

புத்தகங்கள் - நம் நண்பர்கள், நம் ப்ரியத்துக்குரிய காதலிகள், நம் ஆலோசகர்கள், வலிநிவாரணிகள், தனிமைத் துணைகள், ஆசான்கள் இப்படி எல்லாமுமாக இருப்பவை.





வாசிப்பின் வசம் நம்மை ஒப்படைத்துவிட்டால் புத்தகங்கள் நம்மை வளர்த்துவிடும் நல்ல பெற்றோர்களைப் போலவே.

நான் எப்போது இருந்து வாசிக்கத் துவங்கினேன் ..?

நான்காம் வகுப்பிலிருந்து என்பது என் ஞாபகத்தில் இருப்பது. கிராமத்தில் புத்தகங்களை வீடு நிறைய அடுக்கி வைத்திருக்கும், தினமும் வேலைக்குச் சென்று விட்டு வரும் போதெல்லாம் கை நிறைய இதழ்களையும் புத்தகங்களையும் வாங்கி வரும் ஜெயபால் அண்ணனின் வீட்டுக்கு அடிக்கடி போவேன். ஆனந்தவிகடன், குமுதம், தேவி, ராணி என வார இதழ்களில் இருக்கும் குட்டிக் குட்டித் துணுக்குகள், கதைகள், நகைச்சுவைகளை வாசிப்பேன்.

பின்பொருமுறை காமிக்ஸ் பரிச்சயமானது. பிறகு சனிக்கிழமைகளில் பேப்பர் போடுபவர் தன் சைக்கிளில் தொங்கவிட்டபடி வரும் தினத்தந்தியின் லச்சினை அச்சிடப்பட்ட துணிப்பையிலிருந்து எடுத்துத் தரும் ராணி காமிக்ஸை வாங்க அவர் பின்னாலேயே ஓடுவேன். அதற்கான காசை வாரம் முழுதும் கிடைக்கும் பாக்கெட் மணியிலிருந்து சேமித்து டவுசர் பாக்கெட்டிலேயே வைத்திருப்பேன். மேலும், அண்ணாச்சி கடையில் பழைய காமிக்ஸ் பாதிவிலைக்குக் கிடைக்கும் அதையும் வாங்கிப் படிப்பேன். இன்னொரு அண்ணாச்சிக்கு நான் ராணி காமிக்ஸ் கொடுத்தால் அவர் அம்புலிமாமா அல்லது பூந்தளிர் மாதிரி பழைய புத்தகங்களைத் தருவார். இப்படி பண்டமாற்று முறையிலும் படிப்பேன்.

பெரியப்பா ஒருவர் டீக்கடை வைத்திருந்தார். வெள்ளிக்கிழமை சாயங்காலம் போனால் தினத்தந்திக்கு இணைப்பாக வரும் தங்க மலர் இதழை எடுத்து வைத்திருந்து தருவார். அதைப் படித்து முடித்துவிட்டு மறக்காமல் சனிக்கிழமை தந்துவிட வேண்டும்.

பின்னர், வார இறுதிகளில் செந்தில் மாமாவுடன் உறவினர் வீடுகளுக்கு அல்லது திரைப்படங்களுக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் அவர் அவருக்குப் பிடித்தமான பாக்யாவும் எனக்கு லயன், முத்து காமிக்ஸ் இதழ்களையும் வாங்கித் தந்துவிட இரண்டையும் இருவரும் மாற்றி மாற்றி பேருந்திலேயே படித்து முடித்துவிடுவோம்.

ஏழாம் வகுப்புக்கு வடக்கிபாளையம் எனும் கிராமத்தின் பள்ளிக்கு மாற்றலாகி வந்தேன். அப்பா,அம்மாவின் வேலையின் பொருட்டு. மிகவும் தனிமையான நாட்களை அது தந்தது. அந்தச் சமயத்தில் தான் அங்கொரு நல்ல நூலகமும் அதைவிடவும் அருமையான நூலகர் தாத்தாவும் கிடைத்தார்கள். நான் ஆர்வமாகப் போய் அவரிடம் விசாரித்ததும், என் தலைமையாசிரியரின் பரிந்துரையுடன் உறுப்பினாரன பின் , இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கொருமுறை அங்கு புத்தகங்களை எடுத்து வந்து வாசிப்பேன். நூலகர் மிகுந்த ஆர்வமாக புத்தகங்களைத் தேடித் தேடி வாசிக்க எடுத்துத் தருவார். ஈசாப் நீதிக் கதைகள், விக்ரமாதித்தன் கதைகள், 1001 அரேபியக் கதைகள், என மிகச் சிறந்த சிறுவர் நூல்களையும் அறிவியல் நூல்களையும் தந்து படிக்கச் செய்தார்.

அதன் பின்னர் பாரதியார் கவிதைகளில் நாட்டம் அதிகமாக, பின்னர் தான் கவிதைகளாகத் தேடித்தேடி வாசித்தது.

நடக்கும் போது, உட்காரும் போது, சாப்பிடும் போது, நள்ளிரவு வரை என வாசிப்பின் அத்தனை சுகங்களையும் அனுபவித்து வாசித்தேன். 

அப்போதெல்லாம் புத்தகங்கள் அதிகம் கிடைக்காது, இப்போது புத்தகங்கள் ஏராளம் கிடைக்கின்றன. வாசிக்க நேரமும் மனநிலையும் வாய்ப்பது தான் பெரும்பாடாக இருக்கிறது.

பெரும்பாலும் பரிசாகத் தருவது புத்தகங்களைத்தான். பரிசாக வருவதும் புத்தகங்கள் தாம். இது ஒரு ஆரோக்கியமான பழக்கம் என்றே நினைக்கிறேன்.

வாசிப்பின் மீதான தாகம் தான் எழுத்து வரைக்கும் கொண்டு வந்தது. அவ்வப்போது இதழ்கள் நடத்துவது, இலக்கியக் கூட்டங்கள் நடத்துவது, போன்ற அத்துணை முனைப்புகளின் மூல வேர் அதுதான்.

வாசித்தல் என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு மட்டுமன்று. அது அதையும் தாண்டிய ஒரு அறிவார்ந்த செயல் என்றே நினைக்கிறேன். நம்மை செதுக்கிக்கொள்ள, நம்மை உணர்ந்து கொள்ள, நம்மைத் தற்காத்துக்கொள்ள நமக்கு  ஒரு கருவி.

நாம் திரை ஊடகத்துக்குத் தரும் அதீத முக்கியத்துவத்தை வேறெதற்கும் தராமல் போனதுதான் நாம் நம்மை கீழ்மைப்படுத்தத் துவங்கிய காலம். நாம் திரைப்படங்களில் வரும் கதாநாயகர்களை நம்புகிறோம், அவர்கள் ரட்சகர்கள் என நினைக்கிறோம். திரைப்படங்களைப் பார்த்தே வளர்கிறோம். அதற்குத் தரும் முக்கியத்துவத்தில்  கொஞ்சம் கூட புத்தக வாசிப்புக்குத் தருவதில்லை. புத்தகங்களுக்குச் செய்யும் செலவு நம் அறிவின் மூலதனம் என நாம் முழுமையாக நம்புவதில்லை.  

இன்றும் யாவரும் கைவிட்டுவிடும் நிலையிலும் புத்தகங்கள் தரும் ஆறுதலையும் நம்பிக்கையையும் வேறெதுவும் தந்துவிட முடிவதில்லை.

குழந்தைகளை வாசிக்கச் சொல்வோம். காட்சிகள் தரும் கற்பனையை விட கதைகளும் புத்தகங்களும் தூண்டி விடும் கற்பனைகள் குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன. 

வாசிப்போம், வாசிப்பு தரும் அழகிய உணர்வை, அது தரும் ஒரு துளி போதையை நேசிப்போம். 


உலக புத்தக தின வாழ்த்துகள்


வியாழன், 20 ஏப்ரல், 2017

குழந்தைகள் கலைக்கொண்டாட்டம் 2017

அன்புடையீர் வணக்கம்,

நமது பொள்ளாச்சியில் இளம் படைப்பாளிகளை ஊக்கப்படுத்தும் வகையிலும், முன்னணி இலக்கிய ஆளுமைகளை வருங்காலத் தலைமுறைக்கு அறிமுகப்படுத்தும் வகையிலும் பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டம் துவங்கப்பட்டு ஒவ்வொரு மாதமும் மூன்றாவது ஞாயிற்றுக்கிழமை இலக்கிய சந்திப்பு நடைபெற்று வருகிறது

மேலும் ஒவ்வொரு வருடமும் மே மாதம் குழந்தைகள் கலைக் கொண்டாட்டம் என்ற நிகழ்வை முழு நாள் நிகழ்வாக ஒருங்கிணைக்கிறோம்.. வரும் மே மாதம் 21 ஆம் தேதி சிறுவர்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான முழு நாள் கலை நிகழ்வுகளை நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளோம். இந்நிகழ்வில் கீழ்க்கண்ட நிகழ்ச்சிகள் இடம்பெறும்

  • சிறுவர்களுக்கான கதை சொல்லல்
  • சிறுவர்களின் கதை சொல்லல்
  • பொம்மலாட்டம்
  • தொலைந்து போன கிராமத்து விளையாட்டுகள் அறிமுகம்
  • சிறுவர்களை ஓவியம் வரையச் செய்தல்
  • சிறுவர்களுக்கான இசை நிகழ்ச்சி
  • நாடகம்
  • விடுகதை
  • பாடல் இன்னும் பல...


இந்நிகழ்ச்சிக்கு தங்கள் குழந்தைகள் மற்றும் தங்கள் அருகில் உள்ள குழந்தைகளை அழைத்து வரலாம். அனுமதி இலவசம். மேலும், குழந்தைகளுக்கு கதைப்புத்தகங்கள் , உபகரணங்கள், பரிசுகள் வழங்கப்படும். மதிய உணவும் வழங்கப்படும். இந்நிகழ்ச்சிக்கு குறைந்த அளவே குழந்தைகளை வைத்து நடத்தும் திட்டம் உள்ளதால், முன் பதிவு அவசியம். குழந்தைகளின் வயது வரம்பு : 4 வயது முதல் 13 வயது வரை
விருப்பமுள்ளவர்கள், கீழ்க்காணும் எண்ணில் தொடர்பு கொண்டு முன்பதிவு செய்துகொள்ளவும்.

தொடர்பு எண்கள் : .அம்சப்ரியா - 90955 07547, இரா.பூபாலன் - 98422 75662

சென்ற வருட நிகழ்வின் சில நல்ல தருணங்கள் :










செவ்வாய், 11 ஏப்ரல், 2017

அடிவயிற்றில் கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பு

கொலுசு மின்னிதழில் நான் எழுதும் கட்டுரைத் தொடரான தேநீர் இடைவேளையில் இந்த மாதம் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை 

தேநீர் இடைவேளை # 12     அடிவயிற்றில் கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பு


பொட்டைப்புள்ளைய வெளிய அனுப்பிட்டு, வயித்துல நெருப்பக் கட்டிட்டு இருக்க வேண்டி இருக்கு

- இது கொஞ்ச நாட்கள் முன்பு வரைக்கும் வயதுப்பெண்களை வைத்திருக்கும் அம்மாக்களின் அன்றாடப் புலம்பலாக நம் காதுகளில் கேட்டிருக்கும். இப்போது அப்படி இல்லையா ? நிலைமை மாறிவிட்டதா என்றால் மாறிவிட்டது தான். நேரும் எதிருமாக மாறியிருக்கிறது. வயதுப்பெண்களை வெளியில் வேலைகளுக்கும் கல்விக்கும் அனுப்பலாம் என்ற தைரியம் வந்திருக்கிறது. இரவு வேலைக்கும் பெண் பிள்ளைகளை அனுப்பும் துணிச்சல் வந்திருக்கிறது. எதிரான மாற்றம் என்னெவெனில், அம்மாக்கள் இப்படிப் புலம்புவதுதான் இல்லையேயொழிய இப்போதெல்லாம் வயதுப் பெண்களை மட்டுமல்ல சிறுமிகளையும் குழந்தைகளையும் கூட வெளியில் அனுப்ப நாம் பயந்து தான் இருக்கிறோம்.

வெளியில் செல்லும் குழந்தைகளும் சிறுமிகளும் பெண்களும் வீடு திரும்பும் வரைக்கும் வீடே அடி வயிற்றில் நெருபபைக் கட்டிக்கொண்டு இருக்கும்படி ஆகிவிட்டது இன்றைய நாகரீக உலகம். சமீப நாட்களாகப் பெருகி வரும் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்களின் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களும் வன்கொடுமைகளும் நாம் மிகத்தவறான பாதையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக் கண்கூடாகக் காட்டுகிறது.

கடந்த சில நாட்களில் மட்டும் நம் கண் முன்னால் கொன்று வீசப்பட்ட உயிர்கள் எத்தனை எத்தனை.? சென்னையில் வசித்து வந்த ஏழு வயதேயான ஹாசினி என்ற குழந்தையை நான்கு நாட்களாகக் காணவில்லை என்று தேடிவந்த நிலையில் பைபாஸ் சாலையொன்றில் எரிந்த நிலையில் அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையின் உடல் கண்டெடுக்கப்படுகிறது. விசாரணையில், ஹாசினியின் அபார்ட்மெண்டில் பக்கத்து வீட்டுக்காரனாகக் குடியிருந்த ஜஸ்வந்த் என்ற இளைஞர் அக்குழந்தையைப் பாலியில் வல்லுறவு செய்து கொன்று எரித்துவிட்டது தெரிய வந்திருக்கிறது.

இவற்றையெல்லாம் கண்டும் கேட்டும் மனம் நொந்த தருணத்தில் இன்னொரு அதிர்ச்சியான சம்பவம் கடந்த பிப்ரவரி மாதத்தில் நடந்தேறியது.  அது சென்னை திருவொற்றியூரை அடுத்துள்ள எர்ணாவூர் சுனாமி குடியிருப்புப் பகுதியைச் சேர்ந்த 3 வயது குழந்தை ரித்திகா, பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார் என்பது. மூன்று வயதுக் குழந்தையையும் விட்டுவைக்கவில்லை இந்தச் சமூகம். முதலில் இந்தக் கொலையை எதிர்வீட்டுப் பெண் ஒருவர் கொலுசுக்காகக் கடத்திச் சென்று கொன்றுவிட்டார் என்று தான் வழக்குப் பதிவு செய்து விசாரித்திருக்கிறார்கள்.


பெண்களின் மீதான பாலியல் தொல்லைகளுக்கு அவர்களின் உடை தான் காரணம் என்று பேசி வந்தவர்களின் முகத்தில் அறைகின்றன இப்படியான மரணங்கள். மூன்று மற்றும் ஏழு வயதுக் குழந்தைகளின் மீதான பாலியல் தூண்டலுக்கு எது காரணமாக இருக்க முடியும் ? அவர்களது உடலா, உடையா ?

அரியலூர் அருகேயுள்ள சிறுகடம்பூரைச் சேர்ந்த 16 வயது நந்தினி, டிசம்பர் 26 அன்று காணாமல்போனார். புகாரை போலீஸார் அலட்சியமாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து பல்வேறு அமைப்புகளும் தந்த அழுத்தத்தின் விளைவாக நடவடிக்கைகள் தொடங்கி, ஜனவரி 14 அன்று கீழமாளிகை கிராமத்தில் ஒரு கிணற்றிலிருந்து நிர்வாண நிலையில் இந்தச் சிறுமியின் சடலம் அழுகிய நிலையில் மீட்கப்பட்டிருக்கிறது.

கீழமாளிகை கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் மணிகண்டன். இவரும் நந்தினியும் காதலித்ததாகவும் விளைவாக, நந்தினி கருவுற்றதாகவும் திருமணத்துக்கு அவர் அழுத்தம் கொடுத்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால், நந்தினியைத் தன்னுடைய பாலியல் வேட்கைக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் பழகிய மணிகண்டன், தனது நண்பர்கள் மணிவண்ணன், வெற்றிச்செல்வன், திருமுருகன் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அவரைக் கொன்றதாகப் புகார் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நந்தினி கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு, கூட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இது தொடர்பாக, சம்பந்தப்பட்ட நான்கு இளைஞர்களும் இப்போது கைதுசெய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

நந்தினி காணாமல்போய் 11 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் அவரது உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது என்பதும், 20 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் காவல் துறை முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவுசெய்தது என்பதும் 20 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் இந்தக் கைது நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் காவல் துறையின் அலட்சியப் போக்குக்கு ஓர் உதாரணம். சாதியம் சார்ந்து நாடு முழுவதும் நடக்கும் வன்முறைகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் உயர்கின்றனவே அன்றி குறையவில்லை.

பெண்களின் மீதான பாலியல் தொல்லைகளோடு சாதி, மத பின்புலத்தில் அவர்கள் நசுக்கப்படுவதும் இப்போது வெளிச்சமாகியிருக்கிறது. சாதியின் பெயரால் பெண்களுக்கு நடந்தேறும் வன் கொடுமைகள் நம்மை மேம்பட்ட நாகரீக சமூகத்திலிருந்து காட்டுமிராண்டிகளினும் கேவலமான இனமாக பின்னோக்கிக் கொண்டு சேர்க்கிறது.


இப்படி நாளைக்கு பல பெண்களும் குழந்தைகளும் சிதைக்கப்பட்டு நசுக்கப்படுகிறார்கள். டெல்லியில் நிர்பயாவுக்கு ஓடும் பேருந்தில் நடந்த வன்முறையின் பின்னர் நாடே கொந்தளித்ததன் விளைவாகவே கொஞ்சமேனும் தற்போது விழிப்புணர்வும், சட்டத் திருத்தமும் கிடைத்துள்ளது. அது மட்டுமல்லாது, இப்போது இது மாதிரியான வன்கொடுமைகள் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டப்படுகின்றன.

இன்றைய இளைஞர்களின் வாழ்வு முறையும் சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலையும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமானதாக இல்லை. கெட்ட தரவுகளும் , தவறான வழிகளும் எதிர்பார்த்ததைவிட அதிகம், எளிதில் கிடைக்கிறது. விளைவு செல்போனிலேயே ஆபாசப் படங்களைப் பார்த்து மனதைக் கெடுத்துக்கொள்கிறார்கள். பள்ளிக் கல்வியிலும் பெண் சமத்துவத்துக்கான விழிப்புணர்வோ, பாலியல் குறித்த விழிப்புணர்வோ இல்லை. பள்ளிக் கல்வி முடித்து வெளிவரும் மாணவர்கள் , முழுமையான மனிதனாக வெளிவருவதற்கான கூறுகள் பாடத் திட்டத்தில் இல்லை. யோசிக்கவே விடாத மனத்தையும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயமும் அற்ற வக்கிர மனம் படைத்தவர்கள் கையில் நலிந்த குழந்தைகள் சிக்குகிறார்கள். விளைவு... ஆங்காங்கே நாம் கேள்விப்படும் பாலியல் துன்புறுத்தல்கள் அரங்கேறுகின்றன. இந்த மாதிரியான செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களில்  பாதிப்பேரே தண்டனைபெறுகின்றனர். மீதிப்பேர் தப்பித்து விடுகின்றனர். தப்பு செய்யத் துணிபவர்களுக்கு, இப்படித் தப்பிப்பவர்கள் பற்றிய எண்ணமே வருகிறது. ஆகவே, தண்டனைகளும் கடுமையாக வேண்டும். சட்டதிட்டங்களும் கண்டிப்பாக வேண்டும்.

பள்ளிக் கல்வி , கல்லூரிக் கல்விகள் மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தில் கிடைத்துக் கொண்டிருந்த அனுபவக் கல்வியும் சிதைந்து விட்டது. நாம் கூட்டுக்குடும்பமாக இல்லை. கூட்டுக்குடும்பங்களில் பல்வேறு உறவுகளுடன் பெண்கள் இருப்பர். அவர்கள் மீதான மரியாதையான அன்பு மற்ற பெண்களையும் மரியாதையாகப் பார்க்கச் செய்யும். அது இல்லாமல் போய்விட்டது. மேலும், குடும்ப அமைப்பில் நாம் ஒட்டியிருப்பதில்லை. அதற்கும் அவசர உலகமும் தொழில்நுட்பமும் காரணமாகிவிட்டது. ஒரே வீட்டில் வசித்தாலும் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகவே வாழ்கிறோம். ஒன்றாக அல்ல.

உலகம் முழுவதுமே பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களும் வன்கொடுமைகளும் அதிகரித்திருப்பதாகச் சர்வதேச ஆய்வுகள் அதிர்ச்சி தெரிவித்து இருக்கின்றன. ஸ்போர்ட் ரிச் லிஸ்ட் (Sport Rich Iist) ஆய்வறிக்கை, உலகில் பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறைகள் அதிகம் நடைபெறும் நாடுகள் எனப் பத்து நாடுகளைப் பட்டியலிட்டிருக்கிறது.முதலிடம் எந்த நாட்டுக்குத் தெரியுமா? பெண்ணுரிமையிலும் பெண் சுதந்திரத்திலும் முற்போக்கான எண்ணம் கொண்டது எனப் பலர் நினைத்திருக்கும் அமெரிக்காவில்தான் உலக அளவில் அதிகப் பாலியல் வன்முறைகள் நடக்கிறதாம். ஆனால், அதில் 16 சதவீதப் புகார்கள் மட்டுமே பதிவு செய்யப்படுகின்றன என்பது இன்னுமொரு அதிர்ச்சி. பெரும்பாலும் 14 வயதுக்குட்பட்ட பெண்களே அதிகப் பாதிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள். ராணுவத்தில் பணிபுரியும் பெண்களும் விதிவிலக்கல்ல. அவர்களும் பாலியல் அத்துமீறல்களைச் சந்திக்க வேண்டி இருக்கிறதாம்.


மக்கள்தொகையில் மட்டுமல்ல, பெண்கள் மீது நிகழும் பாலியல் வன்முறைகளிலும் இந்தியாவுக்கே உலக அளவில் இரண்டாம் இடம். வளர்ந்துவரும் நாடான இந்தியாவின் தேசியப் பிரச்சினையாகவே இது விஸ்வரூபம் எடுத்துவிட்டது. நாட்டின் தலைநகரமான புதுடெல்லியில்தான் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் அதிக அளவில் நடக்கின்றன என அறிக்கை சொல்கிறது.

ஆண்கள் மனதில் காலங்காலமாக ஊறிக்கிடக்கும் ஆணாதிக்கமும், பெண்ணை ஒரு போகப் பொருளாக நினைப்பதும், ஆணுக்கு அடிமைத் தொழில் செய்வதற்கே பிறப்பெடுத்தவள் பெண் என்கிற கோளாறான கற்பிதங்களுமே பெண்ணுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகளின் தோற்றுவாய். முறைப்படுத்தப்படாத சட்டங்களும் இதுபோன்ற கொடுமைகள் அதிகரிக்கக் காரணம். கடுமையான சட்டங்கள் இருந்தும் அவற்றைச் செயல்படுத்துவதில் ஏற்படும் காலதாமதமே போதும், குற்றவாளிகள் அடுத்த தவறைச் செய்வதற்கு.

இந்தியா ஒளிர்கிறது முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறது என பீத்திக்கொண்டிருப்பவர்களும், டிஜிட்டல் இந்தியா, மேக் இன் இந்தியா என இந்தியாவைத் தூக்கிப் பிடிக்க நினைப்பவர்களும் கவனம் செலுத்த வேண்டிய பகுதி இது.

ஊடக வெளிச்சங்களுக்கு வராமல் பணத்தாலும், பயத்தாலும், சாதி பிற காரணங்களாலும் இன்னும் நம் நாட்டின் மூலை முடுக்குகளில் தினம் ஒரு நந்தினியும் ஹாசினியும், ரித்திகாவும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.  நாம் இதோ இந்த மார்ச் மாதத்திலும் மகளிர் தின விழா கொண்டாடிவிட்டு ஓய்ந்திருக்கிறோம். விடிவு என்பது நம் மனங்களில் இருக்கிறது. நாம் மனது வைத்தால் மட்டுமே இருக்கிறது.


கொலுசு மின்னிதழில் வாசிக்க :

http://kolusu.in/kolusu/kolusu_apr_17/index.html#p=26 

பாவம் நமது பாரதப்பிரதமர்





இந்தியத் தலைநகரில் கடந்த ஒரு மாதமாக நடந்து வரும் தமிழ்நாட்டு விவசாயிகளின் போராட்டம் உச்சமடைந்துள்ளது.

நிவாரணம் வழங்குதல், விவசாயக் கடனை தள்ளுபடி செய்தல், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைத்தல் உள்ளிட்ட பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியிறுத்தி தமிழ் விவசாயிகள் கடந்த ஒரு மாதமாக டெல்லியில் போராடி வருகிறார்கள். பல்வேறு போராட்டங்களுக்குப் பிறகும் அரசின் செவி சாயாததால் நேற்று தங்களது ஆடைகளைக் களைந்து முழு நிர்வாணப்போராட்டத்தை நடத்தியுள்ளார்கள்.


பிரதமர் அலுவலகம் எதிரே ஆடையின்றி சாலையில் உருண்டு போராட்டம்


மொட்டை அடித்து, மீசை மழித்து, கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு , உண்ணாவிரதமிருந்து, எலிக்கறி பாம்புக்கறி உண்டு, மண்டையோட்டை அணிந்து கொண்டு  என எத்தனையோ விதங்களில் கவன ஈர்ப்பை நிகழ்த்தப் போராடி இயலாமல் கடைசியில் வந்தடைந்தது தான் இந்த நிர்வாணப் போராட்டம்.


இந்தியா எனும் மிகப்பெரிய சனநாயக நாட்டின் தலைநகரில் அதுவும் பிரதம மந்திரியின் அலுவலகத்தின் முன்பு நிர்வாணமாக நின்று போராடினால் என்னென்ன பின்விளைவுகள் வரும் என்று அவர்கள் அறியாமலா இருப்பார்கள். நாடே பார்க்கும், வீடும் பார்க்கும் என்பதைப் புரியாமலா இருப்பார்கள். இருப்பினும் அவர்கள் ஆடை அவிழ்க்கத் துணிந்தது அவர்களும் அவர்கள் வீட்டினரும் சொகுசாக வாழ்ந்து விடவா. அல்லது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு இந்த அரசு கொட்டிக் கொடுக்கும் கோடிக்கணக்கான சலுகைகளில் சரி பாதி தங்களுக்கு வேண்டுமென்றா ?

அவர்களின் கோரிக்கை நியாயமானது. சில கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற இயலாமல் கூட இருக்கலாம். காது கொடுத்து ஒரு முறை கேட்கக் கூடவா முடியாது.?


நிதி அமைச்சர் சந்தித்தார், அலுவலர்கள் சந்தித்தனர் என்றெல்லாம் சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. அவர்களது கோரிக்கை பிரதமரைச் சந்திப்பது.  நமது பிரதமர் நமது விவசாயிகளுக்காக கடந்த ஒரு மாதமாக ஒரே ஒரு மணி நேரம் ஒதுக்க முடியாத அளவுக்கான நிலையிலா இருக்கிறார் ?

தொடர்ந்து இப்படியான புறக்கணிப்புகள் இந்தியாவின் முதுகெலும்பான கிராமங்களையும் அவர்களது தொழிலான விவசாயத்தையும் நாட்டுக்கே சோறிடும் விவசாயிகளையும் பெரும் அவமானத்துக்குள்ளாக்கும்.

நமது பிரதமரோ விமானத்தில் பறந்து , ஹெலிகாப்டரில் பறந்து சிலைகளைத் திறந்து வைக்கிறார், வெளிநாட்டு மந்திரிகள், அதிகாரிகளுடன் ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுகிறார், அவர்களை ஆன்மீக தலங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று சுற்றிக் காண்பிக்கிறார் அவர்களுடன் அழகாக செல்பி எடுத்துக்கொள்கிறார் , யாரோ ஒரு யுவதி இவரது துப்பட்டா அழகு என்று இணையத்தில் புகழ சிரத்தையெடுத்து இவர் அந்தப்பெண்ணுக்கு அதை அனுப்பி வைக்கிறார்.

நமது பிரதமர் நாட்டு மக்களுக்காக ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறார்... பாவம் அவருக்கு நேரமிருப்பதில்லை ..

பாருங்கள் , இதோ இப்போது கூட ஆஸ்திரேலிய பிரதமர் வந்து விட்டார் சுயமி எடுக்க வேண்டும், கோவில்கள், சுற்றுலா தலங்களைச் சுற்றிக்காட்ட வேண்டும், எத்தனை எத்தனை வேலைகள் உள்ளன. பாவம் அவரை விட்டுவிடுங்கள் ...









திங்கள், 10 ஏப்ரல், 2017

அப்பாவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்

கொலுசு ஏப்ரல் 2017 மின்னிதழில் வெளியாகியிருக்கும் எனது இரண்டு கவிதைகள் ....


அப்பாவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்

அப்பாவுக்கு ஆயிரம் கண்கள்
அத்தனையிலும்
என்னைப் பார்த்தபடியேயிருப்பார்

கண்டிப்பு
கனிவு
அன்பு
தைரியம்
நம்பிக்கை
என ஒவ்வொரு கண்ணிலும்
ஒவ்வொரு உணர்ச்சி
எப்போதும் ததும்பியபடியிருக்கும்
அத்தனை கண்களில்
ஒரு துளியும் அவரழுது பார்த்தேனில்லை

தனது மெய்க்கண்கள் இரண்டையும்
இப்போது நிரந்தரமாக மூடிக்கொண்டார்
மிச்சக் கண்களனைத்திலும் என்னையே
கூர்ந்து கவனிக்கிறார் மேலிருந்தபடி


கடைசியாக இறுகத் தாழிடப்பட்ட கணத்தில்
அப்பாவின் கண்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும்
என் கண்கள் குளமெனத் தேங்கிக் கிடப்பது
அவரும் ஒரு துளி அழுதிருப்பார்


ஒரு நிரந்தர கண்ணாமூச்சி

கண்ணாமூச்சி பிடித்தமான விளையாட்டு
அப்பாவின் கண்களைக் கட்டிவிட்டு
அவரை வட்டமாகச் சுத்திவிட்டு
ஓடுவிடுவோம்
அவரது முதுகுப்புறம் சீண்டுவதும்
கால்களுக்கிடையில் புகுந்து ஓடுவதுமாக
அவரது கைகளுக்கெட்டும் தூரத்திலேயே தான்
ஓடிக்கொண்டிருப்போம்
தொட நெருங்கியும் தொடாமல்
எங்கள் பெரிஞ்சிரிப்புகளுக்காக
நிதம் தோற்பார்.

என் கண்களைக் கட்டிவிட்ட ஒரு நாளில்
அமைதியாக மிக அமைதியாக 
வாசலின் மூலையில் அமர்ந்துகொண்டார்
சத்தமிட்டுத் தேடிச் சலித்து
அழத்துவங்கிவிட்ட நேரத்தில்
சிரித்தபடி வந்து கட்டிக்கொண்டார் 
வாரியணைத்துக்கொண்டு

இப்போதும் அப்படித்தானே அப்பா
என் கண்களைக் கட்டியிருக்கிறீர்கள்
வாசலில் உலகமே இருளாக 
வெறித்து நிற்கிறேன்
முற்றத்தில் கிடத்தியிருக்கிறார்கள் உங்களை
ஓடி வந்து கட்டிக்கொள்ளுங்கள் அப்பா 
இப்போதும் அழுது  கொண்டிருக்கிறேன் நான்

கொலுசு மின்னிதழ் வாசிக்க :


 

புதன், 5 ஏப்ரல், 2017

வேரென நீயிருந்தாய் … ( அப்பாவின் நினைவுகள் )



“ அப்பா, கோவில் பாளையம் வந்துட்டேன், ஏதாவது வேணுமா ?,”
“ வந்துட்டயாப்பா , தக்காளி ஒரு கிலோ, பச்சை மிளகாய் ஒரு கிலோ வாங்கிட்டு வா "
வீட்டுக்குப் போனதும் எவ்வளவு என்று கேட்பார். "முப்பது ரூபாய் தான்பா.” பாக்கெட்டிலிருந்து பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்து விடுவார்.
“ அப்பா, பொள்ளாச்சில இருக்கேன், ஏதாவது வேணுமா ? “ சாப்பிட ஏதாவது வாங்கி வரவா ? “
“ வேண்டாம் பா. சாப்பிட இருக்கு "
“ இல்லப்பா, நானும் பாப்பாவும் சாப்பிட வந்தோம். உங்க எல்லாருக்கும் வாங்கிட்டு வந்துடறேன் " வாங்கிக் கொண்டு போனால் அதற்கும் பணத்தைக் கொடுத்துவிடுவார்.
“ ஏன் பா, இப்படி எல்லாத்தையும் நீங்களே பாத்துட்டா நான் என்ன பண்றது ?”
“ இன்னும் இரண்டு வருஷம் இப்படி ஓடி ஓடி உழைப்பனா ? அப்புறம் என்னப்பா, சிவனேன்னு ஊர்ல போய் நல்லா ஓய்வெடுப்பேன்ல. அப்போ முடிஞ்சா நீ என்னை பாத்துக்க. அப்பவும் உங்களையெல்லாம் தொந்தரவு பண்ணவே மாட்டேன். என் ஆசையெல்லாம், இப்படி ஓடிட்டு இருக்கும் போதே போயிடனும் " என்பார்.

என்னை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் முகம் வாடிக்கூடப் பார்த்துவிட விரும்பாத அப்பா இப்போது இல்லை. இன்றோடு ஒரு மாதம் ஆகிறது. கடந்த மார்ச் ஒன்றாம் தேதி வயிற்று வலி என பொள்ளாச்சியில் காட்டிவிட்டு அவர்களின் பரிந்துரையின் படி பிஎஸ்ஜி மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். குடல் இறக்கம் அறுவை சிகிச்சை 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே செய்திருந்தார். அந்தத் தையலில் குடல் ஒட்டி மீண்டும் இறங்கியிருக்கிறது. குடலில் அடைப்பு இருக்கிறது, மீண்டும் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். அன்றிரவு பத்துமணிக்குத் துவங்கி பன்னிரண்டு மணிக்கு அறுவை சிகிச்சை முடிந்தது. முடிந்து அரை மணி நேரத்திலேயே தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவில் பார்த்துப் பேசினேன் அப்பாவிடம். அடுத்த நாள் இருந்துவிட்டு மறுநாள் அறைக்கு மாற்றிவிடலாம் என மருத்துவர் சொன்னதைச் சொன்னேன் . சரி என்றார்.

அடுத்த நாள் தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவிலேயே இருந்தார் நன்றாகவே பேசினார். மறுநாள் அறைக்கு மாற்றினார்கள் நன்றாகத்தான் இருந்தார். நான்காம் தேதி தம்பியை அப்பாவுடன் இருக்கச் சொல்லிவிட்டு நான் வீட்டுக்கு வந்திருந்தேன். அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் அம்மாவை அழைத்துக்கொண்டு மருத்துவமனை செல்லாலாம், திங்கட்கிழமை வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிடலாம் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். மார்ச் 5 அதிகாலை 12.45க்கு தம்பியிடமிருந்து அவசர அழைப்பு அப்பாவுக்கு மூச்சுத் திணறல் இருப்பதாக. பதறியபடி மருத்துவமனைக்கு அடித்துப்பிடித்து ஓடினேன். நான் சென்று சேர்ந்த நேரம் 1.45 இருக்கும். வாசலிலேயே தம்பி இருந்தான். அண்ணா, பெரியப்பா நம்மள விட்டுப் போயிட்டார்ணா " என்றான்.
நள்ளிரவில் கழிவறைக்குச் சென்று திரும்பியவருக்கு Massive Cardiac Arrest என்று சொல்லக்கூடிய மாரடைப்பு என்று சொல்கிறார்கள். மருத்துவர்கள் நாங்கள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை என கை விரிக்கிறார்கள்.
ஒரு கணம் உலகம் ஸ்தம்பித்துவிட்டது. நம்ப முடியவில்லை. நாளை வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிடலாம் என்று சொல்லி இருந்தேனே. நான்கு நாட்கள் சாப்பிட எதுவுமே கொடுக்கவில்லையே நாளை ஏதாவது தரலாமா என்று மருத்துவரிடம் கேட்டிருந்தேனே. எதுவுமே இனி இல்லையா ? அறைக்குச் சென்று பார்க்கிறேன். அப்பாவின் உடலை வெள்ளைத் துணியால் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உடைந்துபோய் கதறுகிறேன்.

பயிற்சி மருத்துவர் கண் கலங்கி மன்னித்துவிடுங்கள் என்று சொல்லியபடி அப்பாவின் கடைசி நிலைகளை விலக்குகிறார். நான் என் வாழ்வின் கொடுங்கணத்தில் இருக்கிறேன். என்னால் கேட்க முடிகிறது ஆனால் மனம் மாரிலடித்துக்கொண்டு அழுதுகொண்டிருக்கிறது. அப்பாவின் நினைவுகளுடன் இப்போது அம்மாவை நினைத்துப்பார்த்தால் நெஞ்சு எனக்கு வலிக்கிறது. அய்யோ அம்மா ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பாளே, அவளுக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகும்.

மாமா வந்துவிட்டார், அம்மாவுக்குச் சொல்லவில்லை. மருத்துவமனையின் சம்பிரதாயங்களை முடித்துவிட்டு, அப்பாவை அமரர் ஊர்தியில் ஏற்றுகிறோம். அப்பாவின் காலருகில் அமர்ந்திருக்கிறேன் அவரது பாதங்களை வெறித்தபடி..
நினைவுகள் அப்பாவை சுற்றிச் சுழல்கின்றன. எவ்வளவு பெரிய பேரிழப்பு. இன்னும் பல ஆண்டுகள் என்னோடு இருப்பீர்கள் என்று நம்பினேனே அப்பா. எனக்கு நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்று என் ஒவ்வொரு தோல்வியிலும் வெற்றியிலும் மகிழ்ச்சியிலும் வருத்தத்திலும் நம்பிக்கையாகவும் பெருமையாகவும் கர்வமாகவும் நினைத்திருந்தேனே அப்பா. இனி யார் இருக்கிறார்கள் ? யார் இருந்தாலும் அது நீங்கள் ஆகுமா ?

5 மார்ச் 2017 என்ற ஒரு நாள் என் நாட்காட்டியில் இல்லாமல் போயிருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? இது ஒரு கெட்ட கனவாயிருக்கக் கூடாதா என்ற அபத்த ஆசையும் வந்து கொண்டேயிருந்தது.

அப்பா, எல்லா குழந்தைகளுக்கும் முதல் கதாநாயகன். எனக்கும் அப்படித்தான். என் கதாநாயகன், என் முன்னோடி, என் ரட்சகன். எல்லோரும் வாழ்க்கையை பூஜ்ஜியத்திலிருந்து ஆரம்பித்ததாகச் சொல்வார்கள். அப்பா தன் வாழ்க்கையை மைனஸிலிருந்து ஆரம்பித்தவர்.
அப்பா பிறந்து சில வருடங்களிலேயே, அப்பாவின் அப்பா வேறொரு பெண்ணுடன் சென்றுவிட அப்பாவின் அம்மா இவரையும் இவரது தம்பியையும் விட்டுவிட்டு வேறொருவருடன் சென்றுவிட்டார். இன்று வரை அவரது அம்மா எங்கு என்று தெரியாது. அவரது அப்பா அவ்வப்போது வருவார் போவார். சில வருடங்களுக்கு முன்பு தான் அவரும் இறந்துவிட்டார். யாரிடமும் பெரிதாக சொல்லாமல் நாங்களே இறுதிக்கடன்களை நிறைவேற்றிவிட்டு வந்தோம்.

இப்படியாக ஐந்து வயதிலேயே நிராதரவான அப்பாவுக்கு பாட்டி தான் ஆதரவு. அம்மாவின் அம்மா. ஆதரவென்றால், அவரும் நான்கு பெண்களைப் பெற்றவர். அன்றாட வாழ்க்கைக்கே அல்லல் பட்டுக்கொண்டிருந்தவர். அப்பா, தனது ஏழு வயதிலேயே வீட்டு வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டார். அன்றிலிருந்து கடைசி வரைக்கும் உழைத்தவர். ஆரம்ப நாட்களிலிருந்து அவர் பட்ட துன்பங்களை எப்போதாவது சொல்வார். மலைப்பாயிருக்கும், அவ்வளவு வலிகளையும் துன்பங்களையும் வறுமையையும் கடந்து வந்தவர். அவர் பட்ட துன்பங்களை நினைத்து அழுதிருக்கிறேன்.அதனாலேயே எப்போதும் தான் பட்ட துன்பங்களை நான் அனுபவிக்கக் கூடாது   என்பார். என்னை கஷ்டப்பட விடக்கூடாது என நினைப்பார்.

சிறு வயதில் ஒரே ஒரு முறை என்னை அடித்திருக்கிறார். அதன் பின்பு இன்று வரைக்கும் கை ஓங்கியதில்லை. ஆனால், கண்டிப்பானவர். அவர் பேச்சை மீறவும் மாட்டேன்.  எப்போதும் அப்பா அம்மாவுடன் அல்லது மாமாவுடன் மட்டுமே வெளியில் போகும் நான், முதன் முறையாக பத்தாம் வகுப்பு முழு ஆண்டு விடுமுறைக்கு அவ்வை சண்முகி படத்துக்கு நண்பர்களுடன் போகிறேன் என்று கேட்ட போது மறுத்து விட்டார். இப்போதெல்லாம் நண்பர்களுடன் போகக் கூடாது என்றார். அதன் பின்பு எப்போதும் நான் கேட்டதில்லை. கல்லூரி இறுதியாண்டில் ஒரு முறை தொலைபேசியில் அழைத்து " அப்பா, கல்லூரி பாதி நேரம் விடுமுறை. பசங்க எல்லாரும் படத்துக்குக் கூப்பிடறாங்க போய்ட்டு வரட்டுமா ? “ என்று கேட்ட போது, “ சரிப்பா, மளிகைக் கடைக்கு போ, நான் சொல்லிடறேன், அவங்க பணம் தருவாங்க போய்ட்டு ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வா " என்றார். தேவையான சமயங்களில் அளப்பரிய சுதந்திரத்தையும் நம்பிக்கையையும் தந்தவர்.

மாமா வீட்டுக்கு சிறு வயதில் வாரா வாரம் போய் விடுவோம். சனிக்கிழமை இரண்டாம் ஆட்டம், மாமா , அப்பத்தா அப்பா அம்மா என நிறையப் பேர் போவோம். வீட்டுக்கும் திரையரங்கத்துக்கும் இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரம். நடக்க வேண்டும். நான் படத்தின் இறுதிக் காட்சி வரும் போதே தூங்கிவிட்டதைப் போல பாசாங்கு செய்வேன். படம் முடிந்ததும் பத்து வயதுப்பையனை தோளில் தூக்கிச் சுமந்தபடி வீட்டுக்கு வருவார். சிரித்தபடி இறங்கி ஓடிப் படுத்துக்கொள்வேன். ஒவ்வொரு வாரமும் இது நடந்திருக்கிறது. இப்போது வரைக்கும் என்னை அப்படித்தான் தூக்கிச் சுமக்கிறார்.

அப்பா முதன் முதலில் அழுது நான் பார்த்தது எனக்கு விபத்து ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் கிடந்த அன்று. அதன் பின்னர் அவருக்கு அறுவை சிகிச்சைக்காக பதினைந்து வருடங்கள் முன் அறுவை அரங்குக்குப் போகும் முன் என்னைப்பார்த்து அழுதார். நானும் அழுதேன். அவ்வளவுதான். தைரியமும் பிடிவாதமும் தீர்க்கமும் கொண்டவர். இந்த முறை அவர் அறுவைக்குப் போகும் போது அழவில்லை. நானும் அவரது தலையைத் தடவி நம்பிக்கையாக அனுப்பி வைத்தேன்.

அப்பா ஒரு கேண்டீன் வைத்திருந்தார். தனது தொழிலில் நேர்மையாயிருக்கும் ஒருவருக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய தன்னம்பிக்கை , சற்றேயான கர்வம் அவருக்கு எப்போதும் இருக்கும். ஒரு போதும் தரத்தில் சமரசம் செய்து கொண்டதே இல்லை. நாங்கள் எங்களுக்கு என்ன சமைக்கிறோமோ அதே தான் அனைவருக்கும் . விலை குறைந்த பொருட்களையோ , காய்கறிகளையோ அவர் ஒரு போதும் பயன்படுத்த மாட்டார். நிறுவனத்துக்குள் இருக்கும் கேண்டீன் என்பதால் விலை குறைவாகவே இருக்கும். ஆனாலும் அதற்கும் மீறிய சுவையும் தரமும் அவருக்கு இருந்தாக வேண்டும். 24 ஆண்டுகள் அது தான் அவர் தொழில், அவர் உழைப்பு , அவர் சிந்தனை மட்டுமல்ல அவர் உயிரும் கூட அது தான். இறப்பதற்கு முந்தைய நாள் இரவு கூட தேங்காய்க்காரர், காய்கறிக்காரர் என அனைவருக்கும் அழைத்து திங்கட்கிழமை எல்லாம் சரியாக வந்து விட வேண்டும் என கட்டளையிடுகிறார். இப்போதும் நாங்கள் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்தத் தொழிற்கூடத்தின் கேன்டீனில் தான் அவர் இருக்கிறார் நினைவுகளாக என்று. சதா சர்வகாலமும் அதே நினைவிலிருந்தவரல்லவா..

நான் காதலிப்பேன் என நானே நம்பவில்லை. அவரா நினைத்திருப்பார். என் விருப்பத்தை  காதலியிடம் சொல்லும் முன்னர் உங்களிடம் தான் முதலில் சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்லி அவரிடம் சொன்னேன். “ எனக்கு ரத்னாவைப் பிடிச்சிருக்குப்பா உங்களுக்கு ? “ என்று கேட்டபோது , எங்களுக்கும் அதே எண்ணம் தான், உன் விருப்பம் தான் எங்கள் விருப்பமும் என்று எங்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து இன்று வரைக்கும் என் குடும்பத்தையும் சேர்த்து அவர் தான் கவனித்துக்கொள்கிறார். வீட்டைப் பற்றிய எந்தக் கவலையுமின்றி நீ ஜாலியா இரு எல்லாம் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்பார். மளிகை, காய்கறி முதல் கொண்டு எல்லாமே வீட்டுக்கு வந்து விடும். ஒரு முறை கூட நாங்கள் அலைந்ததில்லை எதற்கும்.

சென்ற வருடத்தில் ஒரு நாள் , கிராமத்தில் அம்மா பெயரில் இருக்கும் பூர்விக வீட்டை என் பெயருக்கு மாற்றிக்கொள்ளச் சொன்னார். நான் இப்போது என்ன அவசரம் மெதுவாகச் செய்யலாம் என்றேன். ஆனால், அவர் ஒன்று நினைத்தால் முடித்து விடுவார். அந்த வீட்டை என் பெயருக்கு மாற்றச் செய்தார். வீட்டு வரி, தண்ணீர் வரி, மின்சார இணைப்பு அனைத்தையும் என் பெயருக்கு மாற்றுவதை கண்காணித்து உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார். என் காலத்துக்குப் பிறகு நீ எதற்கும் அலையக் கூடாதுப்பா என்றார். மனைவியை அவரது பெற்றோர் அழைப்பது போலவே பாப்பா என்று தான் அழைப்பார். மகள் அவருக்கு குட்டிமா. என்னிடம் பாப்பா வந்து விட்டாளா என்று கேட்டாள் மனைவியைக் கேட்பார். குட்டிப்பாப்பா என்று மகளைக் கேட்பார்.

அவர் என்னிடம் எப்போதும் ஒரு கண்டிப்பு முகத்தைத் தான் காட்டியிருப்பார். எத்தனை பாசமான முகத்தைக் காட்டினாலும் அதில் ஒரு கண்டிப்பு இருக்கும். ஆனால் பேத்தியிடம் அவர் காட்டிய முகம் வேறாக இருந்திருக்கிறது. அவர் இறந்த பிறகு என்னிடம் இருக்கும் அவரது கைபேசியில் பேத்தியும் தாத்தாவும் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் புகைப்படங்களைப் பார்த்து அழுதிருக்கிறேன். இப்படி ஒரு மலர்ந்த அப்பாவின் முகத்தை நான் அவ்வளவாகப் பார்த்ததே இல்லை. எப்போதும் வேலை வேலை என்று ஓடிக் கொண்டிருப்பவர். பாரதியுடன் அவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்திருக்கிறார். அவள் பெரியவளாகி அவளுக்கும் ஒரு குழந்தை வரும் வரைக்கும் நீங்கள் இருப்பீர்கள் உங்கள் விருப்பப்படி தான் அனைத்தும் நடக்கும் என்று நான் மனைவியிடம் சொல்லியிருந்தேனே அப்பா. என் கனவுகளைப் பொய்யாக்கிவிட்டல்லவா போயிருக்கிறீர்கள்.

வண்டியில் அப்பாவின் உடலைக் கொண்டு வந்து கிராமத்து வீட்டில் வைத்திருக்கிறோம். அம்மாவுக்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் தம்பியையும் ரத்னாவையும் அழைத்து வரச் செய்தோம். அவர் வந்த போது நான் முற்றிலும் உடைந்து விட்டேன். இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் அப்பாவுடன் அவர் தான் உலகம் என்றிருந்தவர். அம்மாவைக் காணச் சகிக்கவில்லை. இயலவில்லை. அம்மாவை இப்படி அழ வைத்ததற்காவும் இப்படி விட்டுப் போனதற்காகவும் அப்பா மீது ஆத்திரமாக வருகிறது.

அப்பாவின் உடலைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து அழுகிறேன். முதல் நாள் எனது கண்ணீரை அனுமதித்த பாரதி அவளும் அழுது தீர்த்தாள். அடுத்த நாள், நான் அவளுக்குத் தெரியாமல் போய் அழ வேண்டி இருந்தது. 180 டிகிரி பார்வையால் என்னைக் கண்காணித்தபடியே இருப்பாள். எப்போது அழுதாலும் ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டு அப்பா போதும் பா அழாதீர்கள் என்று அழுவாள். அவளுக்காக என் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறேன். அவளுக்கு நான் அப்பா. என் அப்பா எனக்கு இருந்ததைப் போல அவளுக்காக நான் வாழ வேண்டும்.

அப்பாவின் இறுதிச் சடங்குக்கு வந்த தேங்காய்க்காரர் தம்பி அப்பா எனக்கு பத்தாயிரம் என் மருத்துவச் செலவுக்குத் தந்திருக்கிறார் திருப்பித் தந்துடறேன் என்கிறார். அப்பாவுக்கு காய்கறிகள் கொண்டு வரும் ஆட்டோக்கார அண்ணன் அப்பா என் பொண்ணு காது குத்துக்கு பதினைந்தாயிரம் தந்திருக்கிறார் தந்து விடுகிறேன் என்கிறார். இது தான் அப்பா. யாரிடமும் கடன் இல்லை. கஷ்ட காலத்திலும் கையேந்தாமல் வாழ்ந்தவர். தன்னைப்போல யாராவது கஷ்டப்படுவதைப் பார்த்தால் இருப்பதைத் தந்து விடுவார்.

மின்மயானத்தின் நகரும் உருளைகளுக்கு மேல் அப்பாவைக் கிடத்திவிட்டு அவரது நெஞ்சு மேல் சூடத்தைப் போட்டு என்னை நெருப்பு வைக்கச் சொல்கிறார்கள் என் கதாநாயகனுக்கு, என் கடவுளுக்கு, என் கண்டிப்பான நண்பனுக்கு நெஞ்சின் மேல் நெருப்பிட்டு உள்ளனுப்பி தீக்குத் தின்னக் கொடுத்துவிட்டேன் அப்பாவை.
என் காலாதி காலக் கண்ணீரை சிந்திக்கொண்டிருக்கிறேன். மறதியைப் போலொரு மாமருந்தில்லை என வைரமுத்துவின் வரிகள் ஒலிக்கின்றன. அந்த மாமருந்து எனக்கு வேண்டாம். என் நினைவுகளில் எப்போதும் இருக்கட்டும் வலியாகவும் கண்ணீராகவும்.

இனி அப்பா என்னுடன் தான் இருப்பார் என்று நான் நம்ப வேண்டும். ஒவ்வொரு கவளம் சோறு உண்ணும் போதும் அவரது முகம் வரும், காரின் இடது பக்க முன்னிருக்கையைக் கூர்ந்து கவனித்தால் உட்கார்ந்திருப்பார் பொறுமையா ஓட்டுப்பா என்று. எங்கு போவதாக இருந்தாலும் போய்ச் சேர்ந்த அடுத்த நொடி வழக்கம் போலவே அழைப்பார் பத்திரமா போய்ட்டயா என்று, எப்போது துவண்டு விட்டாலும் தோள் தடவுவார் நான் இருக்கிறேன் என்று. வீட்டுக்கு வர சற்று தாமதமானாலும் அழைப்பார் கண்டிப்பான குரலுடன். அந்த நம்பிக்கையைத் தான் அவர் தந்திருக்கிறார். அப்பா இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை தான் என்னை வாழ வைக்கும். ...







திங்கள், 27 மார்ச், 2017

இங்கி பிங்கி பாங்கி

இங்கி பிங்கி பாங்கி  - 
                    கவிஞர் மு.அறவொளி அவர்களின் கவிதைத் தொகுப்பை முன்வைத்து



கவிதைகளின் மீதான அன்பு நம் அனைவரிடமும் நிறைந்து கிடக்கின்றது. அதன் பொருட்டு தான் நாம் நாளிதழ், வார இதழ் , முதற்கொண்டு சுண்டல் மடித்துத் தரப்படும் காகிதம் வரைக்கும் கவிதைகளை வாசிக்கத் தேடுகிறோம். கவிதை எழுதுதல் என்பது பெரும் கலையன்று. ஆயினும் கவிதையாக எழுதுதல் உண்மையில் பெரும்கலை தான்.

கவிதைகளை ஒரே ஒரு முறை ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக முயற்சித்துப்பார்க்கும் ஒருவருக்கும் சரி, தொடர்ந்து தனது நாட்களை கவிதையின் வசமே ஒப்படைத்திருக்கும் கவிதைக் காதலர்களுக்கும் சரி உரைநடையில் சொல்ல இயலாத ஏதோ ஒன்று கவிதை தன்வசம் வைத்திருப்பதாகப்படுகிறது. அல்லது ஒரு உணர்வை , உரைநடையில் சொல்வதில் ஒரு போதாமை தோன்றுகிறது. அந்தப் போதாமை தான் கவிதைகளை நாடச்செய்கிறது.

மின்னிதழ் ஆசிரியராக, பொறியாளராக, ஓய்வுபெற்ற ராணுவ வீரராக , சமூகப்பணிகளுக்குத் தோள் கொடுக்கும் தோழராக என பல அரிய முகங்களுடன் அறியப்பட்ட திரு.மு.அறவொளி அவர்கள் தன்வசம் நிறைய கவிதைகள் வைத்திருந்திருக்கிறார். இத்தனை முகங்களுக்கிடையிலும் தனது கவிதை முகத்தை இழக்காமல் உடன் அழைத்து வந்தே இருக்கிறார் என்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

குழந்தைகளின் உலகுக்குள் நுழைந்து கவிதைகளைக் கொண்டு வருவது கவிஞர்களுக்கு வெகு இலகுவாக இருக்கிறது. ஆனால் , கொண்டு வரும் கவிதைகளின் கவித்துவத்தைக் காப்பாற்றுவது தான் கவிஞர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விழுக்காடுகளில் வித்தியாசப்படும் இடம். குழந்தையையே கவிதையாகக் கண்ணுறும் நாம் குழந்தைமையையும் அவ்வாறே காண்கிறோம் .

யாழினியின் கதைகளில், கற்பனைகளில் ஒரு காடு இருக்கிறது. அது உலக வழக்கத்துக்கு எதிராக இருக்கிறது. வளர்ந்த மனிதர்களின் அப்பட்டமான உண்மைகளுக்கு எதிர் திசையில் இருக்கிறது. அவளின் விதிப்படி மான்கள் தான் புலியைத் துரத்துகின்றன , சிட்டுக்குருவி சிங்கத்திடம் விளையாடுகிறது , இப்படி இன்னும் நீள்கிறது கற்பனை


யாழினியின் காடே அதிர்ந்தது

மான் கூட்டம் புலியைத் துரத்த
சிட்டுக்குருவி சிங்கத்தின் பிடரிக்குள்
புகுந்து விளையாட
கரடி கழுத்தில் குரங்கொன்று
பேன் பார்க்க
முதலையின் முதுகில்
முயல் குட்டி பயணிக்க
சாப்பிட வாடி என்ற அதட்டலில்
யாழினியின் காடே அதிர்ந்தது

யாழினி வைத்திருக்கும் கற்பனைக் காடு கவிதையின் வழியாக நமது நாடாகிறது. பெருகிக் கிடக்கும் வன்மம் நிஜ வாழ்க்கையாகிறது அதைத்தாண்டிய அன்பு நம் கனவாகிறது. இப்படித்தான் ஒரு குழந்தைக் கவிதை பெரியவர்களுக்குமான கவிதையாகிறது.

குழந்தைகளின் அறிவு வளர்ச்சியும் , முதிர்ச்சியும் அபரிமிதமானது. நம்மை ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்துவது.  நிலவை வைத்து இத்தனை காலம் கவிதை எழுதுகிறோம், இத்தனை காலம் ஆராய்கிறோம்,  இத்தனை செயற்கைக்கோள்கள் நிலவை வட்டமடிக்கின்றன, இறங்கியும் ஆராய்கின்றன, ஆனால் யாழினியின் மிகப்பெரும் கண்டுபிடிப்பை இந்த நூற்றாண்டில் எந்த விஞ்ஞானமும் நிகழ்த்தியதாகத் தெரியவில்லை.

வானின் பின் பக்கம்

வானின் பின் பக்க வண்ணம்
வெள்ளைதான் அப்பா

எப்படிக் கண்டு பிடித்தாய்

அதோ அந்த ஓட்டை
வழியாகத்தான் என்று
நிலவைக் காட்டினாள் யாழினி
பெருமிதத்துடன்

வானத்தின் பின்பக்க வண்ணத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஓட்டையாக நிலவைக் கற்பனை செய்பவள் எத்தனை அழகானவள், எவ்வளவு கொண்டாடப்பட வேண்டியவள். இதோ நான் கொண்டாடுகிறேன். வாரியணைத்து உச்சி முகர்கிறேன் யாழினியை, இந்தக் கவிதையை, இந்தக் கவிஞனை .

சொற்களின் அரை வேக்காட்டுத்தனம் எப்போதும் ஆபத்தானது. கவிஞர்கள் எழுத்தாளர்களையும் தாண்டி ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சொற்கள் அவ்வளவு முக்கியமானவை . மனித இனத்தை மேம்பட்ட இனமாக மாற்றிய ஒன்றாக மொழியையும் குறிப்பிடலாம். மொழியின் வெளிப்பாடு சொற்கள். அவற்றை வைத்து நாம் எதுவும் செய்யலாம். கலை, இலக்கியம், அரசியல் என அனைத்திலும் சொற்களை வைத்தே மாற்றப்பட்ட வரலாறு நிறைய உண்டு.

                  செரிமானம்

எப்போதும் நன்கு வேகவைத்து
பின் பரிமாறுங்கள்
இல்லையெனில்
செரிமானம் ஆகாமல் அங்கே
சிக்கிக் கொள்ளலாம்
சில சொற்கள்


சொற்கள் நம் தலையெழுத்தையும் மாற்றும் சக்தி கொண்டவையாக இருக்கும். ஆக, ஒரு தத்துவார்த்தமான கவிதையில் சொற்களைப் பிரயோகிப்பதின் முக்கியத்துவத்தை கவிஞர் பதிவு செய்கிறார்.

காலம் காலமாக இருக்கும் நமது நம்பிக்கைகளை , மூட நம்பிக்கைகளை உடைத்து உண்மையை உரக்கச் சொல்லி அறிவூட்டுவது தான் அறிவியல்.

மாறாக அறிவியலின் உண்மைகளையும் , நிதர்சனங்களையும் தாண்டி , அதை அழகியலாகப் பார்ப்பது தான் படைப்பின் கண்.



          வழி மறந்து

வழி மறந்து 
நிற்கின்றன
மலை ஏறிய
பாறைகள்

மலை மேல் கிடக்கும் பாறைகள் , மலையேறி வழி மறந்து போனதால் தான் கிடக்கின்றன என கவிதை பேசுவது அறியாமையை அல்ல, அது அழகியல். கவிதை அறிவியல் உண்மைகளை வளர்ந்த மனிதர்களைப்போன்ற அறிவுக்கண்களால் பார்பது அன்று. அது, அழகியல் நிரம்பிய ஒரு குழந்தையின் கண்களால் இந்த பிரம்மாண்ட உலகைப் பார்ப்பதுவும் கூட என்பதைத்தான் இந்தக் கவிதை உணர்த்துகிறது.

எதை விடவும் கவிஞனின் உணர்வுகளை , கவிதையின் பொருளை அசைத்துப்பார்ப்பது ஒரு மரணமாக இருக்கக்கூடும்.  அதிலும் ஒரு எளிய உயிரின் மரணம் கவிதையின் ஆன்மாவை நிச்சயம் அசைத்துப்பார்க்கும்

சாமரம் வீசிக்கொண்டிருந்தது

உறங்குகிறதோ  என
எண்ணிக் கொண்டு
சாமரம் வீசிக்கொண்டிருந்தது
ஆறாவது வாகனம்
அந்தப் பறவையின் மீது
ஏறிக் கடந்த பின்னும்
அதில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த
மிச்சம் மீதி சிறகுகள்

பறவையின் மரணத்தைப் பதிவு செய்த கவிதைகள் ஏராளம் . அது ஒரு குறையாகவே தெரியாதவாறு இன்னும் இன்னும் அழகான பதிவுகள் வந்த வண்ணமேயுள்ளன. . காரணம், அத்தனை மரணங்கள் நிகழ்கின்றனவே.

இது கவிஞரின் முதல் கவிதைத் தொகுப்பு, முதல் தொகுப்புக்கான அத்தனை வழமைகளையும் கொண்டிருக்கும் தொகுப்பில் அதை மீறியும் துருத்திக்கொண்டு சில கவிதைகள் அழகாகத் தெரிகின்றன. அதன் பின்னணியில் கவிஞனின் புலமையும் அனுபவமும் மட்டுமல்லாமல் அவரது மனதும் புலப்படுகிறது.

கவிதையை ஒரு விளையாட்டுப்பொருளைப்போல பாவித்தல் எப்போதும் சரியான விளைவுகளைத் தந்துவிடாது. இன்னும் கொஞ்ச மெனக்கெடல்களும் இருந்திருந்தால் இந்தத் தொகுப்பு இன்னும் உயரத்தைத் தொட்டிருக்கும். இப்போதும் ஒன்றும் குறையில்லை. தோகை விரித்தாடும் மயில் அழகு, விரிக்க முயலும், விரித்து சுருக்கி போக்குக் காட்டும் மயிலும் அழகுதான்.

இங்கி பிங்கி பாங்கி போட்டுத் தேர்வு செய்ய வேண்டியதில்லை எல்லாக் கவிதைகளுமே வெற்றி தான். அவசியம் வாசித்துப்பாருங்கள்.

வாழ்த்துகள் கவிஞருக்கு

ஆசிரியர் : மு.அறவொளி
வெளியீடு : கொலுசு , பொள்ளாச்சி
தொடர்புக்கு : 94861 05615
              

திங்கள், 27 பிப்ரவரி, 2017

தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடையின் வளரும் படைப்பாளர் விருது

தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடையின் முப்பெரும் விழா தேனியில் கடந்த 25-02-2017 அன்று நடைபெற்றது. எனக்கு 2016ஆம் ஆண்டுக்கான வளரும் படைப்பாளர் விருது வழங்கப்பட்டது. மேடை அமைப்புக்கும் தோழர் விசாகனுக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றி.

உடன் விருது பெற்ற ஆளுமைகளுக்கும் நண்பர்களுக்கும் மனம் நிறைந்த நல்வாழ்த்துகள்...


எழுத்தாளர் பாஸ்கர் சக்தி அவர்களிடமிருந்து விருது பெற்ற போது..
அருகில் கவிஞர் நறுமுகைதேவி மற்றும் கவிஞர் சுகிர்தராணி




நிகழ்வில் நூல்கள் வெளியிடப்பட்டன, நூல்கள் அறிமுகம் செய்யப்பட்டன, தலைமை உரை இருந்தது, சிறப்புரை இருந்தது, குறும்படம் திரையிடப்பட்டது, ஐம்பது பேர்களுக்கும் மேலாக விருதுகள் வழங்கப்பட்டன, வழக்கம் போல கொஞ்சம் தாமதமாக ஆரம்பிக்கப்பட்டது ஆனாலும் குறித்த நேரத்தில் நிகழ்வு முடிந்தது அவ்வளவு ஆச்சர்யம்.

நிகழ்வில் இதுவரை சந்தித்திராத, சந்தித்து பல நாட்கள் ஆன நண்பர்கள் அனைவரையும் சந்தித்ததே பெருமகிழ்வு.

தோழர் விசாகனின் அர்ப்பணிப்பான உழைப்பு பாராட்டுதலுக்குரியது. தமிழகம் முழுக்க இருந்து சிறந்த படைப்பாளர்களை, ஆளுமைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து விருது அளித்திருக்கிறார். நிகழ்ச்சியை மிகச்சிறந்த முறையில் ஒருங்கிணைத்திருக்கிறார்.

தொடர்ந்து ஒவ்வொரு மாதமும் ஏதாவது ஒரு வகையில் சிறப்பான கூட்டமாக இலக்கிய சந்திப்புகளை ஒருங்கிணைக்கிறார். அவரது பணி சிறக்க வாழ்த்துகள் ..





ஞாயிறு, 12 பிப்ரவரி, 2017

இளைஞர்களின் காலம்



கொலுசு மின்னிதழில் நான் எழுதும் கட்டுரைத் தொடரான தேநீர் இடைவேளையில் இந்த மாதம் வெளியாகியிருக்கும் கட்டுரை உங்கள் பார்வைக்கு ...

தேநீர் இடைவேளை # 11       இளைஞர்களின் காலம் 


ஜல்லிக்கட்டு க்கான பட முடிவு


இது இளைஞர்களின் காலம். அரசியல், பொருளாதாரம், இலக்கியம்,தொழில் என சகல துறைகளிலும் இளைஞர்கள் மிகத்தீவிரமாகவும் தொலைநோக்கோடும் இயங்கிக் கொண்டும் சாதித்துக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் இரண்டாம் முறையாக நமது இளைஞர்களை நாம் பெருமையாகக் காண முடிந்தது. முதல் முறையாக ஒரு மாபெரும் அறப்போராட்டத்தை நம் கண் முன்னால் காண முடிந்தது. நாம் வாழும் காலத்தில் இப்படியொரு நிகழ்வு இதற்கு முன்னர் பார்த்திடாதது. இவ்வளவு திடமான, தீர்க்கமான, ஒருங்கிணைந்த ஒரு போராட்டத்தை காலம் எப்போதும் நினைவில் வைத்திருக்கும்.

இந்த இளைஞர்கள், கொஞ்சநாட்களுக்கு முன்னர் வரைக்கும் பேருந்து நிலையங்களில், கல்லூரி வாசல்களில், திரையரங்கங்களில் என சகல இடங்களிலும் கைகளில் திறன்பேசியை வைத்துக்கொண்டு தேய்த்தபடி இருந்தவர்கள். இவர்கள் யாரென்பதை அறிய கொஞ்சம் சென்னை வெள்ளம் உதவியது.

சென்னை வெள்ளத்தின் போது, காவல் துறையை விட, பேரிடர் மீட்புக் குழுவை விட, ஏன் அரசை விடவும் மிகத் தீவிரமாக இயங்கி மீட்புப் பணிகளிலும், நிவாரணப் பணிகளிலும் எந்த புகழுக்கும், பிரதிபலனுக்கும் ஆசைப்படாது தமது கொண்டாட்டங்களை, அலுவல்களை அனைத்தையும் புறந்தள்ளிவிட்டு பல நாட்கள் சென்னை கடலூர் பகுதிகளில் சுற்றி தமது உதவிகளைச் செய்தபடியிருந்தனர். மேலும் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் இருந்தபடி போதும் போதும் எனும் அளவுக்கு நிவாரணப் பொருட்களைச் சேகரித்து அனுப்பியபடி இருந்தனர்.

அது அவர்களின் சிறு தரிசனம் தான். இதோ, இந்தப் புத்தாண்டில் தான் அவர்கள் விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளனர். தமிழகமே அதிர அதிர அவர்களது விஸ்வரூப தரிசனம் கிடைத்துள்ளது.. முதலில் யாரும் இவ்வளவு தீவிரமான ஒரு போராட்டத்தை முன்கூட்டியே யோசித்திருக்கவில்லை. ஆங்காங்கே கூடிய மாணவர்கள் தாங்களாகவே ஒன்றிணைந்தார்கள். ஒரே தலைமையின் கீழான போராட்டமாக அல்லாமல், எந்தத் தலைமையும் வழிகாட்டுதல்களும் இல்லாமல், தாங்களே சுயமாக இயங்கினர் ஆனால் இம்மியளவும் பிசகாமல் அறவழியில் நடந்தது அந்தப் போராட்டம்.

ஜல்லிக்கட்டு என்பது வெறும் விளையாட்டு மட்டுமல்ல, அது ஒரு இனத்தின் அடையாளம், ஒரு இனத்தின் வரலாற்று எச்சங்களில் அதுவும் ஒன்று என்பதையெல்லாம் அவர்கள் உணர்ந்திருந்தபடியாலேயே இந்தப் போராட்டம் சாத்தியமானது. இந்தப்போராட்டத்தின் பிரதான நோக்கம் ஜல்லிக்கட்டு மீதான தடையை நீக்குவது தான் என்றாலும், பிற்பாடு பல துணை நியாயம் கோரல்கள் இடைப் புகுத்தப்பட்டன ஆனாலும் ஒரே இலக்கு ஒரே குறிக்கோள் முன்னிறுத்தப்பட்டது இறுதிவரைக்கும்.

சென்னை இளைஞர்கள் ஜனவரி 17 ஆம் தேதி ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாக மெரினாவில் கூடுவதாக திட்டமிட்டனர். ஜனவரி 16ஆம் நாள் சென்னை இளைஞர்களுக்கு முகநூல்,கட்செவியஞ்சல்,இணையம்,மின்னஞ்சல் என அனைத்து சமூக ஊடகங்களிலும் செய்திகள் அனுப்பப்பட்டன. ஜனவரி 17 அன்று மெரினாவில் கூடலாம் என்று. அது சென்னை தவிரவும் அனைத்து ஊர்களுக்கும் மெல்லப் பரவியது. குறிப்பிட்ட நாளில் மெரினாவில் இளைஞர்கள் கூடினர். அடுத்தடுத்த நாட்களில் கோவை,மதுரை,சேலம்,திருச்சி,ஈரோடு என அனைத்து ஊர்களிலும் தாமாகவே கல்லூரி இளைஞர்கள் திரள் திரளாகக் கூடினர்.



இந்தக் கூடுகையும், போராட்டமும் முழுக்க முழுக்க சமூக ஊடகங்களால், இணையத்தாலேயே சாத்தியமானது. அது இல்லையென்றால் தமிழகம் முழுக்கவும் ஒரே சமயத்தில் இப்படியொரு மாபெரும் எழுச்சி நடந்திருக்காது. ஆரம்பநாளில் செய்த ஊடகங்களில் கூட பெரிய ஆதரவு இருந்திருக்கவில்லை . ஆனாலும் அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவர்களும் இந்த எழுச்சியை வியந்து கொண்டாடி வலு சேர்த்தனர்.  எந்த அரசியல் நோக்கமுமல்லாது , எந்த அரசியல் பின்புலமுமல்லாது, அரசியல் துணையுமின்றி தாங்களே முன்வந்து போராடிய இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடக்கவும் இவையே காரணங்களாயின.

தமிழகம் மட்டுமல்லாது இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலிருந்தும் தமிழ் நாட்டு இளைஞர்களின் அறப்போராட்டத்துக்கு ஆதரவு பெருகியது.வெளிநாடு வாழ் தமிழர்களும் ஆங்காங்கே இருந்தபடி தங்களது தாய்மண்ணின் எழுச்சி நாயகர்களுக்கு தங்களது ஆதரவை அழுத்தமாக இணையம் வழி பகிர்ந்தபடியே இருந்தார்கள்.

ஒவ்வொரு ஊரிலும் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி , இந்தத் திட்டமிடலும் இன்றி காலை முதல் மாலை வரை, விடிய விடிய என ஜல்லிக்கட்டுக்கு ஆதரவாகவும், அதை எதிர்க்கும் பீட்டா உள்ளிட்ட அமைப்புக்கு எதிராகவும் கோஷங்களிட்டபடி போராடி வந்தனர். நான் பார்த்தவரைக்கும் எந்த சட்ட திட்டங்களும் கட்டுப்பாடுகளும் இல்லாமல் ஒரு கட்டுக்கோப்போடு நடந்த மாபெரும் போராட்டம் இதுவாகவே இருக்கும்.

இளைஞர்கள் தாங்கள் கற்ற கல்வியின் ஒளியை போராட்டக் களமெங்கும் பாய்ச்சியபடியே இருந்தனர். ஆண்களும் பெண்களுமாக இளைஞர்களும் இளைஞிகளுமாக கூட்டம் கூட்டமாக இருந்தாலும் சுய ஒழுக்கத்துடனும் சிறு சலசலப்போ அத்துமீறலோ எதுவுமின்றி ஒவ்வொரு ஊரிலும் மிக கண்ணியமாக கூட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது. இந்த கண்ணியமும் நேர்மையும், முதல் நாளில் கல்லூரி இளைஞர்களின் போராட்டமாகத் துவங்கிய இந்தக் கூடுகை, ஒரு யுகப்புரட்சியாக அடுத்தடுத்த நாட்களில் மாற வித்தானது.

 இளைஞர்களின் கண்ணியமான, நியாயமான போராட்டங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு அப்பாக்கள்,அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் வந்து இணைந்துகொண்டார்கள். முதியவர்களும் கூட முடிந்தவரை இவர்களுக்கு ஆதரவாக சும்மாவேனும் அமர்வோம் என்று இணைந்துகொண்டார்கள். இவர்களுடன் ஆங்காங்கே பள்ளி மாணவர்களும் தன்னிச்சையாக வந்து சேர்ந்துகொள்ள அவர்களது ஆசிரியர்களும் கரம் கோர்த்துக்கொண்டனர். வேலைக்குச் செல்பவர்கள் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டும், இயலாதவர்கள் மாலை முதல் இரவு முழுவதும் என ஆத்மார்த்தமாக இணைந்த கூட்டமாக ஆனது.

களத்தில் போராடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு உணவு, தண்ணீர், சிற்றுண்டிகள், தேநீர் என எந்தக்குறையுமின்றி வந்துகொண்டே இருந்தது தான் ஆச்சர்யம். அதிலும் யார் கொடுக்கிறார்கள் எங்கிருந்து வருகிறது என்று எந்தத் தகவலுமின்றி எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி தந்து கொண்டேயிருந்தார்கள். ஒரு சின்ன டியூப் லைட்டைக் கோவிலுக்கு தானமாகக் கொடுத்துவிட்டு வெளிச்சமே வராத அளவுக்கு அதன் மீது உபயம் என்று எழுதி தமது பெயரைப் பொறித்துக்கொள்ளும் நம் சமூகம் தான் தங்களது அடையாளங்களைக் கூட மறந்துவிட்டு அள்ளியள்ளிக் கொடுத்தபடியிருந்தனர்,

ஒரு தம்பதியினர் போராட்ட நாட்கள் அனைத்திலும் இரண்டு வேளையும் சலிக்காமல் சளைக்காமல் தேநீர் போட்டுக் கொண்டு வந்து ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு இலவசமாக விநியோகித்தபடியே இருந்ததைப் பார்க்கிறோம், பிஸ்கெட்டுகள் விற்கும் சிறு வியாபாரி தான் வியாபாரத்துக்குக் கொண்டு வந்து பிஸ்கெட் பாக்கெட்டுகள் அனைத்தையும் உடைத்து இளைஞர்களுக்கு இலவசமாகவே கொடுத்ததைப் பார்த்து கண்கலங்கி நிற்கிறோம். மருத்துவர்கள் தங்கள் மருத்துவமனை செவிலியர்களையும் மருந்துகளையும் இலவசமாக வழங்கி இளைஞர்களுக்கு அன்பு செய்கின்றனர். பெண்களும் போராட்டக்களத்தில் இருப்பதால் சில அமைப்புகள் சமயோசிதமாக சிந்தித்து நடமாடும் கழிப்பறைகளைக் களத்துக்கே கொண்டு வந்து அவர்களுக்காக வைத்திருந்து அரணாக நிற்கிறார்கள். இந்த அமைப்பு அந்த அமைப்பு நற்பணி மன்றங்கள் இயக்கங்கள் என அனைவரும் தங்களது முகங்களை முன்னிறுத்தாமல் பல்வேறு உதவிகளைச் செய்தபடியே இருக்கின்றனர்.

போராட்டம் வெறும் கூச்சல்களாகவும், அல்லது இறுக்கமாகவும் இருந்திருந்தால் இத்தனை நாட்கள் தொடர்வதில் தொய்வு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். இளைஞர்கள் அத்தனை உற்சாகமாக இருந்தனர் எந்நேரமும். அவர்களை உற்சாகமாக்க ஒரு இடத்தில் பறை இசை நடக்கிறது, ஒரு இடத்தில் தேவராட்டம், கும்மி ஆடுகிறார்கள், ஒரு இடத்தில், காவடி, கிராமிய நடனங்கள் விளையாட்டு என களமே களைகட்டியிருக்கிறது. மாணவர்கள் தங்களது திறமைகளைக் காட்டுகின்றனர். பொதுமக்கள் தஙகளால் முடிந்தவரை இணைந்து அவர்களை உற்சாகமூட்டுகின்றனர். போராட்டம் நடந்த ஆறு நாட்களும் இரவுபகலாக உற்சாகம் குறையாமல் இளைஞர்கள் இருந்தது தான் இந்நிகழ்வில் மிகப்பெரும் சிறப்பு.

பெரும்பாலும் பெண்களும் பெரியவர்களும் இந்தக்கால இளைஞர்களைக் குறை கூறித்தான் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் முதன்முறையாக அவர்களது முழுமையான ஆதரவு இப்போது அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. ஒவ்வொரு ஊரிலும் களத்தில் இருந்த இளைஞர்களுக்கு உறுதுணையாக ஆயிரக்கணக்கான குடும்பப் பெண்களும் பெரியவர்களும் இருந்தனர்.

இளைஞர்களின் தன்னொழுக்கத்தை இந்தக்கூட்டம் மிகச்சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியது. இத்தனை கூட்டம் கூடுகையில் யாரோ ஒரே ஒருவர் கல்லெடுத்து எறிந்திருந்தாலும் கூட வன்முறை கட்டுக்கடங்காமல் வெடித்திருக்கும். ஆனால் இந்தப் போராட்டத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியின் பின் இவை இருந்தன. போக்குவரத்துக்கு எந்த இடையூறையும் இவர்கள் ஏற்படுத்தவில்லை. ஆங்காங்கே அவர்களே போக்குவரத்தை சரிசெய்யும் பணிகளில் ஈடுபட்டனர். தாங்கள் போட்ட குப்பைகளைக் கூட தாங்களே அள்ளியெடுத்து அப்புறப்படுத்தினர்.  பெரியவர்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் முதல் மரியாதை தந்து வழியும் இடமும் தந்தனர். தங்களது சக மாணவ மாணவிகளை பால்வேறுபாடின்றி மதித்து நடத்தியும், விட்டுக்கொடுத்துமாக   அவ்வளவு பக்குவமாக நடந்துகொண்டனர்.

இவ்வளவு சாத்வீகமாக ஒரு போராட்டம் நடக்கிறது, இது இப்படியே நடந்து வெற்றியும் பெற்றுவிட்டால் என்ன ஆகும் என அதிகார வர்க்கத்தின் மூளைகள் யோசிக்கத் துவங்கின. ஒரு வேளை அமைதியாக இந்தக் கூட்டம் வெற்றியுடன் கலைந்து விட்டால் நாளை ஒவ்வொரு விசயத்துக்கும் கூடுவார்கள். விவசாயம், நதிநீர் , அந்நிய வியாபார ஆதிக்கம், என எத்தனையோ விசயங்கள் இருக்கின்றன அவர்கள் போராட. அது நடந்துவிடவே கூடாது என்பது தான் அதிகாரவர்க்கத்தின் திட்டம். ஆகவே தான் அவர்களது கூலிப்படைகளான காவல் படைகளை ஏவினர் கடைசி நாளில்.

அந்த ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் பொறுத்திருந்தால் சட்டப்பேரவையில் ஜல்லிக்கட்டுக்கு அனுமதி தந்து தீர்மானம் கையெழுத்தானதும் தாங்களாகவே வெற்றியுடன் கலைந்திருப்பார்கள் மாணவர்கள். ஆனால் அது நடந்துவிடக்கூடாது என்று சதித்திட்டம் தீட்டியவர்கள் தாம் தங்கள் கைகளாலேயே குடிசைகளை,வாகனங்களைத் தீயிட்டுக் கொளுத்திவிட்டு மாணவர்கள் மேல் பழிசுமத்தப்பார்த்தனர். தாங்களே குடியிருப்புகளையும் உடைமைகளையும் அடித்து நொறுக்கினர். பெண்கள் குழந்தைகள் என்று யாரையும் பாராது தங்களது கொடுங்கோல்களால் அடித்து விளாசினர்.

இப்படியாக மிக அருமையாக அறவழியில் முடிந்திருக்க வேண்டிய ஒரு மாபெரும் எழுச்சிப் போராட்டம், வன்முறையாக முடித்து வைக்கப்பட்டது..

ஆனாலும், இளைஞர்களிடத்தில் இன்னும் அந்தத் தீவிரம் இருக்கிறது. இனிவரும் காலங்களில் சமூக சீர்கேடுகளுக்கு எதிராக, அரசின் மெத்தனப் போக்குக்கு எதிராக, சுரண்டல்களுக்கு எதிராக, இளைஞர்களின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கும்.

கொலுசு மின்னிதழில் வாசிக்க : 

இளைஞர்களின் காலம்

வியாழன், 9 பிப்ரவரி, 2017

கசக்கி எறியப்படும் நந்தினிகள் ஹாசினிகள்

சென்ற வாரத்தில் கட்செவியஞ்சலில் கீழ்க்காணும் புகைப்படம் வந்தது. தேதி மற்ற விவரங்கள் இல்லாததால் இது வழக்கம் போல ஏதோ பழைய செய்தியைப் பரப்புகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். . முகநூலிலும் நண்பர்களின் பதிவைப் பார்த்துவிட்டு உண்மைதான் என்று தெரிந்ததும் நண்பர்களுக்குப் பகிர்ந்தேன்.

இப்படி இருக்க ஹாசினி இப்போது உயிருடன் இல்லை என்ற பதிவைப் பார்க்கும் போது பதை பதைக்கிறது மனது.

கீழ்க்காணும் பதிவு முகநூலில் Zabi Zabi அவர்களின் பதிவு. அவர் ஹாசினியைத் தெரிந்தவர். பக்கத்தில் வசிப்பவர்.

நான்கு நாட்களாக தேடப்பட்டு வந்த 7 வயது பெண்குழந்தை ஹாசினி இன்று எரிந்த நிலையில் தாம்ப்ரம் பை பாஸ் சாலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டார்
ஹாசினியின் அப்பார்ட்மெண்டில் பக்கத்து வீட்டுக்காரராக குடியிருந்த ஒரு நாதாரி ஜஸ்வந்த் என்பவன் தான் குழந்தையை கடத்தி எரித்ததாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது
ஜஸ்வந்த் கைது செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில் அவனுடைய தூக்கு தண்டனைக்காக குரல் கொடுக்க வேண்டியது நம் அனைவர் மீதான தார்மீக கடமையாக உள்ளது
அந்த நாயை காவலர்கள் இழுத்து வந்த போது முதல் அடி என்னுடையதாக விழுந்தது என்பதை ஹாசினிக்காக நான் செய்த சிறு முன் மாதிரியாக நினைக்கின்றேன் இனி எந்த பெண் குழந்தைக்கும் இம்மாதிரியான துயரம் நேராது இருக்க அவன் தூக்கில் தொங்கும் வரை இதை சும்மா விட மாட்டேன்
ஹாசினியின் வீட்டில் இருந்தே இதை போஸ்ட் செய்கிறேன்.. ஹாசினிக்காக குரல் கொடுப்போம்..


ஹாசினி வெறும் ஏழு வயதேயான சிறுமி, அவளிடம் காமம் கொண்டு வேட்டையாடிக் கொன்று எரித்தும் இருக்கிறான் அயோக்கியன். நினைத்துப் பார்க்கவே மனம் பதறுகிறது. பெற்றவர்களுக்கு எப்படி இருக்கும் ?

சமீபத்தில் 16 வயதேயான தலித் சிறுமி நந்தினியின் கொலையையும் படித்து மனம் நொந்து போயிருந்தேன்.
தொடர்புடைய படம்

அரியலூர் அருகேயுள்ள சிறுகடம்பூரைச் சேர்ந்த 16 வயது நந்தினி, டிசம்பர் 26 அன்று காணாமல்போனார். புகாரை போலீஸார் அலட்சியமாகக் கையாண்டிருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து பல்வேறு அமைப்புகளும் தந்த அழுத்தத்தின் விளைவாக நடவடிக்கைகள் தொடங்கி, ஜனவரி 14 அன்று கீழமாளிகை கிராமத்தில் ஒரு கிணற்றிலிருந்து நிர்வாண நிலையில் இந்தச் சிறுமியின் சடலம் அழுகிய நிலையில் மீட்கப்பட்டிருக்கிறது.

கீழமாளிகை கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் மணிகண்டன். இவரும் நந்தினியும் காதலித்ததாகவும் விளைவாக, நந்தினி கருவுற்றதாகவும் திருமணத்துக்கு அவர் அழுத்தம் கொடுத்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால், நந்தினியைத் தன்னுடைய பாலியல் வேட்கைக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் நோக்கில் பழகிய மணிகண்டன், தனது நண்பர்கள் மணிவண்ணன், வெற்றிச்செல்வன், திருமுருகன் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அவரைக் கொன்றதாகப் புகார் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. நந்தினி கொல்லப்படுவதற்கு முன்பு, கூட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இது தொடர்பாக, சம்பந்தப்பட்ட நான்கு இளைஞர்களும் இப்போது கைதுசெய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

நந்தினி காணாமல்போய் 11 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் அவரது உடல் கண்டெடுக்கப்பட்டது என்பதும், 20 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் காவல் துறை முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவுசெய்தது என்பதும் 20 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் இந்தக் கைது நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் காவல் துறையின் அலட்சியப் போக்குக்கு ஓர் உதாரணம். சாதியம் சார்ந்து நாடு முழுவதும் நடக்கும் வன்முறைகளின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் உயர்கின்றனவே அன்றி குறையவில்லை.

இப்படியாகவே தொடர்ந்து ஒவ்வொரு நாளும் நூற்றுக் கணக்கில் நமது சகோதரிகள் , மகள்கள் கடத்தப்படுகிறார்கள், வன்புணரப் படுகிறார்கள், கொலையும் செய்யப்படுகிறார்கள்.

சில நாட்கள் நாமும் புலம்பிவிட்டு அடுத்தடுத்த வேலைகளில் மூழ்கிவிடுகிறோம்.

அரசும் , அதிகாரிகளும் , குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கான தீவிர நடவடிக்கை எடுப்பதாகத் தெரியவில்லை. குறைந்த பட்சம் குற்றவாளிகளை நேர்மையாக விசாரித்து தண்டிக்கவும் துப்பில்லை.

பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் குறைய வேண்டுமென்றால் தண்டனைகள் கடுமையாக வேண்டும் என்பது தான் நம் கண் முன்னர் இருக்கும் ஒரே வழி. அதைத்தான் எதிர் பார்க்கிறோம்...


தூய்மை இந்தியாவாகிக் கொண்டிருக்கும் இந்நாட்டில்
இன்னும் பிஞ்சுப் பூக்கள்
கதறக் கதற நசுக்கி முகரப்படுகிறார்கள்
நெஞ்சம் பதற நாம் அழுது புலம்புகிறோம்
சில காலம்
எதிர்க்குரலில் கத்தித் தீர்க்கிறோம்
சிலகாலம்
குற்றவாளிகளை வசை பாடுகிறோம்
சிலகாலம் 

ஆனால்
நந்தினிகள் ஹாசினிகள்
காலந்தோறும் கசக்கியெறியப் படுகிறார்கள்
ரத்தக்கறை படிந்த இந்த நிலம்
கால வெள்ளத்தில் பூசி மொழுகப்பட்டுவிடுகிறது
மாபாவங்களுக்கும் கூட 
துணை போகும் சட்டம் கொண்டிருக்கும்
சாத்தான்களின் நகரத்தில்
சந்தனமும் பன்னீருமா ஓடப்போகிறது ?
குருதி வாடையைச் சகித்துக்கொண்டே
வாழப் பழகிக் கொள்வோம் இனி


ஞாயிறு, 29 ஜனவரி, 2017

தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடையின் 2016ஆம் ஆண்டுக்கான வளரும் படைப்பாளர் விருது

தேனியில் தோழர் விசாகன் பொதுச்செயலாளராக இருந்து சிறப்புடன் இயங்கி வரும்
தமிழ்நாடு முற்போக்கு கலை இலக்கிய மேடையின்  2016ஆம் ஆண்டுக்கான வளரும் படைப்பாளர் விருது எனக்கும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். மிக்க மகிழ்ச்சி. 
உடன் விருது பெறும் சக படைப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் மனம் நிறைந்த நல்வாழ்த்துகள்...

இதில் கூடுதல் மகிழ்ச்சி என்னவெனில் பொள்ளாச்சி இலக்கிய வட்டத்துக்கு மூன்று விருதுகள் என்பது. எனக்கு, கவிஞர் ஆன்மன் மற்றும் கவிஞர் யாழ் தண்விகா ( விஜயராஜ் காந்தி ) என மூன்று பேருக்கு இந்த விருது கிடைக்கப்போவது பொள்ளாச்சி இலக்கியவட்டத்தின் பயணத்தில் ஒரு முக்கிய நிகழ்வு.

மேலும் விருதுகள் பெறும் சக படைப்பாளர்கள் அனைவரும் நண்பர்கள் என்பது மட்டற்ற மகிழ்வு...

பிப்ரவரி 25 அன்று மாலை தேனியில் விருது விழா... நண்பர்களைச் சந்திக்கவிருப்பதில் மகிழ்ச்சி...



வியாழன், 26 ஜனவரி, 2017

இந்த வார ஆனந்த விகடனில் எனது கவிதை

இந்த வார ஆனந்த விகடனில் எனது கவிதை வெளியாகியுள்ளது. நண்பர்களின் பார்வைக்கு ...




புதன், 18 ஜனவரி, 2017

கொம்புகள்




No automatic alt text available.




எப்போதாவது ஆயிரம் கரங்கள் நீளும்
அதிகாரத்துக்கு எதிராகவோ
ஆபத்தில் அரவணைக்கவோ,

எப்போதாவது ஆயிரம்
கண்களில் கண்ணீர் மல்கும்
சக உயிர்களின் மீதான
வன்முறைக்கும் வலிகளுக்கும்

எப்போதாவது போல
இப்போது ஆயிரம் கொம்புகள் முளைத்திருக்கின்றன
நமக்கு.
உரிமையை மீட்கவும்
உணர்வைக் காட்டவும்

நமக்கும் கொம்புகளுண்டென
அவர்கள் அறிந்து கொண்டார்கள்;
நாமும்.

இனி அநீதிக்கெதிராகவும்
அடக்குமுறைக்கெதிராகவும்
அவ்வப்போது முளைக்கட்டும்
நம் கொம்புகள்

வெள்ளி, 13 ஜனவரி, 2017

தமிழர் திருநாள் நல்வாழ்த்துகள்


நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இனிய பொங்கல் மற்றும் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

திருவிழாக்களும் கொண்டாட்டங்களும் நம் பண்பாட்டின் மிச்சங்கள் மட்டுமல்ல, அவை நம்மை, நம் உறவை , நம் நட்பை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கும் கண்ணி

பல்வேறு பிரிவினைக் காரணிகளால் நாம் சிதறுண்டு கிடந்தாலும், நம்மை அரூபமாய் ஒரு உணர்வு இணைத்துக்கொண்டபடியே இருக்க வேண்டும். 
அது மொழியுணர்வு, இனவுணர்வு என எதுவாகினும் அதன் அடிநாதம் அன்பாய் இருத்தல் வேண்டும்.

நாம் அகத்திலும் புறத்திலும் சேர்த்துக்கொண்டே இருக்கும் அழுக்குகளும், தேவையற்ற குப்பைகளையும் கழித்து, நல்லனவற்றை, புதியனவற்றை வரவேற்க வேண்டும்

நமது ஆதித் தொழிலான உழவு தான் இன்று வரைக்கும் நமது தட்டில் உணவை நிறைக்கும் தொழில். உழவுத்தொழிலைப் போற்ற வேண்டும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேல், நாம் ஒருவரை ஒருவர் காண வேண்டும். புறக்கண்களால் ஆகாவிடினும் அகக்கண்களால் கண்டு அன்பு செய்ய வேண்டும். ஆரத்தழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

இத்தனைக்குமான ஒரு பண்டிகை தான் பொங்கல்.. இந்நன்னாளில் உள்ளத்திலும் இல்லத்திலும் பொங்கலைப் போல மகிழ்ச்சியும் குதூகலமும்
பொங்கிட மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்/....



செவ்வாய், 10 ஜனவரி, 2017

கவி இன்குலாப் - அதிர்ந்தோய்ந்த பறையிசை



கவிதை என்பது ஒரு மகாகருவி, ஒரு மந்திரக்கோல் என்பதை கண்களை மூடிக்கொண்டு உங்களைப் போலவே நானும், என்னைப்போலவே ஏராளமானோரும் நம்புகிறோம். ஆகவே தான் நம் நாட்களின் எல்லா உயிர்ப்புகளிலும் ஏதாவதொரு வகையில் கவிதை இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அப்பெருங்கருவிதான் போராளிகளின் ஆயுதமாகவும், கேடயமாகவும் இருக்கிறது.அதைக்கொண்டு தான் பூக்களை மலரச் செய்கிறோம்,குழந்தைகளைப் புன்னகைக்கச் செய்கிறோம், சமுதாயத்தின் சட்டைக்காலரைப் பிடிக்கிறோம், அகம் உருக அன்பு செய்கிறோம்,அதி தீவிரமாகக் காதலிக்கிறோம்., தேம்பிக் கொண்டிருப்பவர்களை ஓடோடிப் போய்க் கட்டிக்கொள்கிறோம். இப்படி வாழ்வின் யாவுமாக இருக்கத் தெரிந்த ஒன்றைத்தான் கவிதை என்கிறோம்.

இப்படி, கவிதைகளைக் கைக்கொண்டு தன் இனம், மொழி, சமூகம் ஆகியவற்றில் ஏதாவதொன்றில் ஆழப் பதிந்து விடுபவர்களைக் காலம் ஒரு போதும் மறப்பதில்லை.
அப்படியான ஒரு மாபெரும் மக்கள் கவிஞனைத்தான் இன்று நாம் இழந்திருக்கிறோம்.

கவிதைகளில் புல்லாங்குழல் இசையையும் இசைக்க முடியும், பறையிசையையும் இசைக்க முடியும், புல்லாங்குழல் இசை தன் மென் குரலால் தாலாட்டும் உறங்கச் செய்யும். பறையிசை அதிர வைக்கும், உறங்கவிடாது. கவிஞர் இன்குலாப் அவர்களின் கவிதை பறையிசையைப் போலத்தான். ஒலித்த ஒரு கணத்தில் மட்டுமலலாது நீண்டு எதிரொலித்து அதிர்ந்து கொண்டேயிருக்கும்.

கவிதை எழுதுபவன் கவியன்று
கவிதையே வாழ்க்கையாக உடையோன்
வாழ்க்கையே கவிதையாகச் செய்தோன்
அவனே கவி
- பாரதி

இந்த பாரதியின் வரிகளை, நமக்கு முன்பும் நம் காலத்திலும் பல கவிதைக்காரர்கள் உண்மையாக்கியும் நியாயம் செய்தும் இருக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு பெருங்கவியாகத்தான் இன்குலாப் அவர்களைப் பார்க்கிறேன்.

இன்குலாப் அவர்கள் தனது கவிதைகளுக்கு ஒரு தன்னிலை விளக்கம் அளித்துள்ளார். அதையும் கவிதையிலேயே தந்துள்ளார். தனது கவிதைகள் யாவும் மொழிபெயர்ப்புதான் என கர்வமாக ஒப்புக்கொண்டார். எங்கிருந்து அவற்றை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் என்பதையும் இந்தக் கவிதையில் சொல்லியிருக்கிறார்.

எழுதியதெல்லாம்
மொழிபெயர்ப்புத்தான்.
இளைஞர் விழிகளில்
எரியும் சுடர்களையும்,
போராடுவோரின்
நெற்றிச் சுழிப்புகளையும்
இதுவரை கவிதையென்று
மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்!

இளைஞர்களின் விழிகளில் எரியும் சுடர்களையும், போராளிகளின் நெற்றிச் சுழிப்புகளையும் மொழிபெயர்த்தால் கிடைப்பது நெருப்புக் கவிதையாகத் தானே இருக்க முடியும். அப்படித்தான் இருந்தது.

இந்த தேசம் கட்டமைத்திருக்கிற போலிக் கட்டுப்பாடுகளையும், அது சாட்டும் போலிக் குற்றச்சாட்டுகளையும் சாட இவருக்கு மூன்றே மூன்று வரிகள் போதுமானதாக இருக்கின்றன

பருந்தை எதிர்க்கிற
தாய்க்கோழியைப் பார்த்தா சொன்னாய்
தீவிரவாதமென்று

இந்த மூன்று வரிகள் போதுமானதாக இருக்கின்றன. தீவிரவாதமென்று ஒரு இனத்தின் போராட்டத்தைச் சாடும் இன விரோதிகளுக்கு பதிலாக.

எதை எழுத வேண்டும் என்ற தேர்வை விட எதை எழுதக் கூடாது என்பதற்கான தேர்வை ஒரு எழுத்தாளன் மிகத் தெளிவாகத் தேர்வதில் தான் அவனது சுயம் ஒரு சூரியனைப்போல ஒளிரும். அப்படியான ஒரு தெளிவில் இருந்தவர் தான் கவிஞர். எதை எழுத மாட்டேன் எனச் சொன்ன கவிதை இது .

எழுதமாட்டேன்

எழுதமாட்டேன்
ஒருவரி கூட
நீ
ஒப்பும்படி

எழுத்திலும் அதிரும்
என் பறையொலி
நாராசமாய்
உன்
செவியில் இறங்குதல் போல்

உன்
மெளனவரியும்
அருவருக்க ஊரும்
என்
கண்ணிலூம் மனசிலும்
ஒரு
கம்பளிப் புழுவாய்

என்
கவிதை முளைவிடும்
மனுசங்க வெளியை
உன்
கால்விரல் நகமும்
தீண்டாதது போலவே

மேட்டிமைத் திமிரும்
உன்
சபை வாசலில் கூட
நீளவே நீளாது
என் மயிரின்
நிழலும்

இன்குலாப் அவர்களின் கவிதைகளில் அழகியல் இல்லை என்பது தான் குறையென சில இலக்கியவாதிகளின் விதண்டாவாதத்தைக் காணமுடிகிறது. அழகியல் இல்லை என்றெல்லாம் குறை சொல்லிவிட முடியாது. இருக்கிறது. அது ஒரு மெல்லிசையைப் போல மெல்ல ஊடுருவியல்லாது ஒரு பறையிசையைப் போன்று
சற்று தூக்கலான அழகியல் இருந்தது எனச் சொல்லலாம். அவரது கவிதைகளில் அழகியலுக்கு உதாரணமாய் இந்தக் கவிதையையும் சொல்வேன்.

வேண்டுதல்

ஏந்திய கைகளுக்கு மேலே
எப்பொழுதும்
சலனமற்றிருக்கும்
வானம்

இந்தக் கவிதை விரியும் காட்சி எவ்வளவு அழகானது. ஆனாலும் இதனுள்ளும் அரசியல் இருக்கிறது என்பது இன்னொரு கோணம்.

மீண்டும் பாரதியின் வரிகளைக் கடன் வாங்குகிறேன்,

காலா! உனை நான் சிறு புல்லென மதிக்கிறேன்; என்றன்
காலருகே வாடா! சற்றே உனை மிதிக்கிறேன் 

என்று மரணத்தைத் துச்சமென மதித்தவன் பாரதி. இன்குலாப் அவர்களும் இப்படித்தான் எழுதுகிறார். அவர் வாழ்வையே தன் காலடியில் கிடக்கப் பணிக்கிறார்.
வாழ்க்கை காத்திருக்கட்டும் உன் மிதியடியில் என்கிறார்.

கவிஞர் இன்குலாப், தனது கவிதையை, கவிதை ரசனையை அறிவிக்கிற அறிவிப்பாக இந்தக் கவிதையைப் பார்க்கிறேன். அதற்கு ரசனை பயங்கரம் எனத் தலைப்பிடுகிறார்..

ரசனை பயங்கரம்

மல்லாக்கப் படுத்தபடி
நூறு தூண்களால்
வானம் துழாவினேன்
என்றாலும்
தகிக்கும் வெயிலில்
சரளைக்கல் அள்ளும் சட்டியில்
உருகும் தாரால்
மை தீட்டலாம் என்றாலும்
உச்சுக் கொட்டும்
ரசனை உனது
எனக்குத்தான் தெரியவில்லை

கசடு பிடித்துச் 
சீழ் வடியும் காயத்தைத்
தோலின் புன்சிரிப்பென்று
புனையவும்
இன்னும்

அறுசுவையுடன்
ஒரு கண்ணீர்த்துளியைச் சமைக்கவும்

தனது கவிதைகளுக்கான ஒட்டுமொத்த அறிவிப்பாகவே அவர் இந்தக் கவிதையைப் படைத்துள்ளார். கசடு பிடித்துச் சீழ் வடியும் காயத்தைத் தோலின் புன்சிரிப்பென்று அழகாகப் புனையத் தெரியாதவர் பாவம் எப்படி அழகியல் கவிதைகளை நிறையத் தந்திருக்கக் கூடும்.

கவிஞன் காலங்களற்றவன், இறந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர் காலம் என முக்காலத்துக்குமான பயணி. இறந்த காலத்துக்குச் சென்று வரலாற்றின் புரட்டுகளைப் பகடி செய்யவும், நிகழ்காலத்தின் சமுதாயப்பிறழ்வுகளைச் சாடுபவனாகவும், எதிர்காலத்துக்குமான இயங்கு திட்டங்களை வகுக்கத் தெரிந்தவனாகவும் கவிஞன் இருப்பான். ஆக, இன்குலாப் காலமாகவே முடியாது. எல்லாக் காலங்களிலும் கவிதையாக வாழ்வார்.

இன்குலாப் காற்றின் திசைகளெங்கிலும் வாழட்டும் கவிதையாக உயிர்ப்புடன்.


குறிப்பு : பொள்ளாச்சியில் தீ இனிது இலக்கிய இயக்கம் ஒருங்கிணைத்த கவிஞர் இன்குலாப் அவர்களின் நினைவஞ்சலிக் கூட்டத்தில் நிகழ்த்திய உரையின் எழுத்து வடிவம்